II SA/Rz 222/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 21 kwietnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi D. S. – reprezentowanej przez pełnomocnika adwokata T. G. na decyzję [...] Wojewódzkiego inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]grudnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie przywrócenia poprzedniego sposobu użytkowania budynku w związku z wnioskiem skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 09 lutego 2010 r. D. S. – zastępowana przez pełnomocnika adw. T. G. wniosła za pośrednictwem organu skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2009r., Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego [...] z dnia [...] listopada 2009 r., Nr [...] nakazującą D. S. zam. w R. ul. [...] przywrócić poprzedni sposób użytkowania budynku usytuowanego na działce nr ewid. 955/7 obr. 207 położonej w R. przy ul. [...] z lokalu handlowego na lokal małej gastronomii. Wraz ze skargą adw. T. G. – działający w imieniu D. S. złożył wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] grudnia 2009r., Nr [...] z uwagi na fakt, iż przedmiotowy lokal został wynajęty przez skarżącą spółce, która prowadzi w nim działalność gospodarczą. Zerwanie umowy najmu i wykonanie decyzji rodziłoby trudne do odwrócenia skutki w postaci zapłaty przez skarżącą wysokiego odszkodowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) dalej P.p.s.a., stanowi, iż wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. Sąd może na wniosek skarżącego wstrzymać wykonanie zaskarżonego aktu lub czynności, jeśli w wyniku wykonania aktu lub czynności zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jak wyżej wskazano sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków - przy czym ocena tych przesłanek pozostawiona jest uznaniu Sądu. Powyższe oznacza, że chodzi tu o taką szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (por. postanowienie NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08 – niepubl.). Rozpoznając żądanie sąd obowiązany jest uwzględnić także inne okoliczności, które mają znaczenie dla rozpoznania wniosku, mając na uwadze nie tylko interes wnioskodawcy, ale także pozostałych uczestników postępowania sądowoadministracyjnego (por. post. NSA o sygn. II OZ 750/05 niepubl.). Zgodnie z utrwalonym w doktrynie poglądem "...do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest wystarczający sam wywód strony. Uzasadnienie takiego wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. (...) Brak uzasadnienia wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia jego merytoryczną ocenę – por. post. NSA z 18 maja 2004r. FZ 65/04 (niepubl.)" – (patrz: J.P. Tarno "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi- Komentarz" – Wydawnictwo LexisNexis Warszawa 2006 – wydanie 2 – str. 188). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, iż w rozpatrywanej sprawie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Wnioskodawczyni poza ogólnymi twierdzeniami, iż brak przyznania ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania doprowadzi do zerwania umowy najmu a tym samym spowoduje trudne do odwrócenia skutki w postaci zapłaty przez skarżącą wysokiego odszkodowania, nie wykazała na czym konkretnie niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub powstania trudnych do odwrócenia skutków miałoby polegać. Obowiązek wykazania konkretnego niebezpieczeństwa i jego uprawdopodobnienia leży po stronie wnioskodawcy. Nie wystarczy zatem samo ogóle stwierdzenie o wpływie decyzji na prowadzoną działalność gospodarczą, bez przytoczenia konkretnych okoliczności– jak ma to miejsce w przedmiotowej sprawie. Należy zauważyć, że wniosek zgłoszony przez skarżącą w trybie art. 61 § 3 P.p.s.a. został zamieszczony w skardze i zarzuty tam podniesione stanowią w głównej mierze uzasadnienie skargi. Jedynie końcowy fragment uzasadnienia skargi odnosi się do wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, ale nie wynika z jego treści jakie konkretnie okoliczności, zdaniem skarżącej, przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji. Stwierdzić zatem należy, że D. S. składając wniosek nie wykazała ustawowych przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Równocześnie brak przesłanek do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu nie przesądza o losie skargi. Zaskarżona decyzja zostanie poddana odrębnemu badaniu pod kątem zgodności z obowiązującym porządkiem prawnym. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.