II SA/Rz 234/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 11 kwietnia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. B. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r., Nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - p o s t a n a w i a - odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Pismem z dnia 23 stycznia 2012 r. B. B. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2011 r., Nr [...], którą uchylono decyzję Wójta Gminy [...] z dnia 21 lipca 2011 r., znak: [...] w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego dla inwestycji pn.: budowa Stacji Transmisji Danych Operatora A Sp. z o.o. "[...]" na terenie działki oznaczonej nr ewid. 1601, położonej w miejscowości N. gmina I. na rzecz A Sp. zo.o. z siedzibą w W., a sprawę przekazano do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. Jednocześnie w skardze B. B. zawarła wniosek o przywrócenie terminu do jej wniesienia. Podniosła, że decyzja Kolegium została doręczona i odebrana przez zamieszkującą wraz z nią babcię – S. M., która jest osobą starszą, ma problemy z pamięcią. Korespondencję zawierającą wyżej wskazaną decyzję przekazała jej dopiero w dniu 16 stycznia 2012 r. Zarządzeniem z dnia 20 marca 2012 r. B. B. została wezwana do uzupełnienia braków powyższego wniosku poprzez uprawdopodobnienie okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu m. in. poprzez nadesłanie stosownej dokumentacji potwierdzającej wiek S. M. oraz dokumentacji medycznej potwierdzającej jej stan zdrowia, a wskazującej na problemy z pamięcią i uprawdopodobniającej możliwość nieprzekazania skarżącej w odpowiednim terminie korespondencji. Wezwanie zostało przesłane na wskazany przez skarżącą adres i odebrane w dniu 21 marca 2012 r. przez dorosłego domownika – Z. B. (matkę skarżącej), przy zachowaniu rygorów wskazanych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) - zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Mimo zakreślonego terminu wezwanie pozostało bez odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 85 P.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Uchybienie terminu, bez względu na wielkość opóźnienia, Sąd zobowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu. Możliwość przywrócenia terminu przewiduje art. 86 § 1 i 2 P.p.s.a., a warunki określa art. 87 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że stosowny wniosek wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, w piśmie zawierającym wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, a równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Główną przesłanką zasadności wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej jest brak winy w uchybieniu tegoż terminu. Oceniając ten brak, należy przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu można zatem mówić jedynie w sytuacji, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody uchybienia nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie NSA z dnia 2.10.2002r., sygn. akt V SA 793/02, publ. M.Pr.2002, Nr 23, poz. 1059). Rozpoznając wniosek o przywrócenie terminu do złożenia skargi Sąd stwierdza, że skarżąca, złożyła go do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie z wnioskiem dokonała czynności, której nie dokonała w terminie, jednakże nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Uzasadniając wniosek B. B. podała jedynie, że przesyłka, zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez zamieszkującą wraz z nią babcię – S. M., która jest osobą starszą, ma problemy z pamięcią. Wobec tego, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu została wezwana do uzupełnienia swego wniosku w powyższym zakresie. Wezwanie to zostało doręczone, na prawidłowy adres, przy zachowaniu rygorów zawartych w P.p.s.a., w dniu 21 marca 2012 r. (k. 8 akt sprawy). Pomimo upływu zakreślonego terminu skarżąca wezwanie pozostawiła bez odpowiedzi. W świetle powyższego i przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonywujący uprawdopodobni brak swojej winy i wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała cały czas. O braku winy można mówić wyłącznie wtedy, gdy zachodzi przeszkoda, której strona przy użyciu największego wysiłku nie mogła usunąć. Takiego braku winy w uchybieniu terminu do złożenia skargi nie wykazano. Mając na uwadze powyższe Sąd, działając w oparciu o art. 86 § 1 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.