II SA/Rz 228/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Mazur -Selwa po rozpoznaniu w dniu 21 marca 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. J. i W. J. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości postanawia odrzucić skargę M. J. Przedmiotem postępowania jest skarga W. J. i M. J. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości. Pod skargą zamieszczono podpis W. J. oraz "M.J". W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego z dnia 23 lutego 2017 r. wezwano M. J. o podpisanie skargi, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie zostało Skarżącej doręczone w dniu 7 marca 2017 r. lecz wyznaczony w nim termin upłynął bezskutecznie w dniu 14 marca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") w zw. z art. 46 §1 pkt 4 P.p.s.a. Sąd odrzuca skargę, jeżeli nie została podpisana. Równoznaczne z brakiem podpisu jest złożenie podpisu, który nie pozwala na graniczącą z pewnością identyfikację osoby, która go złożyła. Podpis na dokumencie jest bowiem formą złożenia oświadczenia woli lub wiedzy. Musi zawierać w charakterze pisma ściśle osobiste cechy podpisującego, co pozwala na identyfikację tej osoby, a w efekcie stwierdzenie, czy podpis jest autentyczny (por. F. Rosengarten, Podpis i jego znaczenie w prawie cywilnym, Palestra 1973, nr 1, s. 11–12, internetowa wersja komentarza do Prawa o postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wyd IV, opublikowano WK 2016 ). Nie ma jednolitego stanowiska jakie elementy ma zawierać podpis. W uchwale z dnia 28 kwietnia 1973 r., III CZP 78/72, OSNCP 1973, nr 12, poz. 207, Sąd Najwyższy stanął na stanowisku, że podpisem jest znak ręczny określonej osoby pozwalający na jej identyfikację. Uznał, że nie musi ono obejmować nazwiska, gdyż w praktyce obrotu najczęściej jest stosowany pewien skrót będący "godłem" podpisu. Podpis może zatem być nieczytelny. Z kolei w uchwale z dnia 30 grudnia 1993 r., III CZP 146/93, OSNCP 1994, nr 5, poz. 94, Sąd Najwyższy zaprezentował odmienne stanowisko, przyjmując, że choć podpis nie musi istotnie być czytelny, to musi jednak obejmować nazwisko, choćby w formie skróconej, i powinien być złożony w formie zazwyczaj używanej przez podpisującego. W literaturze natomiast prezentowane jest stanowisko, że podpis powinien w swoim brzmieniu wskazywać osobę podpisującego, a zatem odtwarzać imię i nazwisko tej osoby bądź samo nazwisko lub imię albo skrót nazwiska. Podpis może być nieczytelny, byle tylko pozwalał na identyfikację osoby podpisującego (por. F. Rosengarten, Podpis i jego znaczenie..., s. 11, internetowa wersja komentarza do Prawa o postępowaniu sądowoadministracyjnym, Wyd IV, opublikowano WK 2016). Ten sam autor dopuszcza jako formę podpisu parafę (inicjały) oraz podpisanie się pseudonimem, jeśli podpisujący się stale tego pseudonimu używa i jest pod nim ogólnie znany, co pozwala na identyfikację podpisującego. Według jeszcze innych podpisem nie może być nieczytelna parafa, samo imię czy inicjały, zaznaczenie bowiem liter w podpisie powinno umożliwić ich utożsamienie z nazwiskiem podpisującego [por. M. Jędrzejewska (w:) T. Ereciński (red.), Komentarz..., t. 1, s. 339]. Z powyższego wynika, że choć autorzy mają różne poglądy na temat tego jak powinien wyglądać podpis, wszyscy zmierzają do podobnych wniosków, że dla oceniającego nie powinno budzić wątpliwości, że złożony podpis pochodzi od określonej osoby. W niniejszej sprawie skarga została złożona przez W. J. i M. J., wymienionych w nagłówku skargi. Pod skargą został zamieszczony podpis W. J. oraz litery "M.J." W ocenie Sądu nie ma pewności, że wskazane litery należą do Skarżącej, która ma dwuczłonowe nazwisko. Powyższych wątpliwości nie wyjaśniła również Skarżąca. Wyznaczony w wezwaniu termin do podpisania skargi upłynął bezskutecznie. W świetle powyższego Sąd nie ma pewności, że zamieszczone pod skargą litery "M.J." pochodzą od M. J., co mając na uwadze, odrzucił skargę, jako niepodpisaną na podstawie powołanych na wstępie art. 58 § 1 pkt 3 w zw. z art. 46 § 1 pkt 4 P.p.s.a.