II SA/Rz 235/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie NSA Stanisław Śliwa /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 10 lipca 2007 r. sprawy ze skargi Z.T.E.R. S. z o.o. w R. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary za przejazd pojazdu nienormatywnego niezgodnie z warunkami zezwolenia -skargę oddala- do wyroku z dnia 10 lipca 2007 r. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...] Dyrektor Izby Celnej na podstawie: art. 138 § 1 pkt 2 KPA, art. 13 g ust. 1 i ust. 2, art. 40b ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 204 poz. 2086 z późn. zm.) w zw. z art. 61 ust. 11 oraz art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 108 poz. 908 z późn. zm.), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31.12.2002r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (Dz. U. z 2003 r. Nr 32 poz. 262 z późn. zm.), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 19.10.2005 r. w sprawie wykazu dróg krajowych oraz dróg wojewódzkich, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t (Dz. U. Nr 219 poz. 1861) po rozpatrzeniu odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzją w części dotyczącej wysokości kary pieniężnej wymierzonej za przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych niezgodny z warunkami podanymi w zezwoleniu i w tym zakresie określił wysokość kary pieniężnej na kwotę 720,00 zł oraz utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję w pozostałej części. W uzasadnieniu decyzji podano, że funkcjonariusze Urzędu Celnego Oddział Celny w M. podczas przeprowadzonej w dniu [...]r. kontroli wyjeżdżającego z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środka przewozowego - ciągnika marki VOLVO nr rejestracyjny [....], należącego do Z.T.E.R. Sp. zo.o. stwierdzili przekroczenie dopuszczalnych, określonych obowiązującymi przepisami prawa norm nacisków wszystkich osi naczepy odpowiednio o 0,44 t, 0,73 t, 0,56 t i 0,33 t, masy całkowitej o 9,27 t, wysokości o 40 cm oraz szerokości pojazdu o 60 cm. Zezwolenie Nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...]r., pozwalało na jeden przejazd wymienionym pojazdem członowym z ładunkiem przy zachowaniu następujących parametrów: długości 16,50 m, szerokości 3,15 m, wysokości 4,40 m, masy ładunku 34,50 t, masy całkowitej 56,501 oraz nacisków poszczególnych osi zestawu: 1 - 6,50 t., 2 - 9,00 t, 3 - 9,00 t, 4 - 8,00 t, 5 - 8,00 t, 6 -8,00 t i 7 - 8,00 t. W wyniku kontroli ustalono, że nacisk drugiej osi naczepy, będącej jedną z czterech składowych osi wielokrotnej, wyniósł 8,39 t, po uwzględnieniu maksymalnych dopuszczalnych błędów - 8,03 t i tym samym o 0,03 t przekroczył wielkość określoną w zezwoleniu. Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że okazane zezwolenie nie uprawniało Z.T.E.R.Sp.zo.o. do dokonania kontrolowanego przewozu pojazdem nienormatywym i decyzją z dnia [...]r. nr [...] obciążył przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym w łącznej w wysokości 3.040 zł. Od decyzji tej S.z.o.o.Z.T.E.R. złożyła odwołanie, w którym wniosła o jej uchylenie w całości i umorzenie postępowania uzasadniając, iż na poddany kontroli przejazd uzyskała zezwolenie i żaden z parametrów stwierdzonych w protokole [...] nie przekraczał parametrów określonych w zezwoleniu[...]. Rozpatrując odwołanie Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że według art. 13 g ust. 1 ustawy o drogach publicznych, za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia określonego przepisami o ruchu drogowym lub niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu, wymierza się kary pieniężne w drodze decyzji administracyjnych. Zgodnie z art. 40b ust. 2 ustawy w przypadku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej, nacisków osi lub wymiarów pojazdów naczelnicy urzędów celnych pobierają opłaty ustalone zgodnie z art. 13c ust. 4 i wymierzają kary pieniężne ustalone zgodnie z art. 13g ust. la i ust. 2 tej ustawy. W analizowanej sprawie organ I instancji dokonał na granicy kontroli wymiarów, masy oraz obciążenia osi pojazdu członowego składającego się z trzyosiowego ciągnika oraz czteroosiowej naczepy i stwierdził przekroczenie dopuszczalnych parametrów. Kierujący pojazdem zapoznał się z treścią sporządzonego protokołu Nr [...] z kontroli pojazdu przekraczającego granicę państwa przy wyjeździe z terytorium RP i podpisał go bez uwag. Nie wnosząc zastrzeżeń odnośnie czynności kontrolnych oraz wyników pomiarów poświadczył, że przebiegały one prawidłowo, a wyniki są zgodne ze stanem faktycznym. Mając na uwadze fakt, że jeden z parametrów pojazdu, a mianowicie nacisk drugiej osi naczepy, przekroczył wielkość dopuszczoną zezwoleniem Nr [...] Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że zezwolenie to nie uprawnia do kontrolowanego przewozu. W konsekwencji obciążył Przewoźnika karą pieniężna za wszystkie wykazane przekroczenia norm określonych obowiązującymi przepisami prawa tj. nacisku wszystkich czterech osi naczepy, masy całkowitej, wysokości oraz szerokości pojazdu, mimo iż naciski pierwszej, trzeciej i czwartej osi naczepy, masa całkowita, wysokości i szerokość mieściły się w granicach wyznaczonych zezwoleniem. W ocenie Dyrektora Izby Celnej okazane podczas kontroli Zezwolenie Nr [...] świadczy o tym. że przewoźnik uzyskał uprawnienie do przejazdu pojazdem nienormatywnym i z tego tytułu uiścił stosowną opłatę, zarówno za przekroczenie nacisków pierwszej, trzeciej i czwartej osi naczepy (do 8,00 t), dopuszczalnej masy całkowitej (do 56,50 ton) jak i za przekroczenie wysokości (do 4,40 m) oraz szerokości pojazdu (do 3,15 m). Fakt ten potwierdza zapis art. 13c ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowiący, iż w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru opłatę ustala się jako sumę opłat z tytułu każdego przekroczenia, oraz jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, opłatę ustala jako sumę opłat z tytułu każdego przekroczenia. W przypadku więc stwierdzenia podczas kontroli, że tylko jeden z parametrów pojazdu przekracza wielkość określoną w zezwoleniu, należy kontrolowanego obciążyć karą tylko z tytułu tego parametru, który jest większy od wielkości określonej w wydanym zezwoleniu. Wobec powyższego Dyrektor Izby Celnej uznał, że w sprawie zasadne było obciążenie strony kara. pieniężną jedynie z tytułu przekroczenia norm nacisku drugiej osi składowej naczepy. Według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19.10.2005 r. prowadząca do przejścia granicznego w M. droga krajowa nr 28 została zaliczona do dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Normy nacisków poszczególnych osi pojazdów poruszających się po tej kategorii drogach oraz wysokość kar pieniężnych za ich przekroczenie, zróżnicowanych w zależności od rodzaju osi i wielkości przekroczenia, określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych pod Lp. 7. Zgodnie z Lp. 7 pkt 12 lit. c załącznika dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 m, nacisk osi składowej nie może przekroczyć 7,3 ton, natomiast za przekroczenie powyżej 7,8 t do 8,3 t kara pieniężna wynosi 720 zł. W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji stwierdził nacisk drugiej osi składowej naczepy 8,03 t, co oznacza przekroczenie normy o 0,73 t zagrożone karą pieniężną 720 zł. Mając na uwadze zebrany w sprawie materiał dowodowy Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej wymiaru kary pieniężnej i określił ją na kwotę 720 zł. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżył Z.T.E.R.S.zo.o.w R. domagając się jej zmiany i umorzenia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podano, że strona skarżąca posiada zezwolenie na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego oznaczonego numerem[...]. W zezwoleniu tym Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad wyraził zgodę na nacisk osi naczepy wynoszący 8 t, za co uiszczona została stosowna opłata w wysokości określonej właściwymi przepisami prawa (lp. 7 pkt. 12 lit "c" Załącznika Nr 1 do Ustawy o drogach publicznych). Zgodnie z przywołanym przepisem pobrana opłata za przekroczenie nacisków mieści się w przedziale od 7,8 do 8,3 t czterech osi naczepy po 0,60 PLN za każdy kilometr. Według ustaleń protokołu nacisk na drugą oś wynosił 8,03 t, co powodowało minimalne przekroczenie nacisku ustalonego w zezwoleniu o 0,03 t. Nie można w niniejszym przypadku stwierdzać, że skarżąca Spółka przekroczyła normę o 0,73 t co uprawnia do nałożenia kary w kwocie 720 PLN. Dopuszczalnym przez prawo odstępstwem od obowiązujących zasad była opłacona zgoda na nacisk 8 ton na drugiej osi, a przekroczenie normy o 0,03 t nie jest sankcjonowane w takim przypadku żadną karą, bowiem jej zastosowanie w kwocie 720 PLN dotyczy nacisku powyżej 7,8 t do 8,3 t. którego to granicznego nacisku 8,3 t, skarżąca nic przekroczyła, dysponując przecież stosownym zezwoleniem, którego posiadanie stanowi alternatywę dla zastosowania kary. Tego typu działania mają charakter represyjny, bowiem strona skarżąca jako profesjonalny przewoźnik mając świadomość przekroczenia dopuszczalnych parametrów naciskowych wystąpiła o wydanie stosownego zezwolenia i je uzyskała. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Kontrola zaskarżonego aktu przez sąd administracyjny sprowadza się do badania go pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych - Dz.U. Nr 153, poz. 1269) przy czym sąd - z mocy art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270) - nie jest związany zarzutami ani wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując kontroli aktu administracyjnego we wskazanych wyżej granicach Sąd uznał, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza. Stan faktyczny sprawy w zakresie niezbędnym do jej rozstrzygnięcia przedstawia się następująco. Podczas kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego w P. Oddział Celny w M. stwierdzono, że wyjeżdżający z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek przewozowy - ciągnik marki VOLVO nr rejestracyjny[...], należący do Z.T.E.R.Sp. z o. o. przekroczył dopuszczalne, określone obowiązującymi przepisami prawa normy nacisków wszystkich osi naczepy, masy całkowitej, wysokości oraz szerokości pojazdu. Zezwolenie Nr [...] na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego, wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...]r., pozwalało na jeden przejazd wymienionym pojazdem członowym z ładunkiem przy zachowaniu następujących parametrów: długości 16,50 m, szerokości 3,15 m, wysokości 4,40 m, masy ładunku 34,50 t, masy całkowitej 56,50 t oraz nacisków poszczególnych osi zestawu: 1 - 6,50 t, 2 - 9,00 t, 3 - 9,00 t, 4 - 8,00 t, 5 - 8,00 t, 6 - 8,00 t i 7 - 8,00 t. W wyniku kontroli ustalono, że nacisk drugiej osi naczepy, będącej jedną z czterech składowych osi wielokrotnej, wyniósł 8,39 t, po uwzględnieniu maksymalnych dopuszczalnych błędów - 8,03 t i tym samym o 0,03 t przekroczył wielkość określoną w zezwoleniu. W związku z tym Naczelnik Urzędu Celnego uznał, że okazane zezwolenie nie uprawniało Z.T.E.R.Sp.z.o.o. do dokonania kontrolowanego przewozu pojazdem nienormatyw-nym i decyzją z dnia [...]r. nr [...] obciążył przewoźnika karą pieniężną za przejazd pojazdem nienormatywnym w łącznej w wysokości 3.040 zł. Rozpoznając odwołanie od tej decyzji Dyrektor Urzędu Celnego w P. uchylił zaskarżoną decyzję i orzekł o wymierzeniu kary w wysokości 720 zł. Organ II instancji uznał, że zezwolenie Nr [...] świadczy o tym. że przewoźnik uzyskał uprawnienie do przejazdu pojazdem nienormatywnym i z tego tytułu uiścił stosowną opłatę za przekroczenie nacisków pierwszej, trzeciej i czwartej osi naczepy (do 8,00 t), dopuszczalnej masy całkowitej (do 56,50 ton) jak i za przekroczenie wysokości (do 4,40 m) oraz szerokości pojazdu (do 3,15 m). Przepis art. 13c ust. 2 ustawy o drogach publicznych stanowi, iż w przypadku przekroczenia dopuszczalnej wielkości więcej niż jednego parametru opłatę ustala się jako sumę opłat z tytułu każdego przekroczenia, oraz jeżeli przekroczenia dopuszczalnych nacisków osi występują na kilku osiach pojedynczych lub osiach wielokrotnych pojazdu, opłatę ustala jako sumę opłat z tytułu każdego przekroczenia. W przypadku więc stwierdzenia podczas kontroli, że tylko jeden z parametrów pojazdu przekracza wielkość określoną w zezwoleniu, należy kontrolowanego obciążyć karą tylko z tytułu tego parametru. Dyrektor Izby Celnej uznał, że w sprawie zasadne było obciążenie strony karą pieniężną jedynie z tytułu przekroczenia norm nacisku drugiej osi składowej naczepy. Według rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 19.10.2005 r. prowadząca do przejścia granicznego w M. droga krajowa nr 28, została zaliczona do dróg krajowych, po których mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Normy nacisków poszczególnych osi pojazdów poruszających się po tej kategorii drogach oraz wysokość kar pieniężnych za ich przekroczenie, zróżnicowanych w zależności od rodzaju osi i wielkości przekroczenia, określa załącznik nr 2 do ustawy o drogach publicznych pod Lp. 7. Zgodnie z Lp. 7 pkt 12 lit. c załącznika dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości między osiami składowymi większej niż 1,3 m, nacisk osi składowej nie może przekroczyć 7,3 ton, natomiast za przekroczenie powyżej 7,8 t do 8,3 t kara pieniężna wynosi 720 zł. W sprawie nacisk drugiej osi składowej naczepy wynosił 8,03 t, co oznacza przekroczenie normy o 0,73 t zagrożone jest karą pieniężną 720 zł. Mając na uwadze takie ustalenia faktyczne stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że pewne wątpliwości Sądu budzi sposób zredagowania sentencji decyzji przez organ II instancji. Organ ten odwołując się do przepisu art. 138 § 1 pkt 2 KPA uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji "...w części dotyczącej kary pieniężnej..." i orzekł na nowo o jej wysokości. Zauważyć należy, iż sentencji decyzji organ I instancji w swej istocie orzeka wyłącznie o wysokości kary bowiem : "wymierza : karę pieniężną w wysokości...". Tak, więc prawidłowa konstrukcja orzeczenia organu II instancji powinna brzmieć : "uchyla zaskarżoną decyzję w całości i wymierza karę pieniężną za przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych niezgodny z warunkami podanymi w zezwoleniu w kwocie 720,00 zł". Bezprzedmiotowym w orzeczeniu organu II instancji jest orzeczenie o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w pozostałej części, bo nie wiadomo czego ono dotyczy, skoro sentencja decyzji organu I instancji dotyczy wyłącznie wysokości kary pieniężnej. Dostrzegając powyższe uchybienie Sąd stwierdził jednak, że nie miało ono żadnego wpływu na wynik sprawy. W swojej istocie decyzja organu II instancji została wydana w trybie art. 138 § 1 pkt 2 KPA, uchylono nią decyzje organu I instancji w całości i na nowo orzeczono o wysokości kary pieniężnej. Problem wskazany w poprzednim akapicie pozostaje poza sporem pomiędzy stronami, jednak Sąd działając w trybie mocy art. 134 § 1 P.p.s.a. wskazał na niego z urzędu, jednak nie uznał, by stwierdzone uchybienie miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do kwestii spornych pomiędzy stronami, a dotyczących zasadności i wysokości wymierzenia stronie skarżącej kary za przejazd pojazdu nienormatywnego po drogach publicznych w sposób niezgodny z warunkami podanymi w zezwoleniu uznał Sąd, że stanowisko organu II instancji zasługuje na aprobatę. W tej kwestii poza sporem pozostaje, że skarżący Z.T.E.R.S.zo.o. w R. uzyskał zezwolenie nr [...] z dnia [...]r. Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad na jeden przejazd przedmiotowym pojazdem nienormatywnym o wymiarach określonych w tym zezwoleniu po określonych w nim drogach publicznych. Poza sporem pozostaje, że nacisk drugiej osi składowej naczepy wynosił 8,03 t i przekraczał wartość nacisku określoną w zezwoleniu o 0,03 t. Niespornym jest również pomiędzy stronami, iż wskazane wyżej przekroczenie nacisku stwierdzono na drodze nr 28 po której mogą poruszać się pojazdy o dopuszczalnym nacisku pojedynczej osi do 10 t. Ustawa z dnia 21.03.1985 r. o drogach publicznych w przepisie art. 13g ust. 1, la i 2 przewiduje, że za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych niezgodnie z warunkami podanymi w zezwoleniu określonym przepisami o ruchu drogowym wymierza się karę pieniężną w drodze decyzji administracyjnej. Karę ustala się za przekroczenie dopuszczalnej wielkości parametru pojazdu. Wysokość kar pieniężnych określa załącznik do ustawy. Powołany załącznik do ustawy pod Lp. 7 pkt 12 lit. c przewiduje, że za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liście osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m o nacisku na oś składową w przedziale powyżej 7,8 t do 8,3 t karę w wysokości 720 zł. Wskazane wyżej ustalenia faktyczne, a zwłaszcza niesporna między stronami kwestia przekroczenia przez skarżącego o 0,03 t nacisku na jedną z osi składowych w stosunku do udzielonego mu w dniu [...]r. zezwolenia wskazuje jednoznacznie na zasadność wymierzenia kary Z.T.E.R.S.z.o.o.wR. Wielkość określona w zezwoleniu została - wprawdzie nieznacznie -jednak niewątpliwie przekroczona. Żadne przepisy nie dają organom uprawnienia odstąpienia od wymierzenia kary z uwagi na niewielkie przekroczenie nacisku określonego w zezwoleniu. W związku z tym żądanie strony skarżącej dotyczące umorzenia postępowania z uwagi na niewielkie przekroczenie parametru określonego w zezwoleniu nie mogło zostać przez organ uwzględnione. Wysokość objętej postępowaniem kary określona została przez organ II instancji również w sposób zgodny z powołanymi wyżej przepisami. Zgodzić należy się ze stanowiskiem strony skarżącej, że udzielone zezwolenie na jednokrotny przejazd pojazdu nienormatywnego dopuszczało nacisk na przedmiotową oś składową wynoszący 8,00 t. Niemniej jednak w sytuacji, kiedy dopuszczone zezwoleniem parametry nacisku osi zostały przez Z.T.E.R.S.z o.o..w.R. przekroczone, to karę wylicza się według kryteriów określonych w załączniku nr 2 do ustawy o drogach publicznych. Stosując tam właśnie określone kryteria należy dojść do wniosku, że organ również przy wymiarze kary nie dopuścił się naruszenia przepisów prawa. W załączniku tym ustawodawca przewidział, że za przekroczenie dopuszczalnych nacisków osi na drogach, na których jest dopuszczony ruch pojazdów o naciskach osi do 10,0 t dla osi wielokrotnych pojazdów silnikowych, przyczep i naczep o liczbie osi składowych większej niż trzy, przy odległości pomiędzy osiami składowymi większej niż 1,3 m o nacisku na oś składową w przedziale powyżej 7,8 t do 8,3 t kara wynosi 720 zł. Ustawodawca w powołanej ustawie ani w załączniku nie przewidział proporcjonalnego zmniejszenia wysokości kary w zależności wielkości przekroczenia nacisku na osie. Powoduje to, iż w przypadku przekroczenia przez skarżącego nacisku na oś określoną w zezwoleniu znalazł się on w przedziale określonym w Lp. 7 pkt 12 lit. c i winien zapłacić karę wynoszącą 720 zł bez względu na wielkość przekroczenia. Nie można zgodzić się z zarzutami skargi dotyczącymi bezzasadności nałożenia kary z uwagi na to, że skarżący mieści się w przedziale powyżej 7,8 t do 8,3 t określonym w Lp. 7 pkt 12 lit. c zarządzenia, bowiem przedział ten określa wysokość kary, natomiast dopuszczalny nacisk na os składową określiło powoływane wcześniej zezwolenie. Mając na uwadze powyższe okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób mający wpływ na wynik sprawy, dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) orzekł, jak w sentencji wyroku.