II SA/Rz 241/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu adwokat EW od postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 października 2015 r. sygn. II SA/Rz 241/15 w przedmiocie prawa pomocy w sprawie ze skargi ZP na decyzję Wojewody [.] z dnia [.] stycznia 2015 r. nr [.] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego - p o s t a n a w i a - odrzucić sprzeciw. Po rozpoznaniu wniosku ZP o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym postanowieniem z dnia 21 października 2015 r. referendarz sądowy odmówił uwzględnienia wniosku. Orzeczenie to omyłkowo doręczono adwokat EW, która na podstawie pełnomocnictwa od ZP z dnia 6 września 2015 r. sporządziła w jej imieniu skargę kasacyjną od wyroku tut. Sądu z dnia 21 lipca 2015 r. Od postanowienia tego adwokat EW wniosła w imieniu ZP sprzeciw, mylnie określając go mianem skargi. Wobec braku umocowania do reprezentowania ZP w sprawie prawa pomocy zarządzeniem z dnia 5 listopada 2015 r. wezwano adwokat EW do złożenia do akt odpowiedniego pełnomocnictwa, pod rygorem odrzucenia sprzeciwu, ponieważ dotychczas złożony dokument uprawniał ją wyłącznie do sporządzenia skargi kasacyjnej. W odpowiedzi z dnia 27 października 2015 r. adwokat EW oświadczyła, że udzielone jej dotychczas pełnomocnictwo upoważniało ją do wniesienia "skargi na orzeczenie w przedmiocie kosztów". Powyższe stanowisko adwokat EW nie zasługuje za uwzględnienie, a wniesiony przez nią sprzeciw podlega odrzuceniu z powodu nieuzupełnienia w przepisanym terminie braków formalnych w postaci dokumentu pełnomocnictwa. Dołączone do skargi kasacyjnej pełnomocnictwo (k.54) upoważniało ją jedynie do sporządzenia tego środka zaskarżenia. Stąd też w świetle art. 36 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) dalej: "Ppsa", nie mogła ona skutecznie dokonywać za skarżącą innych czynności procesowych, w tym w toku rozpoznawania wniosku o przyznanie prawa pomocy. Dlatego też wezwano ją do złożenia do akt pełnomocnictwa do reprezentowania skarżącej, stosownie do art. 49 § 1 w zw. z art. 46 § 3 i art. 36 Ppsa, wyjaśniając zarazem powód takiego wezwania. Skoro z obowiązku tego się nie wywiązała, to w myśl art. 259 § 2 w zw. z art. 49 § 2 i art. 46 § 3 Ppsa, sprzeciw ten podlegał odrzuceniu. Na marginesie Sąd stwierdza, że wprawdzie omyłkowo doręczono postanowienie z dnia 21 października 2015 r. adwokat EW, która nie legitymowała się należytym umocowaniem, zamiast osobiście ZP, to jednak możliwe było sanowanie tego uchybienia proceduralnego, gdyby skarżąca udzieliła stosownego umocowania adwokatowi, w tym zatwierdziła zdziałane przez niego czynności, a ten złożył do akt taki dokument. Skoro jednak tego nie dokonano sprzeciw zawierający braki formalne (art. 46 § 3) podlegał odrzuceniu (srt. 259 § 2). To zaś wymaga od Sądu zarządzenia doręczenia postanowienia referendarza sądowego z dnia 21 października 2015 r. osobiście skarżącej ZP, od którego w terminie 7 dni od daty doręczenia będzie przysługiwało jej prawo wniesienia sprzeciwu.