II SA/Rz 241/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Solarski po rozpoznaniu w dniu 28 kwietnia 2022 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym zażalenia G.K. i M.K. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. II SA/Rz 241/22 o odrzuceniu skargi G.K. i M.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego - postanawia - uchylić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. II SA/Rz 241/22 w całości. G.K. i M.K. (dalej: "Skarżący") wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję opisaną w sentencji niniejszego postanowienia. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 lutego 2022 r. zostali wezwani o solidarne nadesłanie ośmiu egzemplarzy odpisów skargi poświadczonych za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanych, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Żadne ze Skarżących, pomimo wezwania, nie uzupełniło braków formalnych skargi, co skutkowało jej odrzuceniem przez Sąd (postanowienie z dnia 12 kwietnia 2022 r. sygn. II SA/Rz 241/22). W zażaleniu na powyższe postanowienie Skarżący wnieśli o jego uchylenie. Podnieśli, że w trybie art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "P.p.s.a.") nie doszło do skutecznego doręczenia wezwania o usunięcie braków formalnych skargi. Doręczyciel nie pozostawił w ich skrzynce pocztowej zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej zarówno w dniu 3 marca 2022 r., jak i w dniu 11 marca 2022 r. (daty pierwszego i drugiego awizowania przesyłki sądowej). Skarżący mieli świadomość możliwości kierowania do nich korespondencji sądowej i nie wyjeżdżali w tym czasie, pozostawali pod podanym w skardze adresem, pod tym adresem przebywała stale osoba mogąca odebrać korespondencję. Poza tym uiścili wpis od skargi, oczekując na jej rozpoznanie. Na poparcie wadliwości w awizowaniu przesyłek wskazali na istniejące rozbieżności pomiędzy wygenerowanym elektronicznie trackingiem przesyłek a adnotacjami na kopertach podkreślając, że w następstwie wadliwego działania doręczyciela pozbawiono ich prawa do sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie jest oczywiście uzasadnione. Stosownie do art. 195 § 2 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przepis ten, kształtujący prawną podstawę do dokonania autokontroli zaskarżonego postanowienia przez wojewódzki sąd administracyjny, stanowi wyjątek od zasady dewolutywności, ponieważ w przypadku wystąpienia przesłanek w nim wskazanych przedmiot postępowania sądowego nie zostaje przeniesiony do sądu wyższej instancji. Zarządzenie Przewodniczącego Wydziału II z dnia 23 lutego 2022 r. wzywające o solidarne nadesłanie ośmiu egzemplarzy odpisów skargi, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi, doręczone zostało Skarżącym w trybie art. 73 P.p.s.a. Przepis ten przewiduje tzw. fikcję prawną doręczenia. Brak fikcji prawnej doręczenia może być wykazany, gdy adresat wykaże, że dane wynikające z dowodu doręczenia są niezgodne z rzeczywistością i nie mógł w ogóle odebrać przesyłki pocztowej (por. wyrok NSA z dnia 10 maja 2018 r. sygn. II OSK 2755/17). Argumentacja zażalenia poparta wydrukami z trackingu przesyłek poleconych nadanych przez Sąd w dniu 25 lutego 2022 r. (k. 65-68 akt sądowych) jednoznacznie wskazuje, że czynności polegające na przygotowaniu przesyłek sądowych do doręczenia i czynności przekazania przesyłek do doręczenia dokonane zostały w UP [A.]. Natomiast pierwsze awizo obu przesyłek oraz powtórne awizo, odnotowane zostało przez UP [B]. Również ten UP podjął decyzję o zwrocie przesyłek. Okoliczność ta w powiązaniu z reklamacją usługi pocztowej złożoną przez Skarżących wskazuje, że Skarżący w sposób niebudzący wątpliwości wykazali działania, które nie doprowadziły do skutecznego doręczenia wezwania z dnia 23 lutego 2022 r. o usunięcie braków formalnych skargi. W związku z tym Sąd stwierdza, że zażalenie na postanowienie z dnia 12 kwietnia 2022 r. o odrzuceniu skargi, jest oczywiście uzasadnione. Końcowo zaznaczyć należy, że uwzględnienie zażalenia stanowi realizację prawa do sądu, będącego jednym z fundamentalnych uprawnień jednostki, mającym swoje źródło zarówno w Konstytucji RP (art. 45 ust. 1), jak i w normach prawa międzynarodowego (art. 6 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka). Mając powyższe na uwadze na mocy art. 195 § 2 P.p.s.a. orzeczono, jak w sentencji.