II SA/Rz 246/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska /spr./ Sędziowie WSA Krystyna Józefczyk NSA Małgorzata Wolska Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 22 lipca 2010 r. sprawy ze skargi M. K. i J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie skierowania małoletniego do domy pomocy społecznej -skargę oddala- Zaskarżoną decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r., Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 ze zm.) oraz art. 54 ust. 1 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2008 r., Nr 115 poz. 728 ze zm.) - utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] listopada 2009 r. Nr [...]. Decyzją tą Prezydent po rozpatrzeniu sprawy małoletniego K. K. skierował go do Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży Niepełnosprawnych Intelektualnie w W. postanawiając jednocześnie, że pełną odpłatność za jego pobyt w tej placówce będzie wnosił Urząd Miejski w P. za pośrednictwem Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że osobie wymagającej całodobowej opieki z powodu wieku, choroby lub niepełnosprawności, nie mogącej samodzielnie funkcjonować i której nie można zapewnić niezbędnej pomocy w formie usług opiekuńczych, przysługuje prawo do umieszczenia w domu pomocy społecznej. Zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, że K. K. kwalifikuje się do skierowania i umieszczenia go w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie, gdyż z uwagi na stan zdrowia nie jest w stanie nadal funkcjonować w [...] Placówce Opiekuńczo - Wychowawczej Domu dla Dzieci i Młodzieży "[...]" w P., gdzie został umieszczony postanowieniem Sądu Rejonowego w P. z dnia 6 kwietnia 2004 r. sygn. akt [...] (obecnie postanowienie to zostało zmienione postanowieniem tego Sądu z dnia 3 czerwca 2009 r. sygn. akt [...], orzekającym o umieszczeniu K. K. w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży bez zgody rodziców). Odwołanie od decyzji Prezydenta [...] wnieśli M. i J. K. kwestionując jej zasadność i wnioskując o pozostawienie ich syna w dotychczasowej Placówce. Zaznaczyli, że jego przeniesienie ujemnie wpłynie na więź emocjonalną i częstotliwość kontaktów między nimi a synem. Po rozpatrzeniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze opisaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2010 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji stwierdzając prawidłowe przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego i zastosowanie w sprawie właściwych przepisów prawnych. Kolegium podkreśliło, że w przypadku, gdy o umieszczeniu w domu pomocy społecznej zadecydował sąd powszechny, rola organu administracji sprowadza się do wykonania jego orzeczenia i wydania decyzji o skierowaniu do domu pomocy społecznej. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, że K. K. jest osobą przewlekle chorą, wymagającą stałej i całodobowej opieki. Istnieje wobec niego konieczność pielęgnacji, opieki, leczenia, badania i zastosowania terapii psychologicznej. Nie jest zdolny do zaspokajania podstawowych potrzeb życiowych w codziennym funkcjonowaniu, wymaga opieki i pomocy osób dorosłych. Ma obniżoną sprawność poznawczą i nie jest zdolny do samodzielnego funkcjonowania w społeczeństwie. W tych okolicznościach nie budzi wątpliwości konieczność skierowania go do właściwego domu pomocy społecznej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie M. i J. K. wnieśli o przywrócenie im opieki nad synem wskazując, że nie zgadzają się z wydanymi w sprawie decyzjami i orzeczeniem Sądu. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując stanowisko i argumentację zawartą w wydanej przez siebie decyzji wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przywołać należy, że prawomocnym postanowieniem z dnia 3 czerwca 2009r sygn. akt [...] Sąd Rejonowy w P. Wydział Rodzinny i Nieletnich zmienił częściowo prawomocne postanowienie Sądu Rejonowego w P. z dnia 6 kwietnia 2004r sygn. akt [...] w ten sposób, że umieścił małoletniego K. K., przebywającego w [...] Placówce Opiekuńczo - Wychowawczej Dom dla Dzieci i Młodzieży "[...]" w P. - w domu pomocy społecznej dla dzieci i młodzieży bez zgody rodziców małoletniego - w miejsce dotychczasowego umieszczenia małoletniego w placówce opiekuńczo - wychowawczej typu socjalizacyjnego. W tym miejscy podnieść należy, że zgodnie z art. 365 § 1 kodeksu postępowania cywilnego, orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy oraz inne organy państwowe i organy administracji publicznej, a w wypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Powyższe oznacza, że określenie "inne sądy i inne organy" i przewidziany powołanym przepisem zakres związania odnosi się między innymi do sądów administracyjnych , ale także do organów administracji publicznej i organów samorządu terytorialnego. Podobnie WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 14 listopada 2007r sygn. akt II SA/Bk 473/07 w którym stwierdził, że "swoistość mocy wiążącej prawomocnego orzeczenia sądu powszechnego /art. 365 § 1 k.p.c./ wyraża się w tym, że obejmuje także inne sądy i organy, w tym także orzekające w postępowaniu administracyjnym. Organy te muszą brać pod uwagę nie tylko fakt istnienia, ale i treść prawomocnego orzeczenia sądu, a żaden organ wskazany w tym przepisie nie może swych rozstrzygnięć oprzeć na twierdzeniu przeciwnym" Ponadto wskazać również należy, że przepis art. 365 § 1 k.p.c. obejmuje nie tylko wyroki, ale także postanowienia i to niezależnie od kierunku rozstrzygnięcia. W literaturze podkreśla się, że orzeczenie prawomocne pociąga za sobą konsekwencje, takie że nikt nie może negować faktu orzeczenia i jego określonej treści /T. Ereciński i in. Kodeks postępowania cywilnego z komentarzem W-wa 1989r t. II s. 590/. Mając na uwadze powyższe, orzekający w sprawie organ - Prezydent Miasta, wykonując powołane wyżej prawomocne orzeczenie sądu, prawidłowo wydał decyzję w przedmiocie skierowania małoletniego K. K. do Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie w W. w oparciu o treść art. 17 ust. 1 pkt. 16 i art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 12 marca 2004r o pomocy społecznej /tekst jedn. Dz. U. Z 2008 r Nr 115 poz.728 ze zm./. Z przepisu tego ostatniego wynika bowiem, że decyzje o skierowaniu do domu pomocy społecznej i decyzje ustalającą opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej wydaje organ gminy właściwy dla tej osoby w dniu jej skierowania do domu pomocy społecznej. Przyznanie zaś świadczeń z pomocy społecznej następuje w formie decyzji administracyjnej /art. 106/. Orzekający w sprawie organ kierując małoletnie K. K. do Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie w W., orzekł również o ponoszeniu miesięcznej , pełnej odpłatności za jego pobyt przez Urząd Miejski za pośrednictwem Miejskiego ośrodka Pomocy Społecznej. W tym stanie sprawy nie zasługuje na uwzględnienie zarzut skarżących kwestionujących w ogóle zasadność umieszczenia małoletniego K. K. w Domu Pomocy Społecznej dla Dzieci i Młodzieży niepełnosprawnych intelektualnie w W. oraz żądanie przywrócenia skarżącym opieki nad synem. Z przyczyn wyżej podniesionych, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd działają na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 20902r prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi /Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.