II SA/Rz 24/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk /spr./ WSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 12 sierpnia 2008 r. sprawy ze skargi A. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] października 2007 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego -skargę oddala- II SA/Rz 24/08 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] października 2007r. nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. zwana dalej w skrócie k.p.a.) oraz art. 48 ust. 1 w zw. z art. art. 48 ust. 2 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2006r. nr 156, poz. 1116 ze zm. – zwana dalej ustawą) po rozpatrzeniu odwołania A uchyliło decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] czerwca 2007r. nr [...] w przedmiocie nakazania spółce A dokonanie rozbiórki tymczasowej stacji paliw zlokalizowanej na działce nr 1170/2 położonej w B. wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę i nakazał wymienionej spółce rozbiórkę stacji kontenerowej paliw zlokalizowanej na działce nr 1170/2 w B. wybudowanej bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. W odwołaniu skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest art. 3 pkt 1 lit. b i art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego, kwestionując zakwalifikowanie zbiornika jako obiektu budowlanego i rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, gdyż za budowlę można uznać jedynie zbiornik wolnostojący, trwale związany z gruntem, a tych warunków nie spełnia kontrolowany zbiornik. Zbiornik nie został wymieniony w Polskiej Kwalifikacji Obiektów Budowlanych. Organ pierwszej instancji bezpodstawnie przyjął, że zbiornik jest tymczasową stacją paliw oraz błędnie powołał przepisy rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania (Dz. U. nr 98, poz. 1067), które w dacie wydania zaskarżonej decyzji nie obowiązywało, gdyż zostało uchylone mocą rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21.11.2005r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych (Dz. U. nr 243, poz. 2063), które nie przewiduje pojęcia tymczasowej bazy stacji paliw płynnych, czym organ naruszył art. 6 k.p.a. Zarzucono też naruszenie art. 7 i art. 77 k.p.a., gdyż organ pierwszej instancji nie uwzględnił przeznaczenia przedmiotowego zbiornika wykorzystywanego wyłącznie do własnego użytku Spółki z powodu braku elementu dystrybucji paliw. Zakwestionowała stanowisko organu, iż przedmiot postępowania jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w oparciu o § 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzania raportu oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 275, poz. 2573 ze zm.), według którego do tego rodzaju przedsięwzięć nie należą zbiorniki na oleje o pojemności nieprzekraczającej 3m3. Skarżąca w oparciu o te zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania pierwszej instancji. Organ odwoławczy w dniu [...] września 2007r. przeprowadził rozprawę administracyjną na działce nr 1170/2 w B. i ustalił, że na działce znajduje się jeden zbiornik na olej napędowy przy ścianie wschodniej nowowybudowanej części budynku magazynowego od lipca 2007r. Zbiornik wykonany jest z tworzywa sztucznego o pojemności 1000l, usytuowany jest na palecie drewnianej, położonej na ramie z kształtowników stalowych ustawionej na podłożu żwirowo-gruntowym, bez fundamentów i trwałego połączenia z gruntem. Zbiornik posiada własne zadaszenie z tworzywa sztucznego, przymocowane do stalowej osłony zbiornika. Nad zbiornikiem istnieje drugie zadaszenie, jednospadowe z blach trapezowej. Na dystrybutorze i zbiorniku nie stwierdzono tabliczek znamionowych odnośnie producenta, a Spółka nie posiada żadnych dokumentów zakupu zbiornika. Organ odwoławczy oceniając zarzuty odwołania w zakresie zastosowania przez organ pierwszej instancji art. 48 Prawa budowlanego stwierdził, że dla ustalonego stanu faktycznego sprawy są nieuzasadnione. Ustawodawca w art. 3 pkt 3 Prawa budowlanego pod pojęciem budowli wymienił między innymi zbiorniki, lecz nie wskazał przy tym na konieczność posiadania przez zbiornik trwałego połączenia z gruntem, co bezzasadnie zarzucono w odwołaniu. Zbiornik wraz zadaszeniem nosi cechy budowli stanowiącej całość techniczno-użytkową, wymienioną w art. 3 pkt 1b Prawa budowlanego, a tym samym jest obiektem budowlanym. Przy kwalifikowaniu obiektu według Prawa budowlanego nie maja zastosowania żadne inne klasyfikacje obiektów dokonane wg odrębnych przepisów w tym Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych, czy Klasyfikacji Wyrobów i Usług. Obiekt w całości zrealizowała Spółka, co zakwalifikowano jako "budowę" na podstawie w art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego. Zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z wyjątkiem obiektów i robót wymienionych w art. 29-31, wśród których nie wymieniono obiektów o takim charakterze jak kontrolowany zbiornik, dlatego też na jego realizację wymagane było pozwolenie na budowę. Do oceny samowoli budowlanej przedmiotowego obiektu ma zastosowanie art. 48 Prawa budowlanego. Organ pierwszej instancji w uzasadnieniu decyzji jako przyczynę uniemożliwiającą legalizację wykonanej samowoli budowlanej wskazał naruszenie ustaleń obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 48 ust. 1a Prawa budowlanego. Materiał dowodowy potwierdza zasadność stanowiska organu pierwszej instancji. Zbiornik na olej napędowy wraz z dystrybutorem o charakterze "stacji kontenerowej" jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 35 rozporządzenia rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r., do których zaliczono instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych, niewymienionych w § 2 ust. 1 pkt 22 (dotyczy instalacji o pojemności nie mniejszej niż 10 000 m3). Za nieuzasadnione organ uznał argumenty odwołania, iż zbiornik o pojemności 1m3 winien podlegać pod uwarunkowania zawarte w pkt 37, który nie odnosi się do zbiorników (instalacji) na produkty naftowe wymienione w pkt 35, gdyż w zbiorniku jest przechowywany olej napędowy. Z materiału dowodowego wynika, że na terenie działki nr 1170/2 położonej w B. obowiązuje Miejscowy Plan Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] uchwalony uchwałą Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. (Dz. urz. Województwa nr [...], poz. [...] z [...].09.2002r.). Według planu teren działki (przed podziałem o nr 1170) przeznacza się pod bazy, składy, hurtownie i usługi komercyjne z zastrzeżeniem zawartym w § 4 pkt 7, iż na terenie tym nie można lokalizować przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Kontrolowana inwestycja jest niezgodna z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Za słuszny organ odwoławczy uznał zarzut odnośnie zastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów rozporządzenia, które utraciło moc prawną. Rozporządzenie to zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243, poz. 2063). W powołanym rozporządzeniu ustawodawca nie używa pojęcia "tymczasowa stacja paliw", ale okoliczność ta nie miała wpływu na rozstrzygnięcie. Nowe rozporządzenie używa terminu "stacja kontenerowa" (§ 1 pkt 4), przez co należy rozumieć zbiornik i urządzenia do tymczasowego wydawania paliw płynnych o konstrukcji umożliwiającej jej przemieszczanie i odpowiada, co do istoty definicji stacji tymczasowej zawartej w rozporządzeniu z dnia 20 września 2000r. Kontrolowany obiekt nosi cechy stacji kontenerowej jak i stacji paliw tymczasowej, tym bardziej, że w trakcie postępowania wyjaśniającego stwierdzono, że zbiornik na paliwo znajdował się w trzech różnych miejscach. Powołanie niewłaściwej podstawy prawnej w sytuacji, gdy przepisy mające zastosowanie istnieją nie jest równoznaczne z wydaniem decyzji bez podstawy prawnej w rozumieniu art. 6 k.p.a. W aktualnie obowiązującym rozporządzeniu z dnia 21 listopada 2005r. w § 99 ust. 1 stwierdzono, że dopuszcza się użytkowanie stacji kontenerowych wyłącznie jako tymczasowych obiektów budowlanych przeznaczonych do zaopatrzenia w produkty naftowe Sił Zbrojnych oraz realizacji inwestycji o znaczeniu krajowym, a także do zaopatrzenia jednostek pływających żeglugi morskiej i śródlądowej, kolejnictwa oraz statków powietrznych lotnictwa cywilnego przy spełnieniu określonych warunków odległościowych. Powołane rozporządzenie zawiera definicję stacji paliw płynnych jako obiektu w skład, którego mogą wchodzić (oprócz budynków) wyłącznie podziemne budynki magazynowe paliw płynnych (zbiorniki nadziemne wymienione są tylko w przypadku gazu płynnego). Obecnie obowiązujące przepisy techniczno-budowlane nie przewidują możliwości sytuowania stacji kontenerowych w innych przypadkach niż wymienione w § 99 ust. 1 rozporządzenia z 2005r. Usytuowanie na terenie działki nr 1170/2 w Budziwoju stacji paliw płynnych o charakterze kontenerowym jest niedopuszczalne. W świetle wskazanych ustaleń i uwarunkowań kontrolowany obiekt nie spełnia warunków koniecznych do legalizacji wymienionych w art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 Prawa budowlanego, gdyż narusza ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a także przepisy techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem. W skardze do Sądu skarżąca Spółka zaskarżyła decyzję w części nakazującej rozbiórkę stacji kontenerowej paliw zlokalizowanej na działce nr 1170/11 w B. wybudowanej bez wymaganego pozwolenia. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 48 ust. 1 w zw. z art. 3 pkt 3 w zw. z art. 3 pkt 6 Prawa budowlanego z 1994r. poprzez bezpodstawne przyjęcie, że zbiornik jest obiektem budowlanym (obiektem budowlanym stanowiącym całość techniczno-użytkową) wzniesionym bez wymaganego pozwolenia, która podlega rozbiórce na zasadzie art. 48 ust. 1 Prawa budowlanego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie § 4 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz. U. nr 243, poz. 2063 ze zm.) poprzez przyjęcie, że do zbiornika stosuje się przepisy tego rozporządzenia, pomimo że wprost ono przewiduje, że wymagania techniczne w zakresie projektowania, budowy, wytwarzania, osprzętu, badań i użytkowania zbiorników przeznaczonych do magazynowania ropy naftowej i produktów naftowych określają przepisy odrębne to jest rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 18 września 2001r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego jakim powinny zbiorniki bezciśnieniowe i niskociśnieniowe przeznaczone do magazynowania materiałów ciekłych i zapalnych (Dz. U. nr 113, poz. 1211 zwane dalej rozporządzeniem z 18.09.2001r.). Naruszenie art. 19 i art. 20 w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez wydanie przez WINB zaskarżonej decyzji w sprawie, w której nie jest właściwy rzeczowo co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji. W oparciu o te zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji WINB w części nakazującej A rozbiórkę stacji kontenerowej paliw na działce nr 1170/2 w B. i umorzenie postępowania.; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi powtórzono argumenty zawarte w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Wojewódzki sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269). Zakres tej kontroli wyznacza przepis art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwana dalej w skrócie p.p.s.a.). Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 p.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Poddawszy takiej kontroli zaskarżoną decyzję Sąd doszedł do przekonania, że skarga jest nieuzasadniona. Stan faktyczny sprawy nie jest kwestionowany. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się do dwóch zasadniczych kwestii, po pierwsze, czy kontrolowany przedmiot jest obiektem budowlanych w rozumieniu ustawy Prawo budowlane z 1994r. W przypadku udzielenia twierdzącej odpowiedzi na powyższe pytanie, spór dotyczy prawidłowej oceny legalności obiektu w oparciu o powołaną wyżej ustawę. Dokonana przez organ ocena kontrolowanego zbiornika wraz z urządzeniami technicznymi i w jej następstwie przyjęcie, że jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 3 pkt 1 lit. b) ustawy nie narusza prawa. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ wykazał, że powstała budowla stanowiąca całość techniczno-użytkową wraz instalacjami i urządzeniami. Przepis art. 3 pkt 1 ustawy zawiera legalną definicję budowli, która jest definicją otwartą, ze względu na użyty zwrot :"jak". Z definicji tej wynika, że do budowli ustawodawca zaliczył między innymi zbiorniki, przy czym nie obwarował tej kategorii budowli dodatkowymi warunkami, tak jak to na przykład uczynił w stosunku do urządzeń reklamowych, czy masztów antenowych. Przez roboty budowlane (art. 3 pkt 7 ustawy) należy rozumieć budowę, a także prace polegające na przebudowie, montażu, remoncie lub rozbiórce obiektu budowlanego. Budowa to wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowa, rozbudowa, nadbudowa obiektu budowlanego (art. 3 pkt 6 ustawy). Z przytoczonych definicji ustawowych wynika, że elementem składowym pojęcia budowy są prace budowlane. W realiach niniejszej sprawy prace związane z ustawieniem gotowego obiektu (w tym przypadku zbiornika) na nieruchomości w okolicznościach danego obiektu ze względu na rodzaj wykonanych czynności w rozumieniu prawa budowlanego będą robotami budowlanymi. Materiał dowodowy zgromadzony w rozpoznawanej sprawie dowodzi, że inwestor wykonał prace budowlane przy zadaszeniu zbiornika, jego ustawienia, połączenia z dystrybutorem i dlatego prawidłowo organ przyjął, że powstał obiekt budowlany będący budowlą stanowiącą całość techniczno użytkową. W tym miejscu warto zwrócić też uwagę na definicję instalacji zawartą w art. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r. Nr 25, poz. 150 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przez instalację należy rozumieć stacjonarne urządzenie techniczne (lit. a) oraz budowle niebędące urządzeniami technicznymi lub zespołami (lit.c). Aprobata stanowiska organu, że przedmiotem kontroli organów nadzoru budowlanego jest obiekt budowlany powoduje, iż w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy Prawa budowlanego. Z tych przyczyn zarzut skargi o naruszeniu właściwości rzeczowej skutkujący stwierdzeniem nieważności zaskarżonej decyzji Sąd uznał za niezasadny. Zarzuty dotyczące niezastosowania w sprawie Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych nie są trafne, gdyż Prawo budowlane posługuje się własnymi ustawowymi definicjami zawartymi w tak zwanym "słowniczku" zawartym w art. 3 ustawy. Żaden przepis ustawy nie odsyła przy określaniu rodzaju obiektu budowlanego do stosowania w tym zakresie innych przepisów. Przechodząc do analizy drugiego zagadnienia niniejszej sprawy, Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie nie naruszyły przepisu art. 48 ust. 1 i art. 48 ust. 2 pkt 1 i 2 ustawy, który stanowi podstawę prawną zaskarżonej decyzji i określa warunki, jakie musi spełnić budowa, aby można było podjąć czynności zmierzające do jej legalizacji. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonując analizy przepisów art. 29-31 ustawy organ prawidłowo przyjął, że na wzniesienie tego rodzaju obiektu budowlanego wymagane jest pozwolenie na budowę. Inwestor nie dysponuje takim pozwoleniem. Teren, na którym wzniesiono kontrolowany obiekt objęty jest Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Nr [...] uchwalonym Uchwałą Rady Miejskiej w T. nr [...] z dnia [...] czerwca 2002r. (Dz. Urz. Województwa nr [...], poz.) i według ustaleń planu na terenie tym nie można lokalizować przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. nr 257, poz. 2573 ze zm.) w § 3 pkt 35 do inwestycji mogących znacząco zaliczono instalacje do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych lub substancji chemicznych niewymienionych w § 2 ust. 1 pkt 22 (instalacje do magazynowania ropy naftowej, produktów naftowych lub produktów chemicznych o łącznej pojemności nie mniejszej niż 10.000m3 wraz z urządzeniami do przeładunku) z wyłączeniem stacji paliw na gaz płynny. Skarżąca domaga się, aby kontrolowany obiekt został oceniony według pkt 37 § 3 cytowanego rozporządzenia. Przedsięwzięcie to nie może być jednak kwalifikowane według powołanego przepisu, gdyż przepis ten ma zastosowanie do kopalnych surowców energetycznych niewymienionych w pkt 35 § 3 rozporządzenia. Sąd za błędny uznał wywód skargi, że dystrybucja nie występuje wtedy, gdy rozdział towarów następuje na potrzeby własne danego podmiotu. Dystrybucja jest to podział dóbr materialnych miedzy członków społeczności, także przydzielanie, rozdzielanie, rozmieszczanie towarów (patrz: Słownik Języka Polskiego PWN Warszawa 1978). Zatem dystrybucja nie wyłącza dokonywanie rozdzielnictwa towarów na potrzeby własne danego podmiotu. Organ odwoławczy uwzględnił zarzut odwołania odnośnie zastosowania przez organ pierwszej instancji przepisów rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 20 września 2000r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi dalekosiężne do transportu ropy naftowej i produktów naftowych oraz ich usytuowanie (Dz. U. nr 98, poz. 1067), które już nie obowiązywało. Organ drugiej instancji dokonał reformacji w zakresie nazewnictwa wynikającego z aktualnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 sierpnia 2005r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowania (Dz. U. nr 243, poz. 2063). W obowiązującym rozporządzeniu wprowadzono pojęcie "stacji kontenerowej". Ze względu na porównywalne brzmienie tak definicji "stacji tymczasowej" jak i "stacji kontenerowej" użycie przez organ pierwszej instancji pojęcia "stacji tymczasowej" nie miało wpływu na treść rozstrzygnięcia. Z przestawionej przez organ odwoławczy analizy wynika, że poza nielicznymi ściśle wymienionymi wyjątkami (§ 99 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2005r.) nie mogą istnieć stacje paliw płynnych (poza stacjami gazu płynnego) ze zbiornikami umieszczonymi na powierzchni. Organ wykazał, że kontrolowany obiekt nie spełnia warunków do legalizacji określonych w art. 48 ust. 2 pkt 2 ustawy, gdyż obiekt narusza warunki techniczno-budowlane w zakresie uniemożliwiającym doprowadzenie obiektu budowlanego do stanu zgodnego z prawem. Na kwalifikację obiektu jako stacji paliw nie miały też wpływu wymiary obiektu objętego nakazem rozbiórki. Niewątpliwie kontrolowany obiekt odpowiada definicji stacji paliw płynnych zawartej w § 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z 2005r. Warto zwrócić uwagę na różnorodną terminologię, jaką posługuje się Prawo budowlane (obiekt budowlany będący budowlą stanowiącą całość techniczno użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami) oraz rozporządzenie Ministra Gospodarki z 2005r. (stacja paliw), Prawo ochrony środowiska oraz wydane na podstawie delegacji rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 2004r. (pojęcie instalacji), która w tym przypadku nie jest terminologią stojącą we wzajemnej sprzeczności. Przeciwnie użyta terminologia umożliwia prawidłowo zakwalifikować i ocenić z punktu widzenia obowiązującego prawa różnorodne obiekty budowlane ze względu na ich charakter i funkcję. Reasumując powyższe, a w szczególności akcentując: 1/ prawidłowe zakwalifikowanie kontrolowanej inwestycji jako obiektu budowlanego na zasadzie art. 3 ust. 1 lit.b ustawy dla wzniesienia, którego wymagane jest uzyskanie pozwolenia na budowę; 2/ uznanie kontrolowanego obiektu za instalację służącą do magazynowania lub dystrybucji ropy naftowej, produktów naftowych, która jest przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ww. Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r.; 3/ teren, na którym zlokalizowano inwestycję objęty jest planem zagospodarowania przestrzennego, którego ustalenia wyłączają lokalizację inwestycji mogących znacząco oddziaływać na środowisko; 4/ obiekt narusza przepisy techniczno – budowlane uniemożliwiające doprowadzenie go do stanu zgodne z prawem - prowadzi do stwierdzenia, że organ odwoławczy nie naruszył przepisów prawa materialnego wykluczając możliwość legalizacji przedmiotowego obiektu budowlanego na podstawie art. 48 ust. 2 ustawy. Konsekwencją wykluczenie możliwości legalizacji obiektu wzniesionego bez wymaganego pozwolenia jest orzeczenie nakazu rozbiórki na podstawie art. 48 ust. 1 ustawy. Wbrew twierdzeniom skarżącej w rozpoznawanej sprawie nie ma zastosowania rozporządzenie Ministra Gospodarki z dnia 18 września 2001r. w sprawie warunków technicznych dozoru technicznego, jakim powinny odpowiadać zbiorniki bezciśnieniowe i niskociśnieniowe przeznaczone do magazynowania materiałów ciekłych i zapalnych (Dz. U. nr 113, poz. 1211 ze zm.). Rozporządzenie to zostało wydane na podstawie ustawy z dnia 21 grudnia 2000r. o dozorze technicznym (Dz. U. z 2006r. nr 12, poz. 29 ze zm.). Zauważyć wypada, że rozporządzenie Ministra Gospodarki z 2005r. w § 6 ust. 1 zawiera własne uregulowania, co do przeprowadzania badań technicznych i prób szczelności. Na rozprawie pełnomocnik skarżącej jako nowy zarzut zgłosił naruszenie art. 10 k.p.a. wobec braku zawiadomienia przed wydaniem decyzji o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym gdyż w rozprawie administracyjnej nie uczestniczył pełnomocnik skarżącej Spółki. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że zawiadomienie o terminie rozprawy wyznaczonej na 27 września 2007r. organ wysłał do pełnomocnika skarżącej – radcy prawnego H. S. ma adres kancelarii. Zwrotne potwierdzenie doręczenia pisma dowodzi, że odbiór w siedzibie kancelarii został potwierdzony 29 sierpnia 2007r., czyli okres między wyznaczeniem rozprawy a powiadomieniem był dłuższy niż minimalny ustawowy 7 dniowy termin określony w art. 92 k.p.a. Organ nie zobowiązał pełnomocnika skarżącej do osobistego stawiennictwa, zatem udział w rozprawie był prawem, a nie obowiązkiem strony. Zaskarżona decyzja została wydana 31 października 2007r., a doręczona pełnomocnikowi skarżącej 8 listopada 2007r. Dodać wypada, że w postępowaniu administracyjnym skarżąca Spółka była zastąpiona przez profesjonalnego pełnomocnika. Zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. przez niezawiadomienie strony o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków może odnieść skutek wtedy, gdy stawiająca go strona wykaże, iż zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (wyrok NSA z 18.05.2006r. sygn. akt II OSK 831/05 ONSAiWSA 2006/6/157). Pełnomocnik skarżącej Spółki zarzut naruszenia ograniczył jedynie do ogólnikowego stwierdzenia, ze uniemożliwiło to składanie wniosków dowodowych, czyli powtórzenia treści art. 10 § 1 k.p.a. Niezależnie od przedstawionych argumentów zauważyć należy, że postępowanie zostało wszczęte po przesłaniu informacji do organów nadzoru budowlanego przez Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej. Biorąc pod uwagę asortyment hurtowni "[...]" dbanie o zachowanie warunków p.poż. winno być nadrzędnym celem skarżącej. Mając na względzie przedstawiony stan rzeczy Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił jako nieuzasadnioną.