II SA/Rz 235/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 3 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie z jego skargi na pismo Dyrektora Zakładu Karnego [...] z dnia [...] lutego 2015 r. w przedmiocie odmowy udzielenia informacji publicznej postanawia pozostawić wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Postanowieniem z dnia 10 marca 2015 r. WSA w Rzeszowie odrzucił wniesioną przez P. N. skargę. W terminie do wniesienia skargi kasacyjnej skarżący, powołując się na trudną sytuację materialną i finansową, wniósł o ustanowienie adwokata oraz zwolnienie od kosztów sądowych. Referendarz sądowy WSA w Rzeszowie zarządzeniem z dnia 4 maja 2015 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, gdyż mimo wezwania, nie złożył on tego wniosku na obowiązującym osoby fizyczne formularzu PPF. Od zarządzenia referendarza sądowego skarżący wniósł sprzeciw. Wskazał, że 1 kwietnia 2015 r. otrzymał stosowne formularze z wezwaniem do ich wypełnienia oraz oznaczeniem terminu, jednak będący uczestnikiem postępowania Dyrektor Zakładu Karnego [...] w dniu następnym wywiózł go z ZK, dokonując zaboru dokumentów, w tym także korespondencji z WSA w przedmiotowej sprawie, udaremniając możliwość odpisania i przesłania uzupełnionego formularza. Do dnia wniesienia sprzeciwu (19 maja 2015 r.) dokumentów mu nie zwrócono, w związku z czym Prokuratura Rejonowa [...] prowadzi postępowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej P.p.s.a.), od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, strona może wnieść w terminie siedmiu dni sprzeciw do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sprzeciw P. N. został złożony w terminie, co w myśl art. 260 tej ustawy wywołuje skutek w postaci utraty mocy zarządzenia przeciwko któremu został on wniesiony, a będąca przedmiotem sprzeciwu sprawa podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Art. 252 § 2 P.p.s.a. wprowadza wymóg złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru /w przypadku osób fizycznych jest to wskazany formularz PPF/. Niezachowanie tego wymogu jest brakiem formalnym o jakim mowa w art. 49 § 1 tej ustawy, podlegającym usunięciu przez wezwanie strony do złożenia wniosku na urzędowym formularzu (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., I OPS 1/08); stosownie do treści tego przepisu, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 257 P.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W sprawie nie budzi wątpliwości, że w przewidzianym 7 - dniowym terminie, P. N. nie złożył formularza PPF, gdyż wobec odbioru wezwania 1 kwietnia 2015 r., termin do dokonania tej czynności upłynął 8 kwietnia 2015 r. Jego przekroczenie powoduje skutek w postaci zastosowania wskazanego w art. 257 P.p.s.a. rygoru. W sprzeciwie skarżący powołał się na okoliczność zmiany miejsca osadzenia z ZK [...] na AŚ [...], jednak w ocenie Sądu, nie wykazuje to związku z niezłożeniem w terminie formularza PPF. Podpisane przez niego własnoręcznie potwierdzenie odbioru wezwania wraz z formularzem zalega w aktach sądowych sprawy (k. 38), a wskazywane jako rzekoma przyczyna niezłożenia formularza ich odebranie przez administrację ZK w dniu 2 kwietnia 2015 r., nie jawi się jako wiarygodne. Sam skarżący, potwierdzając odbiór wezwania i mając świadomość konieczności terminowego złożenia wniosku, nie sygnalizował w tym zakresie żadnych przeszkód. Ponadto, jak ustalono na podstawie pisma skarżącego z dnia 14 maja 2015 r. w sprawie sygn. akt II SA/Rz 234/15, do AŚ [...] został przewieziony 20 kwietnia 2015 r., gdzie 12 maja 2015 r. doręczono mu zarządzenie o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Już zatem w dniu doręczenia dysponował sygnaturą akt i mógł złożyć wniosek, czego nie uczynił nawet wnosząc 19 maja 2015 r. sprzeciw. W tym kontekście równie mało prawdopodobne jest, by w okresie od 2 kwietnia 2015 r. (data wywiezienia z ZK) do 12 maja 2015 r. (data doręczenia zarządzenia o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania) był całkowicie pozbawiony dostępu do swoich rzeczy i dokumentów, w efekcie czego nie mógł wywiązać się z wymogu terminowego złożenia wniosku PPF. Tym samym fakt, że w oznaczonym terminie nie nadesłał wypełnionego urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy, skutkować musi pozostawieniem tego wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.