II SA/Rz 24/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2009 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Starosty na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...] w przedmiocie zarejestrowania pojazdu - postanawia - odrzucić skargę. Starosta [...] złożył w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2008r. znak: [...], która uchylała jego decyzję z dnia [...] września 2008r. znak: [...] o odmowie rejestracji pojazdu – motocykla marki Yamacha. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej odrzucenie, wskazując, że organ obowiązany do prowadzenia postępowania i wydania decyzji nie może być równocześnie stroną takiego postępowania a zatem nie przysługują mu uprawnienia w postaci możliwości składania wniosków, odwołań, zażaleń czy też skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Krąg podmiotów, którym ustawa przyznaje prawo do uruchomienia postępowania przed sądem administracyjnym określa art. 50 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powoływanej dalej jako P.p.s.a. Stanowi on w paragrafie 1, iż uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Analiza powołanego przepisu pozwala na stwierdzenie, iż prawa do zainicjowania takiego postępowania nie posiada organ administracji publicznej, którego działalność lub też jej brak stanowić będzie przedmiot kontroli sądu. Upoważniony do prowadzenia postępowania w danej sprawie nigdy nie jest bowiem nosicielem interesu prawnego w rozumieniu cytowanego art. 50 § 1 P.p.s.a. Działa on jako podmiot władzy publicznej wykonujący ustawowo przyznane mu kompetencje. Natomiast celem postępowania sądowoadministracyjnego jest ochrona obywatela przed niezgodnym z prawem działaniem władz publicznych. Stanowisko takie jest utrwalone w orzecznictwie sądowym, wedle którego w ustawowej roli organu nie ma miejsca na własny interes wydającego decyzję, także wówczas, gdy decyzja ta dotyka w jakikolwiek sposób jego praw lub obowiązków (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 22 października 1984 r., III AZP 5/84, OSNC 1985/7/86). Powyższe powoduje niedopuszczalność drogi sądowoadministracyjnej z przyczyn podmiotowych, która oznacza prowadzenie postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie skargi wniesionej przez podmiot, który nie jest legitymowany do wniesienia danego rodzaju skargi do sądu administracyjnego. To z kolei skutkuje koniecznością odrzucenia takiej skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Odnosząc powyższe do okoliczności niniejszej sprawy należy podnieść, iż skarga Starosty podlega odrzuceniu. Organ ten wydał bowiem decyzję w I instancji (dnia [...] września 2008r.), co jak już wyżej zaznaczono uniemożliwia mu kwestionowanie rozstrzygnięcia organu wyższego stopnia (z dnia [...] listopada 2008r.) zapadłego na skutek odwołania złożonego od jego decyzji. Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 P.p.s.a.