II SA/Rz 242/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Mazur-Selwa po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od wpisu sądowego od skargi w sprawie z jego skargi na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych - p o s t a n a w i a - zwolnić skarżącego od wpisu sądowego od skargi. II SA/Rz 242/15 Uzasadnienie Przedmiotem skargi J. S. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) jest decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] grudnia 2014 r. nr [...], umarzająca postępowania w sprawie samowolnie wykonanych robót budowlanych. W terminie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi J. S. wniósł o zwolnienie od kosztów sądowych. Zarządzeniem z 16 marca 2015 r. Sąd wezwał skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu PPF, wezwanie należało wykonać w terminie 7 dni licząc o dnia jego doręczenia pod rygorem pozostawienia wniosku o prawo pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało doręczone skarżącemu 17 marca 2015 r. (zwrotne potwierdzenie odbioru wezwania k. 26 akt sądowych). W dniu 28 marca 2015 r. skarżący nadał w urzędzie pocztowym do Sądu wypełniony formularz "oświadczenie o stanie rodzinnym, majątku, dochodach i źródłach utrzymania", mający zastosowanie na gruncie postępowania cywilnego. W związku z powyższym referendarz sądowy zarządzeniem z 27 kwietnia 2015 r. pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Od tego zarządzenia skarżący złożył sprzeciw, podnosząc, że jest dużą dolegliwością pozostawienie wniosku bez rozpoznania tylko dlatego, że oświadczenie złożył na druku innym niż PPF. Wyjaśnił, że złożenie nieprawidłowego wniosku wynikało z omyłki, a nie było to celowe działanie. Skarżący załączył do sprzeciwu wniosek o prawo pomocy na druku PPF. Postanowieniem z 12 maja 2015 r. WSA pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. NSA postanowieniem z 11 czerwca 2015 r., sygn. II OZ 530/15 po rozpoznaniu zażalenia J. S. - uchylił postanowienie WSA z 12 maja 2015 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie, przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do art. 245 § 1, § 2 oraz art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a. - prawo pomocy może być przyznane osobie fizycznej w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Według art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawo pomocy osobie fizycznej może być przyznane w zakresie częściowym, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ze złożonego na urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy oraz nadesłanych dodatkowych dokumentów wynika, że skarżący jest inwalidą i pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz z żoną oraz trzema synami. Posiada mieszkanie o powierzchni 24 m² w D., 1/2 udziału w mieszkaniu o pow. 53 m² w R. (mieszkanie na kredyt hipoteczny) oraz gospodarstwo rolne o pow. 100 ha. Żona posiada samochód marki Opel Astra z 2000 r. Z prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej J. S. osiąga dochód w wysokości 22.509 zł rocznie, a z dzierżawy 8000 zł rocznie. W piśmie z 10 marca 2015 r. skarżący podał, że na jego miesięczne dochody składa się kwota 2000 zł z działalności gospodarczej i około 1000 zł z dzierżawy. Zatem z kwoty 3000 zł po zapłacie alimentów (kwota 1750 zł) i po pokryciu podstawowych kosztów utrzymania mieszkania pozostaje mu kwota 800 zł na wyżywienie rodziny. Przeprowadzone postępowanie wskazuje, że sytuacja finansowa J. S. świadczy o jego braku zdolności płatniczych. Sąd uznał, że skarżący wykazał, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania w przedmiotowej sprawie, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W celu zachowania prawa skarżącego do rozpatrzenia jego sprawy przez sąd zasadnym jest przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych w zakresie wpisu sądowego od skargi. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.