II SA/Rz 230/14

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 24 marca 2014 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku W. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie z jej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2013 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W. S., wezwana do uiszczenia wpisu w wysokości 500 zł od swej skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, złożyła wniosek o zwolnienie jej z tego obowiązku. Następnie na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy (PPF) zaznaczyła, że domaga się zwolnienia od kosztów sądowych. Wskazała w nim, że znajduje się w trudnej sytuacji materialnej. Pobiera bowiem emeryturę w wysokości 981,31 zł, z której musi utrzymać siebie i pełnoletniego, bezrobotnego syna. Rodzina mieszka w drewnianym domu o powierzchni 80 m. kw. Wnioskodawczyni nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Jest natomiast właścicielką nieruchomości rolnej o powierzchni 1,52 ha. Składająca wniosek cierpi na liczne schorzenia, z czym wiąże się konieczność wydatków na leczenie (ok. 100 zł miesięcznie). Rozpoznając wniosek o prawo pomocy zważono, co następuje: W. S. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych, a zatem przyznania prawa pomocy w częściowym zakresie, na co wskazuje art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". W art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. ustawodawca wskazał, że przesłankę powyższego stanowi niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ten ostatni przepis wyraźnie przy tym wskazuje, że wykazanie podanej sytuacji należy do wnioskującego o tego rodzaju pomoc. Prawo pomocy służy zatem zapewnieniu prawa do sądu osobom o braku dochodów bądź też o dochodach na tyle niskich, że nie wystarczających na pokrycie kosztów z udziałem w danym postępowaniu związanych. W ocenie rozpoznającej niniejszy wniosek, W. S. spełnia wskazaną wyżej, a wynikającą z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., przesłankę uzyskania od Państwa dochodzonego przez nią wsparcia. Należy bowiem mieć na uwadze, że jedynym źródłem dochodu dwuosobowej rodziny składającej wniosek jest uzyskiwana przez nią emerytura w wysokości ok. 980 zł. Z kwoty tej wyżej wymieniona musi pokryć koszty utrzymania własnego i aktualnie bezrobotnego syna, koszty utrzymania domu oraz koszty leczenia. Wprawdzie z danych wniosku nie wynikają konkretne kwoty wydatkowane przez skarżącą na zaspokojenie poszczególnych potrzeb (skarżąca podała tylko, że na leczenie wydaje miesięcznie ok. 100 zł), jednak biorąc pod uwagę wskazaną wyżej wielkość pobieranego przez nią świadczenia emerytalnego należy uznać, że z pewnością brak jest możliwości wygospodarowania z niego jakichkolwiek środków, niezbędnych do sfinansowania udziału w niniejszym postępowaniu. Trzeba przy tym podkreślić, że wysokość wpisu od skargi, do którego uiszczenia wnioskodawczyni jest obecnie zobowiązana, jest niewątpliwie duża (500 zł) w porównaniu do dochodu, który pozostaje w jej dyspozycji (980 zł). Poniesienie tego wydatku przez skarżącą spowodowałoby zatem uszczerbek w koniecznym utrzymaniu jej rodziny, o którym mowa w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Skarżąca nie posiada zaś jakichkolwiek zasobów pieniężnych czy wartościowych przedmiotów, których spieniężenie umożliwiłoby jej uiszczenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Z podanych względów przyznano W. S. prawo pomocy w żądanym przez nią zakresie, działając na podstawie art. 258 § 1, § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.