II SA/Rz 217/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w osobie: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 4 czerwca 2009 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. K. o dopuszczenie w charakterze uczestnika do udziału w sprawie ze skargi R. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji administracyjnej - p o s t a n a w i a - odmówić dopuszczenia T. K. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Przedmiotem skargi R. S. w sprawie objętej w/w sygnaturą jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2008 r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję własną z dnia [...] września 2008 r. Nr [...] o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Z-cy Naczelnika Powiatu w K. z dnia [...] marca 1974 r. Nr [...] – aktu własności ziemi stwierdzającego nabycie z mocy prawa przez M. S. s. F. prawa własności oznaczonych w niej nieruchomości o łącznej pow. 4,57 ha położonych w W., pow. K. W dniu 27 marca 2007 r. wpłynęło do Sądu pismo T. K. zawierające zgłoszenie jej udziału jako uczestnika do sprawy objętej skargą. W jego uzasadnieniu wnioskodawczyni wskazała m.in., iż "sprawa ta dotyczy również mnie (...) z powodu toczących się spraw przed Sądem Rejonowym w K. o zasiedzenie gruntów, które nabyłam w drodze spardku po moim ojcu sygn. akt [...], oraz sprawy [...], sprawy [...], oraz toczących się spraw karnych, a to między innymi o pobicie jak i o kradzież oraz posługiwanie się przez skarżącego fałszywymi dokumentami tj. [...]". Wnioskodawczyni na podstawie opisanych przez siebie okoliczności wyraziła także sprzeciw odnośnie kwestionowania przez skarżącego prawa Zastępcy Naczelnika Powiatu do wydania opisanego aktu własności ziemi na rzecz M. S. Rozpatrując złożony wniosek Sąd zważył, co następuje: Zgodnie z art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – określanej dalej jako P.p.s.a, w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. W postępowaniu mogą jednak brać udział również uczestnicy, których art. 33 tej ustawy dzieli na dwie kategorie: - uczestnicy na prawach strony, tj. osoby które brały udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosły skargi, jeżeli ich interesu prawnego dotyczy wynik postępowania (§ 1), - pozostali uczestnicy, zgłaszający swój udział w tym charakterze, jeżeli nie brali udziału w postępowaniu administracyjnym, a jego wynik dotyczy ich interesu prawnego oraz organizacje społeczne występujące w sprawach innych osób, jeżeli sprawa ta dotyczy zakresu ich statutowej działalności (§ 2); dopuszczenie do udziału w postępowaniu tej kategorii podmiotów odbywa się na ich wniosek na podstawie wydawanego przez sąd postanowienia (wniosek ten może być złożony w każdym czasie, aż do momentu zakończenia postępowania). Jak wynika z powyższego, konieczną przesłanką uzyskania statusu uczestnika postępowania "na wniosek" (art. 33 § 2 P.p.s.a.) jest występowanie po stronie osoby zgłaszającej obok jej interesu faktycznego (zainteresowania rozstrzygnięciem danej sprawy administracyjnej) interesu prawnego, który zgodnie z ukształtowanym dorobkiem orzecznictwa sądowego i doktryny oznacza najczęściej możliwość wskazania przepisu prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać takiej ochrony ze względu na własne uzasadnione potrzeby. Interes prawny może być przy tym wywodzony także spoza materialnego prawa administracyjnego, np. z przepisów normujących stosunki cywilnoprawne (wyrok NSA z dnia 29 grudnia 1999 r., IV SA 1501/99). Tak więc wniosek pochodzący od osób, które nie brały udziału w postępowaniu administracyjnym powinien zawierać stosowną argumentację co do tego, że jego wynik ma związek z ich interesem prawnym. Analizując pod tym względem wniosek T. K. stwierdzono, iż tego kryterium on nie spełnia. Niezależnie od braku określenia konkretnego przepisu prawa z którego T. K. wywodzi swoje uprawnienia do udziału w charakterze uczestnika, interesu prawnego po jej stronie nie sposób również wywieść z faktu wskazania na sygnatury toczących się przed Sądem Rejonowym w K. spraw, zwłaszcza przy braku dokładnego oznaczenia ich stron i przedmiotów postępowań (sprawy [...] i [...]) oraz przede wszystkim niewykazania ich rzeczywistego związku ze sprawą zaległą przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Rzeszowie (toczące się przeciwko skarżącemu sprawy karne, m.in. [...]). W powoływanej sprawie o zasiedzenie brak jest danych, między jakimi stronami i o jakie grunty się ona toczy (czy są one tożsame z gruntami, których dotyczy sprawa sądowoadministracyjna), po kim wnioskodawczyni nabyła spadek i czy jest to osoba której nazwisko występuje również w sprawie sądowoadministracyjnej. Za wystarczające w tym zakresie nie może być uznane tylko to, iż wg wnioskodawczyni brak jest podstaw do kwestionowania przez skarżącego zgodności z prawem opisanego powyżej aktu własności ziemi. Abstrahując od braku interesu prawnego, okoliczności te same w sobie nie dają podstaw do przypisania wnioskodawczyni nawet interesu faktycznego w sprawie. Brak odpowiedniego uzasadnienia wniosku T. K. wskazującego na jej interes prawny w dopuszczeniu do udziału w sprawie ze skargi R. S. powoduje, iż nie zasługuje on na uwzględnienie. Nie są to braki formalne wniosku, które podlegają uzupełnieniu. Brak stosownej argumentacji czyni go niedopuszczalnym i skutkuje jego oddaleniem. Przedmiotowy wniosek nie wszczyna bowiem postępowania w sprawie i nie mogą mieć do niego zastosowania przepisy o skardze /B. Dauter, Metodyka pracy sędziego sądu administracyjnego, wyd. 2, s. 82). Z tej przyczyny na podstawie art. 33 § 2 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.