II SA/Rz 233/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2016 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A.sp. z o.o. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] stycznia 2016 r., Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na opisaną w osnowie niniejszego postanowienia decyzję Dyrektora Izby Celnej wymierzającą karę pieniężną w związku z urządzaniem gier na automacie poza kasynem gry, Skarżąca wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, wskazując, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków, a także może stać się realnym zagrożeniem dla dalszego jej bytu gospodarczego. Podkreśliła, że działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych stanowi główne źródło jej dochodów. Wobec tego brak udzielenia tymczasowej ochrony z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a.") może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki w postaci zaprzestania działalności gospodarczej. Wskazała, że jej sytuacja finansowa nie jest stabilna i nawet "nieznaczna" kara finansowa może doprowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym, a nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Do wniosku dołączyła rachunek zysków i strat oraz sprawozdanie finansowe na dzień 31 grudnia 2014 r., z którego wynika, że Skarżąca wypracowała zysk netto w kwocie 409.068,50 zł. Dokonując analizy sprawozdania finansowego sporządzonego na dzień 31 grudnia 2014 r.(Rachunek Zysków i Strat) Skarżąca wskazała na znaczące koszty działalności operacyjnej przedsiębiorstwa, na które składały się m.in.: koszty operacyjne w postaci odpisów amortyzacyjnych w wysokości 245.122,34 zł, zużycie materiałów i energii w wysokości 1.419 535,65 zł oraz podatki i opłaty, łącznie z wypłatami i składkami na ubezpieczenia społeczne i inne świadczenia. Z powyższego zestawienia wynika, zdaniem Skarżącej, że ponosi koszty, które są konieczne i nieuniknione w przypadku tak szerokiego zakresu działalności, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnie pozytywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Dalej Skarżąca podkreśliła, że w przypadku jakichkolwiek późniejszych postępowań egzekucyjnych wobec Spółki, wskaźnik rentowności przedsiębiorstwa ulegnie osłabieniu, co w jej ocenie stanowi o realnym zagrożeniu jej sytuacji majątkowej, w oparciu chociażby o dotychczasowe funkcjonowanie na rynku gospodarczym. Wskazała również na mnogość postępowań toczących się przeciwko niej w przedmiocie wymierzenia kar pieniężnych. Podkreśliła, że zbiorcze ujęcie kary wynoszące 5.124.000 zł, ma zobrazować prawdopodobieństwo graniczące z pewnością powstania niemożliwych do odwrócenia skutków. Podniosła dodatkowo, że art. 61 § 3 P.p.s.a. należy interpretować funkcjonalnie, oceniając łącznie prognozowane skutki wymierzenia kar pieniężnych. Podkreśliła, że dopiero zsumowanie kar przesądza o możliwości spowodowania poważnego oraz realnego zagrożenia dla sytuacji finansowej Skarżącej. Na koniec wskazała, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków musi się odnosić do przyszłości, gdyż tylko w ten sposób możliwe jest ustalenie faktycznego wpływu wykonanej decyzji na sytuację strony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004 to i pozostałe powołane orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach cbois.nsa.gov.pl ), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 P.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06 ). Wobec powyższego, nie wystarczy ogólny wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Przenosząc powyższe uwagi na grunt badanej sprawy wskazać trzeba, że Skarżąca uzasadniając swój wniosek, podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej Spółki i ostatecznie do jej upadłości. Dodatkowo podkreśliła, że Spółka ponosi duże koszty, a wypracowany zysk netto nie stanowi o definitywnej prognozie finansowej przedsiębiorstwa. Na poparcie powołanych twierdzeń przedłożyła rachunek zysków i strat za okres 29 sierpnia 2013 r. – 31 grudnia 2014 r., sprawozdanie na dzień 31 grudnia 2014 r., wskazała na sygnatury spraw, w których wszczęto postępowania o wymierzenie kar pieniężnych. W ocenie Sądu przedłożone przez Skarżącą dokumenty nie świadczą o utracie przez nią płynności finansowej. Z dołączonego do wniosku rachunku zysków i strat za okres 29 sierpnia 2013 r. – 31 grudnia 2014 r. wynika bowiem, że Spółka – pomimo twierdzeń o złej sytuacji ekonomicznej – w podanym okresie uzyskała przychód w kwocie 43.927.549,16 zł, zaś zysk brutto w wysokości 604.750,73 zł. W tej sytuacji zarówno liczba wszczętych wobec Skarżącej postępowań, jak i łączna kwota kosztów operacyjnych przedsiębiorstwa nie uzasadnia wstrzymania wykonania decyzji. Skarżąca nie uprawdopodobniła jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niej nałożonych kar pieniężnych. Sam fakt, że kwota ta przekracza roczny zysk Skarżącej – który Skarżąca osiągnęła w 2014 r. – bez wykazania jaka jest jej aktualna sytuacja finansowa, nie może przesądzać i nie przesądza o zdolnościach płatniczych Skarżącej, które pozostają w sprawie niewyjaśnione. Nie wiadomo zatem, czy istnienie wskazanego zobowiązania może spowodować niewypłacalność i konieczność likwidacji Skarżącej, tym bardziej że Skarżąca zamknęła 2014 rok dodatnim wynikiem finansowym i nie nadmieniła by utraciła płynność finansową, wciąż prowadzi dochodową działalność gospodarczą (tak też NSA w postanowieniu z dnia 8 lipca 2015 r., I GZ 397/15). Ponadto Skarżąca poza wspomnianą dokumentacją nie przedstawiła żadnych innych dowodów, które rzetelnie pozwoliłyby ocenić jej rzeczywistą i aktualną – co wymaga podkreślenia, sytuację finansową np. wyciągów z rachunków bankowych. Należy nadto podkreślić, że Skarżąca winna liczyć się z okolicznością, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach strony zobowiązanej do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama w sobie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym określona w art. 61 P.p.s.a. Reasumując stwierdzić należy, że skoro Skarżąca nie uprawdopodobniła niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę, a co więcej "znaczną szkodę". Skarżąca nie podniosła również argumentów przemawiających za tym, że wykonanie decyzji mogłoby rodzić niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.