II SA/Rz 222/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert po rozpoznaniu w dniu 7 maja 2004 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. C. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych [...] z dnia [...].02.2004 r. Nr [...] w przedmiocie świadczenia pieniężnego z tytułu pracy przymusowej -postanawia- Odrzucić skargę Działając na podstawie art.l ust. 1, art. 4 ust. 1 i 2 oraz art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 31.05.1996 r. o świadczeniu pieniężnym przysługującym osobom deportowanym do pracy przymusowej oraz osadzonym w obozach pracy przez III Rzeszę i Związek Socjalistycznych Republik Radzieckich [ Dz.Ust. Nr 87 poz. 395 z późn.zm. ] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych decyzją z dnia [...].02.2004 r. nr [...] przyznał M. C. zam. [...] uprawnienie do świadczenia pieniężnego z tytułu deportacji do pracy przymusowej w III Rzeszy za okres 6 miesięcy i oddalił jej wniosek w pozostałym zakresie. Decyzja ta zawierała pouczenie o sposobie i terminie jej zaskarżenia ze wskazaniem takiego środka jakim jest wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy i została doręczona zainteresowanej w dniu 27.02.2004 r. W związku z tą decyzją M. C. wystąpiła do ze skargą na nią nadaną w Urzędzie Pocztowym [...] w dniu 11.03.2004 r. , skierowaną do " Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Ośrodka Zamiejscowego w Rzeszowie ". W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej odrzucenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Na wstępie zauważyć należy, iż z dniem 1.01.2004 r. w związku z reformą sądownictwa administracyjnego przestały istnieć Ośrodki Zamiejscowe Naczelnego Sądu Administracyjnego, a w ich miejsce powstały Wojewódzkie Sądy Administracyjne jako sądy I instancji. Stąd też do rozpoznania skargi M. C. właściwym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie. Zgodnie z zapisem zawartym w art. 52 § 1 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 ] zwanej dalej w skrócie p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia jeżeli służyły one skarżącemu przed organem właściwym w sprawie. O wyczerpaniu środków zaskarżenia można mówić wówczas gdy zainteresowanemu w ramach postępowania administracyjnego nie przysługuje tego typu środek. W okolicznościach badanej sprawy skarżącej zgodnie z art. 127 § 3 kpa tego rodzaju środek w postaci wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy przysługiwał, o czym została ona pouczona w zaskarżonej decyzji. Wbrew powyższemu zakwestionowała ona przedmiotową decyzję bezpośrednio skargą skierowaną do Sądu Administracyjnego. Powyższe stanowi o przedwczesności skargi i z tej przyczyny czyni ją niedopuszczalną w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 cyt. wyżej ustawy, konsekwencją czego jest konieczność jej odrzucenia. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.s.a. należało postanowić jak w sentencji. W związku z powyższym działając na podstawie art. 222 p.s.a. nie żądano od skarżącej uiszczenia opłaty sądowej od skargi.