II SA/Rz 242/13

22 marca 2013 r. POSTANOWIENIE Referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Referendarz sądowy Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2013 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. D., o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu, w sprawie ze skargi M. D., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2012 r., znak [...], o odmowie stwierdzenia nieważności decyzji Wójta Gminy [...], - postanawia – odmówić przyznania prawa pomocy. Sygn. II SA/Rz 242/13 Uzasadnienie Strona skarżąca M. D. wraz z wniesieniem skargi na decyzję SKO, zwróciła się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA), o przyznanie prawa pomocy poprzez zwolnienie od wszelkich kosztów sądowych oraz o ustanowienie adwokata z urzędu. Sprawa, którą zainicjowała w/w strona nie została dotychczas zakończona przed WSA. Na obecnym etapie rozpoznawania skargi strona zobowiązana jest do pokrycia wpisu sądowego w wysokości 200 zł. Żądanie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym zostało uzasadnione złym stanem zdrowia skarżącej oraz jej męża. Skarżąca podniosła, że jej ciężka choroba powoduje zwiększone wydatki na leczenie. W skład gospodarstwa domowego wchodzą cztery osoby. Oprócz wnioskodawczyni jest to syn i córka oraz mąż skarżącej. Rodzina zamieszkuje w domu o pow. 100 m². Ponadto posiada 1,8 ha nieruchomości rolnej. W rubryce nr 10 dochody wpisano przy M. D. kwotę 613 zł renty zaś w przy R. D. wpisano kwotę 22’456, 31 zł wynagrodzenia za pracę. W konsekwencji dochód miesięczny brutto wszystkich członków gospodarstwa podano w wysokości 23069,69 zł. Oświadczono również, że gospodarstwo rolne nie przynosi dochodów. Stwierdzono, co następuje: Strona skarżąca nie wykazała w wymaganym przez prawo procesowe stopniu zaistnienie warunków uzyskania prawa pomocy. Biorąc pod uwagę treść żądania wyrażonego we wniosku PPF, skarżąca ubiega się o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym – zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie adwokata z urzędu. Ze względu na tak określone granice, strona zobowiązana jest udowodnić, że poniesienie kosztów postępowania (tj. opłat sądowych i wydatków sądowych, wynagrodzenia adwokackiego), jest niemożliwe z uwagi na brak jakiegokolwiek majątku. Te przesłanki prawa pomocy zamieszczono w treści art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.). Zdaniem rozpoznającego wniosek, strona oraz pozostali członkowie gospodarstwa domowego są wystarczająco zdolni do pokrycia wszelkich wiążących się ze sprawą opłat i wydatków sądowych oraz do pokrycia wynagrodzenia adwokackiego. Członkowie gospodarstwa domowego posiadają dochody w stałej wysokości wielokrotnie przekraczającej wysokość minimalnego wynagrodzenia. Dom o pow. 100 m², stanowi wystarczające lokum dla czteroosobowej rodziny. Te okoliczności uniemożliwiają w sposób obiektywny zaliczyć rodzinę D. do kategorii rodzin wymagających wsparcia ze strony instytucji publicznych. Na obecnym etapie postępowania jego kontynuowanie zależy od uiszczania wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Uiszczenie wpisu w takiej wysokości nie stanowi trudności dla rodziny, która uzyskuje dochody w stałej wysokości oraz posiada gospodarstwo rolne. Zapłata wynagrodzenia adwokackiego także nie przekracza możliwości finansowych rodziny D. Sporządzenie w imieniu skarżącej skargi kasacyjnej przez fachowego pełnomocnika może oscylować w granicach 300 zł. Taką wysokość sugerują przepisy ustalające minimalne wynagrodzenie adwokackie. Zaoszczędzenie tej kwoty nie powinno spowodować trudności rodzinie z uwagi na bardzo wysokie wynagrodzenie miesięczne R. D. , tj. 22’456,31 zł w miesiącu. Reasumując, nie sposób w sytuacji majątkowej i rodzinnej wnoszącej o prawo pomocy dostrzec potrzeby zastosowania instytucji prawa pomocy, choćby w zakresie częściowym. Wysokie dochody rodziny pozwalają nie tylko w pełni uczestniczyć w kosztach finansowych prowadzonego postępowania, ale także na pokrycie bieżących i koniecznych wydatków związanych z zakupem leków i innymi kosztami leczenia. Nie wykazano stosownie do treści przepisów p.p.s.a. braku wystarczającego do kontynuowania sprawy majątku ruchomego i nieruchomego. Wobec powyższych okoliczności orzeczono jak w sentencji postanowienia w oparciu o art. 246 § 1 pkt 1 i 2 oraz art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a.