II SA/Rz 217/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego - postanawia - odmówić przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie i doręczenie uzasadnienia wyroku. Wyrokiem z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 217/17 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę M. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji celu publicznego. Postanowieniem z 24 lipca 2017 r., sygn. II SA/Rz 217/17 WSA w Rzeszowie stwierdził, że powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 22 lipca 2017 r. W dniu 2 października 2017 r. (data nadania w placówce pocztowej) M. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem. Jednocześnie w piśmie tym zawarł wniosek o wydanie wyroku wraz z uzasadnieniem oraz dołączył dowód wpłaty – 100 zł tytułem opłaty kancelaryjnej. W uzasadnieniu podał, że jako strona powiadomiony został o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 czerwca 2017 r. Ze względu na stan zdrowia (zaostrzenie objawów choroby) nie mógł uczestniczyć w rozprawie, dlatego złożył wniosek o odroczenie terminu rozprawy – pismo z dnia 16 czerwca 2017 r. O fakcie zaostrzenia objawów choroby poinformował Sąd, dołączając stosowne zaświadczenie lekarskie z [...] czerwca 2017 r. Do dnia 27 września 2017 r. nie otrzymał z Sądu żadnej odpowiedzi, a w trakcie rozmowy telefonicznej z pracownikiem sekretariatu, odbytej w tym dniu, uzyskał informację, że jego skarga została rozpoznana w dniu 21 czerwca 2017 r., bez uwzględnienia jego prośby. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 – zwana dalej P.p.s.a.), który stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Warunki powyższe muszą być spełnione łącznie, aby wniosek mógł zostać rozpatrzony pozytywnie. Rozpoznając przedmiotowy wniosek o przywrócenie terminu Sąd uznał, że strona wnioskująca dochowała termin określony w art. 87 § 1 P.p.s.a. Spełniła też warunek równoczesnego dokonania czynności, której termin został uchybiony. Natomiast nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. W nauce prawa jak i orzecznictwie przyjmuje się, że usprawiedliwione przyczyny uchybienia terminu do dokonania czynności są ograniczone do okoliczności, które nie tyle utrudniają, ale faktycznie uniemożliwiają dokonanie czynności nawet przy zachowaniu największej możliwej staranności takich jak: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony przy równoczesnej niemożliwości wyręczenia się inną osobą, mylne poinformowanie strony o sposobie i terminie wniesienia środka zaskarżenia – ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", pod red. T. Wosia, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis 2005 str. 333). Konieczną a zarazem podstawową przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy po stronie podmiotu dokonującego danej czynności. Tut. Sąd zauważa, że prowadzenie spraw w sformalizowanym postępowaniu sądowym wymaga od stron szczególnej staranności. Podkreślenia wymaga, że przesłanka braku winy powinna być oceniana na tle wszystkich okoliczności danej sprawy, z uwzględnieniem obiektywnego miernika staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o swoje interesy i przy rozważeniu uchybień spowodowanych nawet lekkim niedbalstwem (zob. postanowienie NSA z dnia 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04). Dopiero nagłe, nie dające się wcześniej przewidzieć zdarzenie, może stanowić uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na to, że zaistniałe w sprawie uchybienie terminu było niezawinione, przemawiające za uwzględnieniem wniosku o przywrócenie terminu. W przeciwnym razie strona powinna zadbać z wyprzedzeniem o swoją sprawę (por. postanowienie NSA z dnia 26.11.2008 r., sygn. akt II OZ 1231/08). Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć. W okolicznościach sprawy takiego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie wykazano. Z akt sprawy wynika, że skarżący pismem z dnia 15 maja 2017 r., wysłanym tego samego dnia, został zawiadomiony o terminie rozprawy wyznaczonej na dzień 21 czerwca 2017 r. W zawiadomieniu tym wskazano, że stawiennictwo jest nieobowiązkowe oraz zawarto pouczenie o zasadach i trybie doręczania sentencji wyroku, w tym wyroku oddalającego skargę, jak również o trybie i terminie sporządzenia uzasadnienia takiego wyroku (k. 53 akt sądowych sprawy). W pouczeniu tym wyraźnie zastrzeżono, że w sprawach w których skargę oddalono, uzasadnienie wyroku sporządza się wyłącznie na wniosek strony, zgłoszony w terminie siedmiu dni od dnia ogłoszenia wyroku. Z pouczenia tego jasno wynika, że taki wniosek należy zgłosić w odpowiednim terminie a wniosek złożony po tym terminie jest czynnością bezskuteczną oraz, że złożenie wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku stanowi warunek zaskarżenia orzeczenia sądu pierwszej instancji. W ocenie Sądu niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Skarżący został prawidłowo powiadomiony, że posiedzenie Sądu w sprawie z jego skargi na decyzję SKO z dnia [...] grudnia 2016 r. odbędzie się w dniu 21 czerwca 2017 r.,o godz. 10.00. Zatem M. P. miał świadomość, że w tym dniu zostanie rozpoznana jego skarga. Poinformowany także został, że jego niestawiennictwo nie wstrzyma rozpoznania sprawy. Z akt sprawy wynika, że zgodnie z pouczeniem w dniu 21 czerwca 2017 r. odbyła się rozprawa a po jej zamknięciu i naradzie Sąd ogłosił wyrok. W związku z powyższym Sąd, kierując się zasadami doświadczenia życiowego uznał, że niedochowanie przez skarżącego terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku nie jest następstwem okoliczności od niego niezależnych, lecz jest wynikiem niedostatecznej dbałości i staranności w prowadzeniu własnych spraw. Mając świadomość, że termin rozprawy wyznaczony został na dzień 21 czerwca 2017 r., skarżący aż do dnia 27 września 2017 r. zwlekał z podjęciem działań w celu ustalenia na jakim etapie jest postępowanie sądowe zainicjowane złożoną przez niego skarga. Odnosząc się natomiast do wniosku skarżącego - złożonego w piśmie z dnia 16 czerwca 2017 r. o odroczenie terminu rozprawy - wyjaśnić należy, że złożenie takiego wniosku nie wstrzymuje rozpoznania sprawy. Instytucję odroczenia rozprawy regulują art. 99, art. 109 i art. 110 P.p.s.a. Odroczenie posiedzenia może nastąpić zarówno z urzędu, jak i na wniosek strony lub stron. Jednakże nawet zgodny wniosek stron o odroczenie posiedzenia nie jest dla sądu wiążący. Wydając postanowienie o odroczeniu posiedzenia, sąd musi uznać, że zaistniała ku temu ważna przyczyna. O odroczeniu posiedzenia rozstrzyga sąd w formie postanowienia, które wpisuje się do protokołu bez spisywania odrębnej sentencji, ponieważ nie przysługuje na nie zażalenie. Z zalegającego w aktach sądowych protokołu rozprawy, która odbyła się w dniu 21 czerwca 2017 r. wynika, że tut. Sąd rozpoznał wniosek M. P. i postanowieniem z tej samej daty postanowił nie uwzględnić wniosku skarżącego o odroczenie terminu rozprawy. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.