II SA/Rz 22/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] października 2012 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r., nr [...] w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 800 zł /słownie: osiemset złotych/ za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych; II. stwierdza, że zaskarżona decyzja w części opisanej w pkt I wyroku nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; II SA/Rz 22/13 UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] października 2012 r. znak: [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego (GITD) po rozpoznaniu odwołania J. P. od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (WITD) z dnia [...] czerwca 2012 r. Nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej w związku z wykonywaniem transportu drogowego, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W podstawie prawnej organ odwoławczy wskazał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej "k.p.a.", art. 8, art. 14, art. 4 pkt 22 lit. a, art. 92a ust. 1-6, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874 z późn. zm.), określanej w dalszej części również jako "ustawa", lp. 1.4, lp. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 10 Rozporządzenia (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15 marca 2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego oraz zmieniającego Rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 i (WE) 2135/98, jak również uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3820/85 (Dz. Urz. UE L 102 z 11.04.2006 r.) oraz art. 15 rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz. Urz. WE L370 z 31.12.1985 r. P. 0008-00021). Organ I instancji nałożył na J. P., prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą: [...], karę pieniężną w wysokości 1.100 zł, w tym w kwocie 300 zł za okazanie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówki, która nie zawiera wszystkich danych o okresach aktywności kierowcy oraz w kwocie 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy, w wymaganym terminie. Organ podniósł, że wykresówka kierowcy W. K. za dzień 1.12.2011 r. wskazuje, że kierowca ten zarejestrował swe okresy aktywności od godziny 03:45 do godziny 16:15, kiedy to po okresie rejestracji odpoczynku wykresówka została wyciągnięta z tachografu. Kolejna wykresówka z dnia 2.12.2011 r. została włożona do tachografu o godzinie 07:40. Porównując zatem stan przebytej drogi jednej i drugiej wykresówki stwierdzono brak ciągłości zapisów między nimi, co świadczy o tym, że kierowca musiał dokonać podjazdu pomiędzy godziną 16:15 w dniu 1.12.2011 r. a godziną 07:40 w dniu 2.12.2011 r. Powyższe stanowi, zdaniem organu, naruszenie art. 15 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 tiret drugie, lit. b-d Rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85 z dnia 20.12.1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz art. 9 ust. 2 i ust. 3 Rozporządzenia (WE) Nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 15.03.2006 r. w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych (...). Zgodnie z powołanymi regulacjami kierowca wykonujący przewóz drogowy ma obowiązek rejestracji wykonywanych przez siebie czynności, tj. okresów kierowania pojazdem, okresów gotowości oraz wykorzystywanych okresów odpoczynku dziennego. W zakresie drugiego ze stwierdzonych naruszeń WITD podniósł, że z wykazu licencji Biura Do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wynika, że znajdują się w nim trzy pojazdy (marki Scania) kontrolowanego przedsiębiorcy, zgłoszone do posiadanej przez niego licencji wspólnotowej nr [...] o numerach rejestracyjnych: [...], [...] oraz [...]. Tymczasem kontrola wykazała, że przedsiębiorca posiada w dyspozycji jedynie pojazd o numerze rej. [...], co narusza art. 14 w zw. z art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy, w świetle których przedsiębiorca obowiązany jest do zgłaszania na piśmie organowi, który udzielił licencji wszelkie zmiany danych dotyczących rodzaju i liczby pojazdów samochodowych, którymi dysponuje, nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich powstania. Organ zaznaczył, że z informacji uzyskanych od Starostwa Powiatowego wynika, że do licencji Nr [...] zgłoszonych jest pięć pojazdów. W piśmie z dnia 7.05.2012 r. przedsiębiorca powołał się wprawdzie na fakt wyrejestrowania pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...], [...], [...] i [...] (odpowiednio w dniach: 18.04.2011 r., 18.03.2010 r., 11.10.2011 r. i 7.03.2007 r.), jednak okoliczność ta nie stanowi o wypełnieniu wskazanego wyżej obowiązku wynikającego z art. 14 ustawy o transporcie drogowym. J. P. odwołał się od tej decyzji w zakresie dotyczącym nałożenia kary w wysokości 800 zł, twierdząc, że zmiana regulacji prawnych umożliwiająca zastosowanie przedmiotowej sankcji weszła w życie 1 stycznia 2012 r., a kontrola dotyczyła okresu od 1 marca 2011 r., a zatem wymierzono mu karę łamiąc zakaz działania prawa wstecz. Główny Inspektor Transportu Drogowego wymienioną na wstępie decyzją z dnia [...] października 2012 r. utrzymał w mocy decyzję organu i instancji z dnia [...] czerwca 2012 r. W uzasadnieniu organ przytoczył brzmienie przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie, zrekapitulował również stan faktyczny sprawy Podkreślił, że z informacji uzyskanych w Biurze do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Międzynarodowego wynika, że J. P. zgłosił sprzedaż pojazdu o nr rej. [...] oraz [...] dopiero w dniu 20 marca 2012 r., a tym samym nie wypełnił określonego w art. 14 ustawy obowiązku poinformowania o zmianie danych w zakresie liczby posiadanych pojazdów w czternastodniowym terminie od momentu ich zaistnienia. Powyższe uzasadniało, zdaniem organu, nałożenie kary pieniężnej w wysokości wynikającej z lp.1.4 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy podniósł nadto, że analiza wykresówek W. K. z dni 1.12.2011 r. oraz 2.12.2011 r. wskazuje, iż kierowca ten dokonał podjazdu pomiędzy godziną 16:15 dnia 1.12.2011 r. a godziną 07:40 dnia 2.12.2011 r., której to aktywności nie zarejestrował na tarczy. Brak zarejestrowania na wykresówce kierowcy przebytej drogi uzasadniał z kolei, w ocenie organu, nałożenie na przedsiębiorcę kary pieniężnej w wysokości określonej w lp.6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy. Organ odwoławczy podkreślił też, że w sprawie nie zaistniały okoliczności wskazane w art. 92c ustawy, wyłączające odpowiedzialność przedsiębiorcy za stwierdzone naruszenie. Okoliczności sprawy i dowody nie wskazują bowiem, że podmiot wykonujący przewozy nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie to nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot ten nie mógł przewidzieć. W ocenie organu, skoro podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie transportu drogowego obowiązany jest dochować obowiązków i warunków wynikających z ustawy o transporcie drogowym, a także zgodnie z art. 4 pkt 22 tej ustawy wymogów wynikających z rozporządzenia Rady (EWG) Nr 3821/85, rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) Nr 561/2006, czy ustawy o czasie pracy kierowców, to przedsiębiorca winien zorganizować pracę kierowcy w taki sposób, by zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały z możliwością ich wykonania zgodnie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. GITD zaznaczył, iż w przypadku zmiany przepisów prawa materialnego, organ administracji obowiązany jest do uwzględnienia nowego stanu prawnego, chyba że przepisy przejściowe stanowią inaczej. W niniejszej sprawie kontrola przedsiębiorcy oraz wszczęcie postępowania administracyjnego miała miejsce już w okresie obowiązywania ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454). Zgodnie z art. 10 wymienionej ustawy zmieniającej, przepisy ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym tą ustawą zmieniającą stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na tę decyzję J. P. wniósł o jej uchylenie w części dotyczącej nałożenia kary pieniężnej za brak zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji zmian określonych danych. Skarżący ponowił argumentację odwołania, wskazując, że organ winien przestrzegać przepisów prawa obowiązujących w kontrolowanym okresie. Tymczasem w jego sprawie kontrola obejmowała okres od 1.03.2011 r. do 31.12.2011 r., zaś zmiana regulacji prawnych przewidująca sankcję za niedopełnienie wskazanego wyżej obowiązku zgłoszenia zmian danych została wprawdzie ogłoszona 15.11.2011 r., jednak weszła w życie dopiero z dniem 1.01.2012 r. Stanowi to o naruszeniu zakazu działania prawa wstecz, co jest niezgodne z Konstytucją RP. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny w zakresie swej właściwości sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269, ze zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm.), określanej dalej jako "P.p.s.a." W myśl tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, jak też powołaną podstawą prawną. Sąd zobowiązany jest do uchylenia zaskarżonej decyzji, jeśli stwierdzi, że dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź też innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, na co wskazuje art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c P.p.s.a. W ramach kontroli legalności Sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 P.p.s.a.). Dokonując takiej kontroli w niniejszej sprawie Sąd doszedł do przekonania, ze zarówno zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] czerwca 2012 r. w części dotyczącej nałożenia kary w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, naruszają prawo. Działalność gospodarcza, której przedmiotem jest świadczenie usług transportowych poddana została przez ustawodawcę znacznym rygorom. Art. 92 a) ust. 1 ustawy o transporcie drogowym przewiduje bowiem za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego określone sankcje administracyjne w postaci m. in. kar pieniężnych, których wysokość za poszczególne naruszenia szczegółowo określa załącznik nr 3 do ustawy. Odpowiedzialność za naruszenia ma obiektywny charakter, opierając się jedynie na samym fakcie naruszenia. Jest przy tym niezależna od winy i zaistniałej szkody. Samo zatem zaistnienie przewidzianych ustawą okoliczności zobowiązuje właściwy organ administracji do nałożenia kary, która ma charakter prewencyjny. Jej istotą jest przymuszenie do respektowania przewidzianych przez ustawodawcę nakazów i zakazów. Od obowiązku nałożenia kary w razie zaistnienia naruszenia organ - co do zasady - nie może odstąpić, chociaż ustawodawca przewidział jednocześnie (na zasadzie wyjątku) sytuacje, w których możliwe jest uwolnienie się od przedmiotowej odpowiedzialności (art. 92c ustawy). Skarżący kwestionuje nałożenie kary w wysokości 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmiany danych, o których mowa w art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie. Zgodnie z art. 5 ust. 1 tej ustawy, podjęcie i wykonywanie transportu drogowego wymaga uzyskania stosownej licencji. Wniosek o jej udzielenie powinien w myśl art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy wskazywać rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. W świetle natomiast art. 14 ust. 1 ustawy, na przewoźniku spoczywa obowiązek zgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, wszelkich zmian danych, o których mowa w powołanym art. 8, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia powstania tychże zmian. W dniu 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 244, poz. 1454), która uchyliła dotychczas obowiązujący załącznik do ustawy o transporcie drogowym (art. 1 pkt 19 ustawy zmieniającej) i dodała załączniki nr 1 – 3 do tejże ustawy (art. 1 pkt 20 ustawy zmieniającej). W załączniku nr 3, do którego odsyła art. 92a) ust. 6 ustawy o transporcie drogowym (w brzmieniu nadanym wskazaną ustawą nowelizującą) pod pozycją 1.1.4 przewidziane zostało naruszenie w postaci niezgłoszenia na piśmie organowi, który udzielił licencji, zmian danych, o których mowa w art. 8, w wymaganym terminie, sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 800 zł. Przeprowadzona przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego kontrola przedsiębiorcy J. P. miała miejsce w dniach od 14 lutego do dnia 29 lutego 2012 r., natomiast obejmowała ona okres od 1 marca do 31 grudnia 2011 r. Ustalono, że przedsiębiorca posiada dwie licencje tj. nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy (wydaną 20.04.2004 r., z ważnością do 19.04.2034 r.) oraz nr [...] na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu rzeczy (wydaną 29.07.2010 r. z ważnością do 28.07.2015 r.). Ustalono także, iż, w wykazie licencji Biura Do Spraw Transportu Międzynarodowego Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego znajdują się trzy pojazdy kontrolowanego przedsiębiorcy tj. o numerach rejestracyjnych: [...], [...] oraz [...], natomiast w dyspozycji skarżącego pozostaje tylko jeden pojazd (do przewozu rzeczy o masie większej niż 3,5t) – nr rejestracyjny: [...]. Organ ustalił również, że do licencji nr [...] zgłoszonych jest 5 pojazdów. Powyższe dało organowi podstawę do stwierdzenia, że J. P. nie dopełnił spoczywającego na nim z mocy art. 14 ust. 1 ustawy obowiązku zgłoszenia na piśmie organowi wydającemu licencję faktu wyzbycia się części posiadanych pojazdów samochodowych, a zatem zgłoszenia zmian danych wskazanych w art. 8 ust. 2 pkt 4 ustawy. Organ zwrócił jednocześnie uwagę, iż podniesiona przez przedsiębiorcę okoliczność w postaci dokonania wyrejestrowania pojazdów nie wypełnia obowiązku z art. 14 ust. 1 ustawy i w konsekwencji nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 800 zł z tego tytułu. Z mocy art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. na organach administracji publicznej spoczywa obowiązek podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, który przejawia się w wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego. Następnie na podstawie całokształtu materiału dowodowego organ ocenia, czy poszczególne okoliczności zostały udowodnione, którą to ocenę w sposób szczegółowy przedstawia w uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie organy nie dotrzymały tych standardów. Organ I instancji w uzasadnieniu wydanej decyzji wyjaśnił kwestie związane z posiadaną przez przedsiębiorcę licencją na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy w odniesieniu do liczby zgłoszonych do niej pojazdów i zmian w tym zakresie. Jednakże dowód przyjętych w tym przedmiocie ustaleń uzyskany został w istocie dopiero w postępowaniu przed organem odwoławczym - pismo z 16.10.2012 r., przy czym - co należy podkreślić - zostało ono przesłane drogą elektroniczną i nie jest opatrzone żadnym podpisem. Powyższą praktykę zdobywania dowodów, które mają kluczowe w sprawie znaczenie należy uznać za błędną. Ustosunkowując się natomiast do licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy organ I instancji powołał się wprawdzie na informację uzyskaną ze Starostwa Powiatowego [...] (pismo z 14.03.2012 r.), jednak nie wyjaśnił w uzasadnieniu podjętej decyzji jakie pojazdy zgłoszone były do tej licencji i jakie zmiany zaszły w tym zakresie. Kwestie te zostały pominięte zupełnie w decyzji organu odwoławczego, który odniósł się wyłącznie do licencji na wykonywanie międzynarodowego zarobkowego przewozu drogowego rzeczy, pomijając zupełnie kwestie związane z licencją na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy. Żaden z orzekających w sprawie organów nie poczynił natomiast ustaleń w przedmiocie daty powstania po stronie przedsiębiorcy J. P. obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 1 ustawy. Kwestia ta ma tymczasem kluczowe w sprawie znaczenie. Jak już bowiem wyżej zaznaczono, sankcja za naruszenie powyższego obowiązku wprowadzona została do porządku prawnego dopiero z dniem 1 stycznia 2012 r. Przed tym dniem obowiązek ten istniał, jednak bez sankcji w postaci kary pieniężnej za jego niedopełnienie. Zdaniem Sądu, należy w takiej sytuacji uznać, że tylko wówczas, gdy obowiązek zgłoszenia zmian danych określonych w art. 8 ustawy powstał po 1 stycznia 2012 r. podmiot, który obowiązku tego nie spełnił mógł podlegać karze pieniężnej w wysokości wynikającej z l.p. 1.1.4 załącznika nr 3 do ustawy. Dopiero bowiem z tym dniem pojawiła się podstawa prawna do nałożenia przedmiotowej kary. Nie ma przy tym znaczenia, że stan sprowadzający się do braku zgłoszenia trwał czy też trwa nadal, a więc istniał czy istnieje także w momencie obowiązywania nowej regulacji prawnej (sankcjonującej brak wykonania przewidzianego ustawą obowiązku). Zachowanie opisane w art. 14 ust. 1 ustawy ma bowiem charakter zdarzenia jednorazowego, nie zaś ciągłego. Nie można tym samym zgodzić się z twierdzeniem organu, że z uwagi na fakt, iż kontrola przedsiębiorcy oraz wszczęcie postępowania miały miejsce już w okresie obowiązywania ustawy w nowym brzmieniu tzn. nadanym nowelą z 16 września 2011 r., obowiązkiem organu było uwzględnienie tego nowego stanu prawnego. Niedopuszczalne jest bowiem nałożenie sankcji za czyn, który w czasie jego popełnienia nie stanowił naruszenia prawa. Wynika to z ogólnej zasady zakazu retroaktywności, a zatem zakazu działania prawa wstecz, mającej swe umocowanie w Konstytucji RP. Zasadę tę wyprowadza się mianowicie z art. 2 ustawy zasadniczej, zgodnie z którym Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym oraz z jej art. 42 ust. 1, według którego odpowiedzialności karnej podlega ten tylko, kto dopuścił się czynu zabronionego pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia. Wprawdzie ostatni z powołanych przepisów dotyczy wprost regulacji karnoprawnych, jednak można go także przenieść na płaszczyznę prawa administracyjnego w odniesieniu do przepisów o represyjnym charakterze. Na gruncie art. 14 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym istotna jest zatem data upływu wskazanego w tym przepisie czternastodniowego terminu na zgłoszenie zmian danych, o których mowa w art. 8 ustawy. Z tym momentem dochodzi bowiem do dopuszczenia się przez określony podmiot naruszenia polegającego na niezgłoszeniu owych zmian. Ustalenie tej daty pozwoli następnie na ustalenie reżimu prawnego, który będzie miał do niej zastosowanie. Biorąc powyższe pod uwagę, zapadłe w sprawie decyzje należy uznać za przedwczesne, bowiem wydane bez ustalenia podstawowej dla jej rozstrzygnięcia kwestii powstania obowiązku powiadomienia o zmianach danych w zakresie liczby zgłoszony pojazdów, którymi dysponuje wykonujący transport drogowy przedsiębiorca. Nałożenie natomiast kary pieniężnej za naruszenie prawa, które popełnione zostało przed wejściem w życie regulacji prawnej przewidującej za takie zachowanie karę (i określającej jej wysokość) stanowiłoby o naruszeniu zasady lex retro non agit (podobny pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w wyroku z dnia 13 .02.2013 r. , II SA/Go 925/12, dostępny w bazie http://orzeczenia.nsa.gov.pl, w którym powołuje się również na wyroki innych sądów administracyjnych). Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ wyjaśni datę, w której powstał po stronie skarżącego określony w art. 14 ust. 1 obowiązek zgłoszenia organowi, który udzielił licencji, zmiany danych w zakresie liczby znajdujących się w dyspozycji skarżącego pojazdów. Jeśli ustali, że obowiązek ten zaistniał już pod rządem nowych regulacji prawnych tj. po 1 stycznia 2012 r., to konsekwencją powyższego będzie konieczność nałożenia na przedsiębiorcę kary pieniężnej. Jeśli natomiast zostanie ustalone, że przedmiotowy obowiązek miał miejsce jeszcze przed wejściem w życie powyższych unormowań, to wówczas brak będzie podstaw do orzeczenia takiej kary pieniężnej. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę na konieczność wyjaśnienia numeru rejestracyjnego pojazdu wskazywanego przez organy jako nr [...], z uwagi na prawdopodobna omyłkę (numer rejestracyjny pojazdu zawiera 7, a nie 8 znaków). Z wyżej podanych względów, uznając, iż organy naruszyły przepisy postępowania – art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą w części, która dotyczy nałożenia na J. P. kary pieniężnej w kwocie 800 zł za niezgłoszenie na piśmie organowi, który wydał licencję, zmiany danych. Sąd oparł się przy tym na art. 145 § 1 pkt 1 lit.c) P.p.s.a. w zw. z art. 135 P.p.s.a. O niewykonalności zaskarżonej decyzji w podanej wyżej części Sąd orzekł na podstawie art. 152 P.p.s.a. Sąd odstąpił od orzekania o kosztach wobec braku stosownego wniosku skarżącego, na podstawie art. 210 § 1 P.p.s.a.