II SA/Rz 218/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ NSA Małgorzata Wolska Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2010 r. sprawy ze skargi H. R. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009 r., nr [...] w przedmiocie statusu bezrobotnego -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] Wojewoda działając w oparciu o art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 z późn. zm.) i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.) po rozpoznaniu odwołania H. R. od decyzji Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2009r. znak: [...] w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej utrzymał w mocy kwestionowaną decyzję. W uzasadnieniu podniesiono, że rozstrzygnięciem z dnia [...] listopada 2009r. organ pierwszej instancji pozbawił H. R. statusu osoby bezrobotnej z dniem 6 października 2009r. z powodu pozostawania przez wyżej wymienioną niezdolnym do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni. Odwołanie od tej decyzji złożyła H. R., zarzucając organowi uwzględnienie zwolnienia lekarskiego o niezdolności do pracy od dnia 5 października 2009r., którego nie przedkładała w postępowaniu. Dysponuje natomiast zwolnieniem lekarskim potwierdzającym jej niezdolność do pracy w dniach od 1 do 31 października 2009r. Powyższe działanie Starosty [...] pozbawiło ją ubezpieczenia zdrowotnego. Wojewoda uznając wskazane odwołanie za nieuzasadnione (decyzja z dnia [...] grudnia 2009r.) podniósł, że podstawą pozbawienia H. R. statusu osoby bezrobotnego jest art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia .... Wedle jego treści, starosta pozbawia takiego statusu osobę, która pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby lub przebywa w zamkniętym ośrodku odwykowym przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby oraz przebywania w zamkniętym ośrodku odwykowym w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Przechodząc do okoliczności sprawy organ odwoławczy stwierdził, że 90-dniowy okres niezdolności H. R. do pracy rozpoczął się dnia 10 czerwca 2009r., natomiast upłynął w dniu 5 października 2009r. Odnosząc się do zarzutów składającej odwołanie dotyczących pozbawienia jej ubezpieczenia zdrowotnego organ wskazał na art. 67 ust. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008r. Nr 164, poz. 1027 z późn. zm.), według którego prawo do świadczeń opieki zdrowotnej osób podlegających obowiązkowi ubezpieczenia zdrowotnego ustaje po upływie 30 dni od dnia wygaśnięcia obowiązku takiego ubezpieczenia. Organ zwrócił także uwagę na art. 54 ust. 1 powołanej wyżej ustawy z dnia 27 sierpnia 2004r., umożliwiający osobie bezrobotnej zwrócenie się do gminy właściwej ze względu na miejsce zamieszkania z wnioskiem o pomoc i opłacanie składek na ubezpieczenie zdrowotne. Decyzję Wojewody zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie H. R., wnosząc o jej uchylenie. W motywach podniosła, że przedstawione przez nią zwolnienie lekarskie obejmowało okres niezdolności do pracy od 1 do 31 października 2009r., nie zaś jak przyjął błędnie organ od 5 października 2009r. Z powyższego względu uważa, iż przysługuje jej status osoby bezrobotnej oraz ubezpieczenie zdrowotne. W odpowiedzi na skargę Wojewoda podniósł, że wydając rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie organy oparły się właśnie na przedłożonym przez skarżącą zwolnieniu lekarskim, z którego wynika okres niezdolności wyżej wymienionej do pracy od 1 do 31 października 2009r., a zatem obejmujący m. in. dni od 1 do 5 października 2009r. Organ podkreślił, że celem rejestracji w powiatowym urzędzie pracy jest przede wszystkim aktywizacja zawodowa i uzyskanie pomocy w znalezieniu pracy w wyuczonym lub wykonywanym zawodzie bądź też w zawodzie, co do którego dana osoba wyraża chęć przekwalifikowania. Nabycie statusu osoby bezrobotnej w związku z tą rejestracją nie powinno mieć więc na celu wyłącznie uzyskanie uprawnień do świadczeń o charakterze socjalnym. Pomoc w tym ostatnim przedmiocie należy bowiem nie do publicznych służb zatrudnienia, lecz właściwych rzeczowo organów administracji samorządowej lub rządowej. Wojewoda zwrócił także uwagę na art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia ..., zgodnie z którym status osoby bezrobotnej może nabyć oraz posiadać osoba zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie. W piśmie procesowym z dnia 12 marca 2010r. skarżąca podniosła, że Starosta [...] bezzasadnie uwzględnił odnoszące się do niej zwolnienia lekarskie stwierdzające jej niezdolność do pracy w następujących okresach: od 1 do 31 października 2009r., od 1 do 15 listopada 2009r. oraz od 16 do 30 listopada 2009r. Podkreśliła, iż Starosta poinformował ją o możliwości ponownego zgłoszenia się celem rejestracji w dniu 5 października 2009r. w sytuacji, gdy pozostawała ona w tym dniu nadal niezdolna do pracy. Odpowiadając na to pismo Wojewoda podniósł, że przedkładane przez skarżącą zwolnienia lekarskie na wymienione w powyższym piśmie okresy potwierdzają niezdolność skarżącej do pracy i brak możliwości ponownego nabycia statusu osoby bezrobotnej w tych właśnie okresach. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), określanej następnie jako P.p.s.a., zadaniem sądów administracyjnych jest sprawowanie kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Dokonując badania legalności działania organów administracji, w świetle brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a., sądy administracyjne oceniają, czy wydawane przez te podmioty akty prawne (decyzje, postanowienia) nie uchybiają przepisom prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a) lub też prawa procesowego, które to uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c) albo prawa procesowego w stopniu dającym podstawę do wznowienia postępowania (pkt 1 lit. b). Nadto badają, czy organ administracji publicznej nie dopuścił się uchybień skutkujących nieważnością decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Podkreślenia wymaga, iż wojewódzkie sądy administracyjne rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.), biorąc pod uwagę zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w oparciu o wymienione wyżej zasady, Sąd doszedł do przekonania, iż skarga nie jest uzasadniona. Postępowanie administracyjne zakończone podjęciem objętej skargą decyzji prowadzone było bowiem zgodnie z przepisami procedury administracyjnej (KPA) oraz nie naruszało przepisów prawa materialnego. Kontroli Sądu poddane zostało mianowicie rozstrzygnięcie Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2009r. utrzymujące w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] listopada 2009r. o pozbawieniu H. R. statusu osoby bezrobotnej. Akty te zapadły w postępowaniu prowadzonym na podstawie unormowań ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2008r. Nr 69, poz. 415 ze zm.). Jej art. 2 ust. 1 pkt 2 zawiera legalną definicję osoby bezrobotnej, określając przesłanki, które konieczne są dla nabycia takiego statusu. Podstawową jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, służbie lub innej pracy zarobkowej. Obowiązkiem osoby bezrobotnej jest zatem pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia. W przypadku zaś długotrwałego pozostawania niezdolnym do pracy ustawa przewiduje sankcję w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. Wedle bowiem art. 33 ust. 4 pkt 9 wspomnianego aktu, starosta pozbawia statusu bezrobotnego m. in. takiego bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni. Przepis ten wskazuje jednocześnie, iż za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia tego 90-dniowego okresu. Brzmienie ostatnio powołanego przepisu (tj. art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy) nie pozostawia wątpliwości, iż jedyną możliwą reakcją organu w razie zaistnienia przewidzianych w nim okoliczności jest pozbawienie określonej osoby statusu bezrobotnego. Organ podejmujący decyzję w oparciu o ten przepis nie został więc wyposażony w tak zwany "luz decyzyjny", co oznacza, iż wydane na podstawie tej regulacji rozstrzygnięcie nie ma charakteru uznaniowego. Mając powyższe na uwadze, w świetle okoliczności niniejszej sprawy, należy uznać, że Starosta [...] uprawniony był do przyjęcia, iż H. R. spełnia wskazane wyżej przesłanki pozbawienia jej statusu osoby bezrobotnej. Z akt sprawy wynika bowiem, iż wyżej wymieniona zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w dniu 19 lipca 1996r. W 2009r. przez okres 90 dni, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy pozostawała zaś niezdolną do pracy w następujących okresach: od 10 do 23 czerwca (14 dni, zaświadczenie nr [...]), od 24 czerwca do 2 lipca (9 dni, zaświadczenie nr [...]), od 3 do 12 lipca (10 dni, zaświadczenie nr [...]), od 17 do 30 lipca (14 dni, zaświadczenie nr [...]), od 31 lipca do 13 sierpnia (14 dni, zaświadczenie nr [...]), od 7 do 30 września (24 dni, zaświadczenie nr [...]) oraz od 1 do 5 października (5 dni, zaświadczenie nr [...]). Przerwy między powyższymi okresami niezdolności do pracy nie przekraczały przy tym 30 dni kalendarzowych, o których mowa w art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy. Okres pierwszej takiej niezdolności trwał bowiem od 10 czerwca do 12 lipca 2009r., następny rozpoczął się zaś 17 lipca 2009r. i trwał do 13 sierpnia 2009r. (przerwa wyniosła zatem 4 dni tj. od 13 do 16 lipca 2009r.). Kolejny zaś okres niezdolności rozpoczął się dnia 7 września 2009r., co oznacza, iż przerwa wyniosła w tym wypadku 24 dni tj. od 14 sierpnia do 6 września 2009r. Wskazane ustalenia faktyczne obligowały zatem Starostę [...] do wydania decyzji o pozbawieniu H. R. statusu osoby bezrobotnej, skoro przez nieprzerwany - w rozumieniu ustawy - okres 90 dni nie była ona zdolna do wykonywania zatrudnienia. H. R. nie kwestionuje w istocie w skardze swojej niezdolności do pracy w uwzględnionym przez organy okresie, lecz nie zgadza się ze skutkiem, który wypełnienie tej przesłanki powoduje. Z uwagi jednak na jednoznaczne brzmienie stanowiącego podstawę skarżonej decyzji art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy, brak jest jakichkolwiek podstaw do odmiennych niż objęte skargą rozstrzygnięcia. Słusznie tym samym organy przyjęły, że utrata ubezpieczenia zdrowotnego i związany z tym brak dostępu do świadczeń medycznych nie daje, w świetle powołanego przepisu, prawa do kontynuowania posiadania statusu bezrobotnego, z istoty definicji którego wynika, że musi być on zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Tymczasem jak wskazują znajdujące się w aktach sprawy zwolnienia lekarskie przedłożone przez H. R., nie była ona taką osobą w okresie wyszczególnionych w nich 90 dni. Z tych względów stanowisko organów administracji, które odmówiły skarżącej zachowania prawa do posiadania statusu osoby bezrobotnej Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał za słuszne i nie znajdując uzasadnienia do uwzględnienia wniesionej skargi orzekł jak w sentencji po myśli art. 151 P.p.s.a.