II SA/Rz 228/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa /spr./ Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Piotr Godlewski Protokolant specjalista Anna Zięba-Drymajło po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi A. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego uchyla zaskarżoną decyzję Przedmiotem skargi jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy" lub "organ II instancji") z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...]utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] (dalej: "organ I instancji") nr [...] z dnia [...] października 2017 w sprawie uchylenia własnej decyzji nr [...]z dnia [...] kwietnia 2016r o ustaleniu prawa do świadczenia wychowawczego na M.Z.. W podstawie prawnej decyzji organ wskazał art. 138§1 pkt. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r., - Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2017r., poz.1257; dalej: "K.p.a.") a także art.4 - art.18 ustawy z dnia 11 lutego 2016r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (tj. Dz. U. z 2017r., poz.1851; dalej: "ustawa"). Z uzasadnienia decyzji i akt sprawy wynika, że na wniosek A. Z. (dalej: "skarżąca") z dnia 1 kwietnia 2016r. Wójt Gminy [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2016r. nr [...], orzekł o ustaleniu prawa do świadczenia wychowawczego na M. Z. w okresie od 01.04.2016r., do dnia 30.09.2017r. Podstawą takiego działania było ustalenie, że wnioskodawczyni od dnia 15.05.2008r., do dnia 31.03.2016r., zatrudniona była w ramach umowy o pracę w pełnym wymiarze czasu pracy w Spółce cywilnej E. , uzyskując tam wynagrodzenie za pracę. Stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron. Dochód ten potraktowano jako utracony. Źródłem utrzymania rodziny były także świadczenie alimentacyjne wypłacane z Funduszu Alimentacyjnego w kwocie po 400zł miesięcznie. Wnioskiem z dnia 3 sierpnia 2017r., A. Z. wystąpiła do Wójta Gminy [...] o ustalenie prawa do świadczenia wychowawczego na pierwsze dziecko M.Z. na nowy okres tj. 2017/2018. Do podania dołączyła: informacje o dochodach oraz pobranych zaliczkach na podatek dochodowy za rok 2016 (PIT-11) x 2; kopię umowy o pracę z dnia 16.06.2016r.; świadectwo pracy z dnia 01.04.2016r.; zaświadczenie komornika sądowego z dnia 29.08.2017r.; zaświadczenie Wójta Gminy [...] z dnia 03.08.2017r.; kserokopię wyroku rozwodowego oraz wyroku o podwyższeniu alimentów. Zawiadomieniem z dnia 22 września 2017r., organ administracji publicznej powiadomił stronę o podjęciu z urzędu postępowania w przedmiocie uchylenia decyzji nr [...] z dnia [...] kwietnia 2016r. Prowadząc postępowania wyjaśniające w sprawie Wójt Gminy [...] ustalił, że w skład rodziny strony wchodzi 2 osoby tj. wnioskodawczyni oraz jedno dziecko: syn M. Z.. W dniu 16.06.2016r., strona zawarła nową umowę o pracę na czas nieokreślony w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością E.(wynagrodzenie 1.850zł brutto tj. 1.360,44zł netto). Źródłem dochodu rodziny były także świadczenia z funduszu alimentacyjnego w wysokości 400,00zł miesięcznie (za rok 2014 to kwota 4.800,00zł). Faktyczny (po uwzględnieniu uzyskania dochodu) łączny miesięczny dochód rodziny A. Z. kształtował się na poziomie: 1.360,44zł (wynagrodzenie za pracę) + 400,00zł (świadczenia z FA4.800,00zł/12 msc) = 1.760,44zł. Wójt Gminy [...] w dniu [...] października 2017r., decyzją nr [...] uchylił od dnia 01.08.2017r. decyzję własną nr [...]z dnia [...]kwietnia 2016r., o ustaleniu prawa do świadczenia wychowawczego na M.Z.. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazał na przekroczenie ustawowego dochodu o kwotę 80,22zł. W odwołaniu skarżąca nie zgadza się za rozstrzygnięciem. Wyjaśniła, iż jest matką samotnie wychowującą dziecko. W roku 2016 była zatrudniona jako asystentka stomatologiczna i osiągała minimalne wynagrodzenie za pracę. W tym czasie jej pracodawca zmienił formę zatrudnienia. Przerwa w zatrudnieniu trwała mniej niż 3 miesiące. Strona przywołała treść przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu oraz art.7ust.3a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. W jej przekonaniu decyzję wydano z naruszeniem art.6 K.p.a., ponieważ w jej sytuacji nie można stosować instytucji utraty i uzyskania dochodu. W konsekwencji tego wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i przyznanie prawa do świadczenia wychowawczego, gdyż jej dochód nie przekroczył kryterium dochodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie podzieliło powyższych zarzutów i wskazaną na wstępie decyzją utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Organ odwoławczy podzielił w całości ustalenia jak i wnioski organu I instancji. Wyjaśnił, że wprowadzenie do ustawy pojęć dochodu utraconego i uzyskanego służyło urealnieniu dochodu rodziny/wnioskodawcy w dacie przyznawania świadczeń. Ustawodawca przy ustalaniu kryterium dochodowego jako bazę traktuje - co do zasady - rok poprzedzający rok świadczeniowy. Z uwagi jednak na możliwą dynamikę sytuacji dochodowej w rodzinach niezbędne jest ustalenie, czy na dzień orzekania przez organy nie doszło do takich istotnych zmian, które nakazują zastosowanie instytucji dochodu utraconego i uzyskanego. Celem szeregu unormowań zawartych w ustawie, zwłaszcza w art.7 jest ustalenie dochodu osoby ubiegającej się o pomoc państwa oraz jej rodziny w oparciu o dane z roku kalendarzowego poprzedzającego okres na jaki ustalane jest prawo, w sposób jak najbardziej odzwierciedlający aktualny poziom dochodu takiej osoby oraz członków jej rodziny. Na podstawie art.27ust.1 ustawy, organ właściwy oraz marszałek województwa mogą bez zgody strony zmienić lub uchylić ostateczną decyzję administracyjną, na mocy której strona nabyła prawo do świadczenia wychowawczego, jeżeli uległa zmianie sytuacja rodzinna lub dochodowa rodziny mająca wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego, członek rodziny nabył prawo do świadczenia wychowawczego w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, osoba nienależnie pobrała świadczenie wychowawcze lub wystąpiły inne okoliczności mające wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego. Organ zaznaczył, że w treści pouczenia decyzji nr [...]z dnia [...] kwietnia 2016r., zawarto informację, że w przypadku wystąpienia zmian mających wpływ na prawo do świadczenia wychowawczego osoba otrzymująca świadczenie wychowawcze jest obowiązana do niezwłocznego powiadomienia o tym organu właściwego wypłacającego to świadczenie. Taką zmianą było zdaniem organu odwoławczego podjęcie zatrudnienia od dnia 16.06.2016r. Kolegium nie podzieliło zarzutu naruszenia art.7ust.3a ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, zgodnie z którym "przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą". Kolegium wskazało, że przepis art.7ust.3a nie będzie miał zastosowania do sprawy strony odwołującej, gdyż funkcjonuje w obrocie prawnym dopiero od dnia 01.08.2017r., a ponadto nie zachodzi tożsamość pracodawców. A. Z. do dnia 31.03.2016r., pozostawała w zatrudnieniu w Spółce cywilnej E., natomiast od dnia 16.06.2016r., w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością E.. W skardze skarżąca zarzuciła naruszenie art 7 § 3a poprzez jego niezastosowanie w sytuacji gdy obowiązek jego zastosowania wynika z art 6 K.p.a., - naruszenie art 7, 77 i 80 K.p.a. polegające na dowolnej ocenie materiału dowodowego i nie podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, przez przyjęcie, że w spawie nie zachodzi tożsamość pracodawców. Wniosła o dopuszczenie jako dowodu w sprawie dokumentów w postaci świadectw pracy na okoliczność ustalenia tożsamości pracodawców. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że w przypadku przekształcenia spółki cywilnej w spółę z o.o. nie dochodzi do przejścia zakładu pracy w rozumieniu art 23¹ Kodeksu pracy. Dalej wskazała, że zgodnie z Kodeksem spółek handlowych spółce przekształconej przysługują wszystkie prawa i obowiązki spółki przekształcanej, a zatem również te wynikające ze stosunków pracowniczych. Wskazała również, że powszechnie w piśmiennictwie przyjmuje się, że w przypadku przekształcenia spółki zatrudniającej pracowników w inną spółkę prawa handlowego nie dochodzi do przejścia zakładu pracy na innego pracodawcę w rozumieniu art 23 ¹ Kodeksu pracy, gdyż spółka przekształcona nie jest nowym, lecz tym samym (aczkolwiek nie takim samym, bo działającym w innej formie) pracodawcą. Powołując się na wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gd 704/10 wskazał, że przekształcenie spółki cywilnej powoduje modyfikację jej formy ustrojowej, przy zachowaniu tożsamości podmiotu przekształcanego i przekształconego. Skarżąca podniosła, że z punktu widzenia niniejszej sprawie istotne jest, że Prezesem nowej spółki i jednocześnie jedynym wspólnikiem jest wspólnik przekształconej spółki cywilnej. Końcowo wskazała, że w dacie wydania orzeczenia przez organ II instancji obowiązywał powołany przez nią przepis. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w decyzji. W odniesieniu do postawionych zarzutów organ nie zgodził, się ze skarżącą, że w sprawie znajdzie zastosowanie powołany przez nią przepis ar 23 ¹ Kodeksu pracy. Jak wyjaśnił przepis ten znajduje zastosowanie jedynie w sytuacji przejścia zakładu pracy lub jego części na innego pracodawcę. Reguluje on sytuację prawną pracowników zatrudnionych w zakładzie pracy, który przechodzi na nowego pracodawcę, oraz sytuację pracodawcy, który na skutek przejęcia zakładu pracy stał się również pracodawcą przejętych pracowników. W takiej sytuacji zmiana pracodawcy następuje z mocy prawa. Nowy pracodawca nie nawiązuje z pracownikami dotychczasowego pracodawcy nowych stosunków pracy. Taka sytuacja nie miał miejsca w rozpoznawanej sprawie, w której ze skarżącą został rozwiązany stosunek pracy u poprzedniego pracodawcy na podstawie porozumienia stron. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna aczkolwiek z innych przyczyn niż te, które zostały podniesione w jej treści. Podstawą materialnoprawną zaskarżonej decyzji były przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Rację ma SKO stwierdzając, że na podstawie art.4 ust.1cyt. ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci, celem świadczenia wychowawczego jest częściowe pokrycie wydatków związanych z wychowywaniem dziecka, w tym z opieką nad nim i zaspokojeniem jego potrzeb życiowych. Świadczenie wychowawcze przysługuje matce, ojcu, opiekunowi faktycznemu dziecka albo opiekunowi prawnemu dziecka (art. 4 ust.2 cyt. ustawy). Zgodnie z treścią art.5 ust.1 ustawy, świadczenie wychowawcze przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, w wysokości 500,00 zł miesięcznie na dziecko w rodzinie. Świadczenie wychowawcze przysługuje na pierwsze dziecko osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2, jeżeli dochód rodziny w przeliczeniu na osobę nie przekracza kwoty 800,00 zł (art. 5 ust. 3 ustawy). Stosownie do treści art. 2 pkt 1 tej ustawy, dochód oznacza w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych; w tym (art. 2 pkt 2) dochód członka rodziny to przeciętny miesięczny dochód członka rodziny osiągnięty w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, z zastrzeżeniem art. 7ust. 1-3. Prawo do świadczenia wychowawczego ustalane jest co do zasady (zgodnie z art.18 ust.1 ustawy) na okres od dnia 1 października do dnia 30 września roku następnego. W myśl jednak art.48 ust.1 tej ustawy, pierwszy okres, na który ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, rozpoczyna się z dniem wejścia w życie ustawy i kończy się dnia 30 września 2017r. W przypadku ustalania prawa do świadczenia wychowawczego na okres, o którym mowa w ust. 1, rokiem kalendarzowym, z którego dochody stanowią podstawę ustalenia prawa do świadczenia wychowawczego, jest rok kalendarzowy 2014. Prawo do świadczenia ustala się z uwzględnieniem określonych ustawą przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu (art. 48 ust. 2 ustawy). Kwestie dotyczące utraty dochodu zostały uregulowane w art. 7 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. Przepis art. 2 pkt 19 ustawy wskazuje co należy rozumieć przez utratę dochodu. Jest to: a) uzyskanie prawa do urlopu wychowawczego, b) utrata prawa do zasiłku lub stypendium dla bezrobotnych, c) utrata zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, d) utrata zasiłku przedemerytalnego lub świadczenia przedemerytalnego, nauczycielskiego świadczenia kompensacyjnego, a także emerytury lub renty, renty rodzinnej lub renty socjalnej, e) wyrejestrowanie pozarolniczej działalności gospodarczej lub zawieszeniem jej wykonywania w rozumieniu art. 14a ust. 1d ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2015 r. poz. 584, z późn. zm.), f) utrata zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub zasiłku macierzyńskiego, przysługujących po utracie zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, g) utrata zasądzonych świadczeń alimentacyjnych w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do tych świadczeń lub utratą świadczeń pieniężnych wypłacanych w przypadku bezskuteczności egzekucji alimentów w związku ze śmiercią osoby zobowiązanej do świadczeń alimentacyjnych, h)utrata świadczenia rodzicielskiego, i) utrata zasiłku macierzyńskiego, o którym mowa w przepisach o ubezpieczeniu społecznym rolników, j) utrata stypendium doktoranckiego określonego w art. 200 ust. 1 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2012 r. poz. 572, z późn. zm.). Katalog ten (pkt. a -j) jest zamknięty. Zatrudnienie lub inna praca zarobkowa - to zgodnie z art. 2 pkt 21 wykonywanie pracy na podstawie stosunku pracy, stosunku służbowego, umowy o pracę nakładczą oraz wykonywanie pracy lub świadczenie usług na podstawie umowy agencyjnej, umowy zlecenia, umowy o dzieło albo w okresie członkostwa w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, a także prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej, Z poczynionych (na podstawie ujawnionego w aktach sprawy materiału dowodowego) ustaleń faktycznych wynika, że Pani A. Z. w okresie od 01.01.2016r., do dnia 31.03.2016r., pozostawała w zatrudnieniu w Spółce cywilnej E. z (ostatnim) wynagrodzeniem 1850zł. Stosunek pracy ustał w wyniku porozumienia stron. Organ i instancji słusznie uznał ten dochód za utracony. W dniu 16.06.2016r., strona skarżąca zawarła nową umowę o pracę na czas nieokreślony w Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością E., również z wynagrodzeniem 1.850zł. Organ I instancji także słusznie uznał ten dochód za uzyskany. Wyjaśnić należy ,iż wprowadzenie do ustawy pojęć dochodu utraconego i uzyskanego służy urealnieniu dochodu rodziny/wnioskodawcy w dacie przyznawania świadczeń. Ustawodawca bowiem przy ustalaniu kryterium dochodowego jako bazę traktuje - co do zasady - rok poprzedzający rok świadczeniowy. Z uwagi jednak na możliwą dynamikę sytuacji dochodowej w rodzinach niezbędne jest ustalenie, czy na dzień orzekania przez organy nie doszło do takich istotnych zmian, które nakazują zastosowanie instytucji dochodu utraconego i uzyskanego. Celem szeregu unormowań zawartych w ustawie, zwłaszcza w art. 7 jest ustalenie dochodu osoby ubiegającej się o pomoc państwa oraz jej rodziny wprawdzie w oparciu o dane z roku kalendarzowego poprzedzającego okres na jaki ustalane jest prawo, jednakże w sposób jak najbardziej odzwierciedlający aktualny poziom dochodu takiej osoby oraz członków jej rodziny. I tak: zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy w przypadku utraty dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, lub po tym roku, ustalając ich dochód, nie uwzględnia się dochodu utraconego. W przypadku uzyskania dochodu przez członka rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres, na jaki ustalane jest prawo do świadczenia wychowawczego, ustalając dochód członka rodziny lub dziecka pozostającego pod opieką opiekuna prawnego, osiągnięty w tym roku dochód dzieli się przez liczbę miesięcy, w których dochód ten był uzyskiwany, jeżeli dochód ten jest uzyskiwany w okresie, na jaki ustalane lub weryfikowane jest prawo do świadczenia wychowawczego. Dochód Pani A. Z. obliczony przez SKO kształtował się następująco: 1.360,44zł (dochód uzyskany za lipiec 2016., wynagrodzenie za pracę) + 400,00zł (świadczenia z FA 4.800,00zł/12 msc) = 1.760,44zł. Dochód rodziny odwołującej w przeliczeniu na osobę wyniósł kwotę 880,22 zł (przekroczył kwotę określoną w art. 5 ust. 3 ustawy, uprawniającą do świadczenia wychowawczego o 80,22 zł i z tego względu świadczenie wychowawcze na okres 2016/2017 nie przysługiwało. Sąd nie kwestionuje sposobu liczenia dochodu skarżącej przyjętego przez SKO, uznania dochodu za utracony i przyjęcia dochodu z lipca 2016 r. za uzyskany w rozumieniu art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Problemem jest jednak wysokość dochodu skarżącej za lipiec 2016 r. W aktach sprawy (k. 9) zalega zaświadczenie, że w lipcu skarżąca otrzymała wynagrodzenie w kwocie 1360,44 zł netto, wystawione przez E. s.c. Z ustaleń organów obu instancji wynikało, że skarżąca od czerwca 2016 r. podjęła pracę w E. Sp. z o.o. Zaświadczenie powyższe stawia pod znakiem zapytanie ustalenia organów co do zatrudnienia i wysokości dochodów skarżącej w 2016 r. i w związku z tym stosowanie art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Rzeczą SKO będzie zweryfikowanie treści tego zaświadczenia i przy stosowaniu art. 7 ust. 3 ustawy bezsporne ustalenie wszystkich okoliczności. Niezasadny jest zarzut niezastosowania art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci. Otóż ustawą z dnia 7 lipca 2017r., o zmianie niektórych ustaw związanych z systemami wsparcia rodzin (Dz. U z 2017r., poz1428) z dniem 01 sierpnia 2017r., do ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci został wprowadzony przepis art. 7 ust. 3a o treści "przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolniczą działalność gospodarczą". Art. 15 w/w ustawy ma brzmienie: "w ustawie z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci (Dz.U. poz. 195 i 1579 oraz z 2017 r. poz. 60, 245, 624 i 777) wprowadza się następujące zmiany: pkt 3) w art. 7 po ust. 3 dodaje się ust. 3a i 3b w brzmieniu: "3a przepisów o utracie i uzyskaniu dochodu nie stosuje się do dochodu z tytułu zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej i dochodu z tytułu wyrejestrowania lub rozpoczęcia pozarolniczej działalności gospodarczej, jeżeli członek rodziny lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego utracili dochód z tych tytułów i w okresie 3 miesięcy, licząc od dnia utraty dochodu, uzyskali dochód u tego samego pracodawcy lub zleceniodawcy lub zamawiającego dzieło lub ponownie rozpoczęli pozarolnicza działalność gospodarczą. Art. 19 tejże ustawy stanowi zaś, że przepisy ustawy zmieniającej w art. 15, w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, z wyłączeniem art. 13 ust. 3 pkt 1, ust. 4 pkt 1, ust. 22 i 23 ustawy zmieniającej w art. 15, mają zastosowanie po raz pierwszy przy ustalaniu prawa do świadczeń na okres rozpoczynający się od dnia 1 października 2017 r. Przepis art. 7 ust. 3a ustawy o pomocy państwa w wychowywaniu dzieci nie mógł mieć zastosowania do okresu sprzed 1 października 2017 r. Każda inna wykładnia dopuszczająca możliwość jego zastosowania w stanie faktycznym sprawy byłaby wykładnią contra legem. Należy podkreślić, że cyt. wyżej przepis art. 19 jest przepisem przejściowym, którego rolą jest urzeczywistnienie woli prawodawcy co do zakresu obowiązywania w czasie normy prawa materialnego. Należy go zinterpretować ściśle, wykładnia funkcjonalna czy celowościowa w tej sytuacji jest wykluczona. Reasumując, SKO przeprowadzi uzupełniające postępowanie dowodowe we wskazanym wyżej zakresie (art. 136 K.p.a.). Brak pewnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy uzasadnia zarzut naruszenia przez organy art. 7, art. 77 i art. 80 oraz art. 107 3 K.p.a. w stopniu, który mógł wpłynąć na wynik sprawy. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 145 1 pkt 1 lit. c P.p.s.a. orzekł jak w sentencji. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy będą miały na względzie treść niniejszego uzasadnienia.