II SA/Rz 246/13

II SA/Rz 246/13 P O S T A N O W I E N I E z dnia 25 marca 2013 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący - Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 25 marca 2013 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. P. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi B. P. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2013 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 246/13 U Z A S A D N I E N I E W skardze na decyzję Wojewody [...] z [...] stycznia 2013 r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Starosty Powiatu [...] z [...] listopada 2012 r. zmieniającą decyzję Starosty Powiatu [...] z [...] kwietnia 2012 r. nr [...] o zatwierdzeniu projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, B. P. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika podał, że uwzględnieniem wniosku jest niezbędne z uwagi na mogące powstać trudne do odwrócenia skutki oraz niebezpieczeństwo powstania znacznej szkody wynikające z faktu, że realizacja inwestycji na podstawie wydanej decyzji naraża go na niebezpieczeństwo wynikające z podniesienia terenu, tj. spływu wód opadowych czy osuwiska z nawiezionej ziemi. Strona zwróciła także uwagę, że wydana decyzja wzbudza liczne wątpliwości prawne co do jej zgodności z prawem, na co zwróciła uwagę w skardze. Ponadto, w ocenie skarżącego, w świetle powołanych w skardze poglądów wyrażonych w doktrynie, nie ma on obowiązku uprawdopodobniania przesłanek, w oparciu o które wniosek podlega rozpoznaniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Stosownie jednak do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm., dalej zwana "P.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przedmiot wniosku, pomimo spełnienia kryterium aktu, o którym mowa w art. 61 § 1 P.p.s.a., nie zasługiwał na uwzględnienie, ponieważ analiza akt sprawy nie przemawia za istnieniem okoliczności wymienionych w art. 61 § 3 P.p.s.a. Skarżący wskazuje jako czynniki ryzyka związane z wykonaniem zaskarżonej decyzji możliwość powstania osuwiska i spływ wód opadowych, w związku z planowanym podwyższeniem terenu inwestycji. Według zatwierdzonego zaskarżoną decyzją projektu budowlanego zamiennego teren inwestycji posiada nieregularny kształt i wymaga częściowego wyrównania, przy czym w najgłębszych miejscach około 60 – 70 cm (s. 5 projektu). W ocenie Sądu taka wysokość nasypu nie pozwala na uznanie, że może ona grozić osuwiskiem, które stanowiłoby zagrożenie dla skarżącego ze skutkiem określonym w art. 61 § 3 P.p.s.a. Z kolei odprowadzanie wód opadowych ma następować do projektowanego przyłącza do kanalizacji deszczowej poprzez projektowaną instalację kanalizacji wraz z odwodnieniem liniowym i wpustami ulicznymi (s. 6 projektu). W projekcie budowlanym zamiennym znajduje się także pismo zawierające zgodę Burmistrza Miasta [...] na wprowadzanie przez inwestorów wód opadowych i roztopowych z połaci dachowych budynku oraz utwardzonej nawierzchni parkingu do kolektora deszczowego kanału burzowego (pismo z 24.02.2012 r. nr [...]). Brak zatem w świetle przedstawionych okoliczności podstawy do uznania możliwości spływu wód opadowych na działkę ze szkodą dla niej. Skarżący nie wskazał, w jaki inny sposób realizacja inwestycji w takim kształcie może mieć negatywny wpływ na walory chronione cytowanym przepisem. Podkreślenia wymaga, że rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji odbywa się bez poddawania jej kontroli Sądu, a także bez oceny zasadności zarzutów formułowanych w skardze (por. uchwałę składu siedmiu sędziów NSA z 16.04.2007 r. I GPS 1/07). Sąd bada tylko, czy w świetle okoliczności wskazanych przez skarżącego, lub innych nie wymagających przeprowadzenia postępowania dowodowego (por. art. 106 § 3 i 4 P.p.s.a.), wykonanie aktu lub czynności może z dużym stopniem prawdopodobieństwa wywołać skutki, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Wbrew stanowisku wnioskodawcy powinien on wskazać na okoliczności uprawdopodobniające przesłanki z art. 61 § 3 P.p.s.a, jeżeli nie są one możliwe do stwierdzenia na podstawie akt sprawy i faktów powszechnie znanych, które Sąd bierze pod uwagę nawet bez powołania się na nie przez stronę. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.