II SA/Rz 22/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Stanisław Śliwa Sędziowie WSA Elżbieta Mazur - Selwa WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. sprawy ze skargi K. L. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia nienależnie pobranego zasiłku uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] września 2014 r. nr [...] Decyzją z dnia [.] grudnia 2013 r. Prezydent Miasta [.] orzekł o obowiązku zwrotu przez KL nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnego w kwocie 9338,50 zł pobranego w okresie od 10 listopada 2011 r. do 9 listopada 2012 r. W piśmie z dnia 23 grudnia 2013 r. KL zwrócił się do Prezydent Miasta [.] o umorzenie ww. należności, powołując się na trudną sytuację życiową, posiadanie na wychowaniu trójki dzieci, w tym jednego dziecka niepełnosprawnego, brak stałego zatrudnienia i podejmowanie pracy jedynie w ramach robót interwencyjnych. Wyjaśnił, że wyjeżdżając z kraju popełnił błąd nie wyrejestrowując się z urzędu pracy, jednak nie chciał pozostawić rodziny bez ubezpieczenia zdrowotnego. Decyzją z dnia [.] maja 2014 r. Prezydent Miasta [.] odmówił umorzenia ww. należności, jednak na skutek uwzględnienia odwołania strony Wojewoda [.] decyzją z dnia [.] lipca 2014 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Następnie decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [.], Prezydent Miasta [.] ponownie odmówił umorzenia należności. W podstawie prawnej organ powołał art. 76 ust. 7, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. d) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2013 r., poz. 674 ze zm.) zwana dalej ustawą oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. Organ I instancji uznał, że nie zaistniały temu przesłanki określone w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 674 z późn. zm.). Dochód miesięczny rodziny na dzień 22 lipca 2014 r. wynosił 2485,44 zł, a ustalone wydatki 1145 zł, nie uwzględniając wydatków na żywność, odzież i środki czystości. Jest on wyższy niż uprawniający do uzyskania pomocy społecznej i to pomimo, że jedno z dzieci strony jest niepełnosprawne. Ponadto, powołany przepis stanowi podstawę nie tylko do umorzenia należności, ale też ich rozłożenia na raty lub odroczenia terminu płatności. Fakt podjęcia pracy w Holandii przez skarżącego może mieć istotny wpływ na sytuację materialną strony. Pomimo trudnej sytuacji życiowej i materialnej KL nie spełnia żadnej z przesłanek z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy. Ponadto organ nie jest kompetentny w sprawie zmiany wyroku sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II K [.] /13. W odwołaniu od powyższej decyzji KL ponownie odniósł się do swojej trudnej sytuacji życiowej. Podał, że praca za granicą miała charakter jedynie sezonowy, trwający najwyżej 2 miesiące, a wynagrodzenie uzależnione jest od liczby przepracowanych godzin. Wyjaśnił, że w Holandii pracował od 3 do 25 października 2011 r. Pomiędzy 28 października 2011 r. a 12 listopada 2015 r. przebywał w Polsce inaczej nie byłoby możliwym zarejestrowanie się jako bezrobotny w dniu 2 listopada 2011 r. Wstrzymano też wypłatę zasiłków z pomocy społecznej oraz zasiłku dla bezrobotnego, a rodzinę czekają wydatki związane z zakupem opału i rokiem szkolnym oraz niepełnosprawnością jednego dziecka. Końcowo zwrócił się o umorzenie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w całości lub w znacznej części. Decyzją z dnia [.] listopada 2014 r. Wojewoda [.] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podał, że przesłanki umorzenia nienależnie pobranego zasiłku określają przepisy art. 76 ust. 7 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, a rozstrzygnięcie w tym przedmiocie oparte jest na uznaniu administracyjnym. Rodzina dysponuje stałym dochodem, a dodatkowo wnioskodawca podejmuje zatrudnienie za granicą. Pomimo tego strona nie podjęła jakiejkolwiek próby spłaty zadłużenia, a w niedługim czasie po otrzymaniu decyzji określającej nienależnie pobrany zasiłek wystąpiła z żądaniem umorzenia tej należności. Niewykonany został również obowiązek zapłaty kwoty 9338,50 zł tytułem naprawienia wyrządzonej szkody wynikający ze skazującego wyroku Sądu Rejonowego w [.] z dnia [.] stycznia 2014 r. II.K. [.] /13 za wyłudzenie mienia. Z rozstrzygnięciem tym nie zgodził się KL, wnosząc do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę, w której przedstawił argumentację zbieżną do wyrażonej w toku postępowania administracyjnego. Podkreślił, że aktualnie nie pracuje, jest zarejestrowany jako bezrobotny bez prawa do zasiłku. Pieniądze, które zarobił na jesieni 2014 r. nie pozwalają na spłatę całego zadłużenia, choć zwrócił już 4000 zł. Podkreślił, że w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych pracował jedynie przez okres 3 miesięcy, a nie przez cały ten czas. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [.] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. W piśmie z dnia 21 maja 2015 r. Wojewoda [.] poinformował, że do dnia 13 maja 2015 r. skarżący na konto PUP zwrócił już 7 000, 00 zł. Obecny na rozprawie skarżący KL wyjaśnił, że dobrowolnie spłaca kwotę zadłużenia i na dzień rozprawy spłacił już 7 400, 00 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U z 2014, poz. 1647). Zakres kontroli wyznacza art. 134 p.p.s.a., z którego wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 p.p.s.a Sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Poddawszy zaskarżoną decyzję kontroli w zakresie, jaki wyznaczają wyżej powołane przepisy Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem naruszono przepisy prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to po myśli art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) w zw. z art. 135 p.p.s.a. obligowało Sąd do uchylenia decyzji organu I i II instancji. Okolicznością bezsporną jest, że skarżący zarejestrował się w Powiatowym Urzędzie Pracy w [.] w dniu [.] listopada 2011 r. z prawem do zasiłku od 10 listopada 2011 r., Skarżący przyznał też, że po zarejestrowaniu - w okresie pobierania zasiłku dla bezrobotnych - podjął zatrudnienie na terenie Holandii od 14 listopada 2011 r. do 9 grudnia 2011 r. Z akt administracyjnych wynika, że decyzją Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] grudnia 2013 r. nr [.] r. KL został zobowiązany do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 10 listopada 2011 r. do 09 listopada 2012 r. w kwocie 9 338, 50 zł. Na decyzji brak jest adnotacji, kiedy decyzja uzyskała walor ostateczności. Wyrokiem Sądu Rejonowego w [.] Wydział II Karny z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II K [.] /13 KL został uznany za winnego popełnienia czynu stanowiącego przestępstwo z art. 233 § 6 k.k. w zw. z art. 233 § 1 k.k. i art. 286 k.k. w zw. z art. 11§ 2 k.k. w zw. z art. 12 k.k. i za to na podstawie art. 286 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 3 k.k. został skazany na karę 6 miesięcy pozbawienia wolności i na zasadzie art. 69 § 1 i 2 i art. 70 § 1 k.k. warunkowo zawieszona wobec oskarżonego wykonanie orzeczonej kary pozbawienia wolności na okres próbny dwóch lat; na zasadzie art. 72 § 2 k.k. KL został zobowiązany do zapłaty kwoty 9 338,50 zł na rzecz pokrzywdzonego Powiatowego Urzędu Pracy w [.] tytułem naprawienia wyrządzonej szkody w terminie 1 rok od dnia uprawomocnienia wyroku. Niniejszy wyrok stał się prawomocny w dniu 22 stycznia 2014 r. Decyzją z dnia [.] maja 2014 r. Prezydent Miasta [.] odmówił umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 9.338,50 zł. W uzasadnieniu organ wskazał na ww. wyrok Sądu Rejonowego w [.] oraz negatywną opinię Powiatowej Rady Zatrudnienia w [.] z dnia [.] maja 2014 r. W odwołaniu z dnia 23 maja 2014 r. KL zwrócił się chociaż o częściowe umorzenie, gdyż zwrot tak dużej kwoty jest ogromnym obciążeniem dla jego rodziny. Wojewoda [.] decyzją z dnia [.] lutego 2014 r. nr [.] uchylił ww. decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Organ odwoławczy stwierdził, że orzekając o odmowie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia przedstawione zostały wyłącznie okoliczności, z których wynika obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia. Sprawę należało rozpatrywać w kontekście przesłanek uzasadniających umorzenie należności z art. 76 ust. 7 ustawy. Organ podał, że opinia Powiatowej Rady Zatrudnienia nie jest wiążąca, to organ zatrudnienia miał obowiązek tak orzec, aby wydane rozstrzygnięcie mieściło się w granicach swobody uznania administracyjnego, co wymagało należytego uzasadnienia w decyzji organu I instancji przy uwzględnieniu stanu faktycznego sprawy. Taka relacja pomiędzy rozstrzygnięciem, a jego uzasadnieniem nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Zgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia (...) decyzję w sprawie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia wydaje starosta a nie powiatowa rada zatrudnienia. Sama opinia nie stanowi wystarczającej podstawy do wydania rozstrzygnięcia o odmowie umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. Ponadto organ odwoławczy stwierdził, że podstawą działania organu I instancji winny być przepisy zawarte w art. 9 ust. 1 pkt 14, art. 76 ust. 6 ustawy. Odnosząc się do częściowego umorzenia należności organ podał, że strona może złożyć stosowny wniosek do Prezydenta Miasta [.]. Powiatowa Rada Zatrudnienia w [.] w dniu [.] września 2014 r. negatywnie zaopiniowała wniosek o umorzenie całości nienależnie pobranego świadczenia. W opinii stwierdzono, że wnioskodawca spełnia jedną z przesłanek określonych w art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy. Prezydent Miasta [.] decyzją z dnia [.] września 2014 r. nr [.] opisał sytuację materialną rodziny ustaloną na podstawie przeprowadzonego wywiadu środowiskowego. Łączny dochód rodziny na dzień 22 lipca 2014 r. wynosił 2.485,44 zł, a kwota wydatków rodziny to około 1.145,00 zł, bez wydatków na utrzymanie, wyżywienie, zakup odzieży, środków czystości, koszty edukacji i.t.p. Fakt podjęcia pracy w Holandii przez skarżącego może mieć istotny wpływ na sytuację materialną rodziny. Starosta przyjął, że skarżący nie spełnia żadnej z przesłanek z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy i nie jest kompetentny do zmiany orzeczenia wyroku sądu z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II K [.] /13. Wymienioną na wstępie decyzją Wojewoda [.] utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 24 września 2014 r. W uzasadnieniu organ podał, że sytuacja finansowa wnioskodawcy nie stanowi jedynej okoliczności, która ma znaczenie dla jej rozstrzygnięcia. W ocenie organu trudna sytuacja finansowa rodziny nie uzasadnia umorzenia całości należności, o które się ubiega KL. Organ stwierdził, że skarżący nie podjął jakichkolwiek działań w celu usunięcia i wywiązania się z ostatecznie ciążącego na nim obowiązku. Z akt sprawy nie wynika, by skarżący podjął jakąkolwiek próbę spłaty choćby części należności z pobranego nienależnie zasiłku dla bezrobotnych. Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że zachodzą podstawy do odmowy udzielenia wnioskowanej ulgi. Wojewoda podał, że nie jest umocowany do zajęcia stanowiska w przedmiocie umorzenia części należności w związku z zawartym w odwołaniu wnioskiem o umorzenie zobowiązania w znacznej części. Przedstawiona wyżej sekwencja rozstrzygnięć ze skrótowo podanymi elementami ich uzasadnień wskazuje, że decyzja organu I instancji z dnia [.] września 2014 r. utrzymana w mocy zaskarżoną decyzją Wojewody [.] jest zasadniczo powtórzeniem decyzji tego organu z dnia [.] maja 2014 r. Różnica sprowadza się do tego, że w decyzji organu I instancji z dnia [.] maja 2014 r. nie było podanych dochodów skarżącego, ani przytoczonych przesłanek, od zaistnienia których jest uzależnione umorzenie w całości lub w części nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Organ I instancji nadal nie przeprowadził oceny przesłanek w kontekście ustalonego stanu faktycznego, przy czym sam stan faktyczny sprawy uwzględniony do orzekania przez organ tak II jak i I instancji budzi również wątpliwości. W uzasadnieniu decyzji obydwu instancji brak jest rozważań we wskazanym zakresie, a przecież potrzeba ich przeprowadzenia ma istotne znaczenie na wynik sprawy i wynika wprost z ustawy o promocji zatrudnienia (...). Nie zaistniały żadne okoliczności w stanie faktycznym sprawy uwzględnionym przez Sąd do orzekania, które niweczyłyby konieczność analizy zaistnienia przesłanek warunkujących zastosowanie instytucji częściowego, czy całkowitego umorzenia. Wręcz przeciwnie taka ocena winna być przeprowadzona również ze względu na fakt, że w uzasadnieniu opinii Powiatowa Rada Zatrudnienia w [.] stwierdziła, że jest spełniona jedna z przesłanek z art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Z tego też względu nie można zgodzić się ze stanowiskiem Wojewody [.] w zaskarżonej decyzji, że organ I instancji rozważył warunki umorzenia w kontekście art. 76 ust. 7 ustawy. Z treści skargi wynika, że skarżący pod koniec września 2014 r. wyjechał do Holandii, gdzie przebywał i pracował przez 5 tygodni. Zatem w dniu wydania decyzji przez organ II instancji skarżący był już w Polsce, a organ II instancji w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powtarza za Powiatową Radą Zatrudnienia, organem I instancji, że fakt podjęcia pracy w Holandii przez KL może mieć istotny wpływ na sytuację materialną strony. Wojewoda [.] mając na względzie art. 7 w zw. z art. 136 k.p.a. winien był ustalić przed wydaniem decyzji, czy KL jest w Holandii czy już wrócił do domu i jaki wpływ miało to na sytuację rodziny. Takich ustaleń organ nie poczynił i dlatego Sąd uznał, że został naruszony art. 7, art. 77 k.p.a. bowiem stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób jednoznaczny. Przed wydaniem zaskarżonej decyzji organ II instancji nie sprawdził, czy skarżący dokonał jakichkolwiek wpłat. W skardze z dnia 5 grudnia 2014 r. skarżący podał, że już wpłacił na konto urzędu kwotę 4.000 zł. W piśmie skierowanym do Sądu z dnia 21 maja 2015 r. Wojewoda [.] stwierdził, że do dnia 13 maja 2015 r. skarżący na konto PUP zwrócił 7.000 zł. Na rozprawie w dniu 2 czerwca 2015 r. skarżący podał, że spłacił już kwotę 7.400 zł. Okoliczności spłaty zadłużenia winny być organowi znane przed wydaniem decyzji, a nie ograniczyć się do powtarzania, że pobyt w Holandii może mieć wpływ na sytuację majątkową rodziny. Organy nie zwróciły uwagi, że praca w Holandii jest wykonywana okazjonalnie i w sezonowo, zatem nie stanowi stałego i pewnego źródła utrzymania rodziny. Na podstawie wywiadu środowiskowego organ I instancji ustalił, że źródłem dochodu rodziny KL jest zasiłek dla bezrobotnych oraz świadczenia rodzinne w łącznej wysokości 2.485,44 zł. na pięć osób w rodzinie w tym dwoje dzieci uczęszczających do szkoły i jedno dziecko niepełnosprawne. Analiza źródeł dochodu rodziny skarżącego wskazuje, że zasadniczo pochodzą ze środków publicznych. Fakt ten winien być również uwzględniony w zakresie oceny sytuacji materialnej rodziny. Stosownie do art. 76 ust. 7 ustawy starosta może odroczyć termin płatności lub rozłożyć na raty nienależnie pobrane świadczenie, zwrot refundacji oraz jednorazowo przyznanych środków w przypadkach, o których mowa w art. 46 ust. 2 i 3, albo po zasięgnięciu opinii powiatowej rady rynku pracy umorzyć te należności w całości albo w części, jeżeli wystąpiła jedna z przesłanek: 1) w postępowaniu egzekucyjnym lub na podstawie innych okoliczności lub dokumentów stwierdzono, że osoba lub inny podmiot, które pobrały nienależne świadczenie, refundację lub otrzymały jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1, nie posiadają majątku, z którego można dochodzić należności; 2) dochodzenie należności mogłoby pozbawić osobę, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania; 3) osoba, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, zmarła, nie pozostawiając majątku, z którego można dochodzić należności; 4) zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty nienależnie pobranego świadczenia, refundacji lub jednorazowo przyznanych środków, o których mowa w art. 46 ust. 1, przewyższającej wydatki egzekucyjne. Jedną z przesłanek warunkujących zastosowanie ulg w spłacie nienależnie pobranych świadczeń w przypadku dochodzenia należności możliwość pozbawienia osoby, która pobrała nienależne świadczenie lub otrzymała jednorazowo środki, o których mowa w art. 46 ust. 1 pkt 2, albo osobę pozostającą na jej utrzymaniu niezbędnych środków utrzymania. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ, aczkolwiek w obszernej decyzji, zawarł argumenty na odmowę umorzenia pobranego świadczenia w całości, to w ocenie Sądu są one bardzo ogólne i nie są ukierunkowane na indywidualną i konkretna sytuację rodziny skarżącego. Dopiero ustalenie rzeczywistych źródeł dochodu ze wszystkimi faktycznie ponoszonymi przez rodzinę skarżącego wydatków na utrzymanie rodziny z uwzględnieniem wysokości spłaty nienależnie pobranego świadczenia pozwoli na przeprowadzenie wnikliwej analizy, co do groźby pozbawienia skarżącego i jego rodziny możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych z uwagi na koszty utrzymania. W tym miejscu Sąd zwraca uwagę, że Powiatowa Rada Zatrudnienia w [.] z dnia [.] września stwierdziła istnienie przesłanki do umorzenia. W ocenie Sądu wobec spłacenia 3/4 zobowiązań z tytułu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych jest spełniony warunek do umorzenia w części pozostałej do spłaty kwoty. Na podkreślenie zasługuje dobrowolność wykonywania spłaty w obiektywnie trudnych warunkach życiowych skarżącego, które można stwierdzić już na podstawie nadesłanych akt administracyjnych sprawy. Nie można pominąć okoliczności, że będąc osobą bezrobotną w Polsce, skarżący własnym staraniem dąży do spłaty zadłużenia nawet wyjeżdżając do pracy do Holandii. W tym czasie pozostawia trójkę dzieci pod opiekę żony. Mając na względzie brak wyczerpującego rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy w zakresie sytuacji majątkowej i rodzinnej skarżącego naruszono art. 7, art. 77 § 1, art. 107 § 3 k.p.a., a w konsekwencji doszło do błędnego zastosowania przepisu prawa materialnego to jest art. 76 ust. 7 pkt 2 ustawy. Dodatkowo Sąd zwraca uwagę, że warunkiem zastosowania art. 76 ust. 7 ustawy jest stwierdzenie istnienia tylko jednej z przesłanek wymienionych w pkt od 1 do 4 ww. przepisu. Decyzja w przedmiocie umorzenia jest decyzją uznaniową i Sąd podziela argumenty organu II instancji dotyczące orzekania w ramach uznania administracyjnego. Okoliczności przemawiające za umorzeniem należności zasadniczo powinna wykazać osoba ubiegająca się o zastosowanie ulgi w spłacie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych, jednak nie zwalnia to organów administracji z obowiązku wszechstronnego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego. Sąd stoi na stanowisku, że wskazania Wojewody [.] z kasacyjnej decyzji z dnia [...] lutego 2014 r. nadal są aktualne. Sąd akceptuje poglądy wyrażone o roli opinii powiatowej rady zatrudnienia. W realiach niniejszej sprawy Sąd nie podziela stanowiska organu odwoławczego, że rozpoznanie wniosku zawartego w odwołaniu o chociażby częściowe umorzenie należności wymagało prowadzenia odrębnego postępowania administracyjnego, zważywszy na okoliczność, że skutkiem tego odwołania z dnia [.] maja 2014 r. była decyzja kasacyjna Wojewody [.] z dnia [.] lipca 2014 r., czyli koniecznością prowadzenia postępowania od początku, dlatego nie było przeszkód do rozpatrzenia wniosku o całkowite jak i częściowe umorzenie nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Rozstrzygnięcie wymagało tylko stosownego wyrzeczenia w tych dwóch kwestiach i właściwego uzasadniania decyzji ewentualnie wydanie dwóch odrębnych decyzji. Nie ma jednak potrzeby mnożenia bytów procesowych, w sytuacji, gdy sprawę o umorzenie można rozpatrzyć w jednym postępowaniu i jedną decyzją. Działanie organu odwoławczego w kontrolowanej sprawie doprowadziło do nieuzasadnionej zwłoki w rozpatrzeniu wniosku o częściowe umorzenie zadłużenia. Na wydłużenie postępowania w tej sprawie miało wpływ dwukrotne zawieszenie postępowania na czas zaopiniowania wniosku przez Powiatową Radę Rynku Pracy w [.], na co słusznie zwrócił uwagę organ odwoławczy. Organy orzekające w niniejszej sprawie stwierdzają, że nie są kompetentne w sprawie zmiany wyroku Sądu Rejonowego w [.] z dnia 14 stycznia 2014 r. sygn. akt II K [.] /13. Jest to kwestia oczywista. Nie można jednak zapominać, że walor wykonalności ma decyzja Prezydenta Miasta [.] z dnia [.] grudnia 2013 r. o obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych za okres od 10.11.2011 r. do 9.11.2012 r. w kwocie 9.338,50 zł. jak i wyrok Sądu w [.]. Wymieniona decyzja w przypadku niewykonywania obowiązku może być podstawą do wystawienia tytułu egzekucyjnego w postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Wykonanie obowiązku względem organu spowoduje wykonanie pkt III ww. wyroku w zakresie naprawienia szkody względem Powiatowego Urzędu Pracy w [.], gdyż decyzja administracyjna z dnia [.] stycznia 2014 r. jest surogatem wyroku Sądu Rejonowego w [.] ze względu na taką samą kwotę należną organowi. Mając na względzie powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c) wz. z art. 135 p.p.s.a uchylił decyzje obydwu instancji. W ponownie prowadzonym postępowaniu organy będą kierowały się wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku tak w zakresie ustalenia stanu faktycznego sprawy oraz spełnienia przesłanek do częściowego umorzenia nienależnie pobranego zasiłku dla bezrobotnych. Wydana decyzja ma w swej treści odpowiadać standardom z art. 107 § 3 k.p.a. z tego względu, że organy orzekają z zastosowaniem instytucji uznania administracyjnego.