II SA/Rz 248/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Piórkowska/spr./ Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Ewa Partyka Protokolant Sylwia Pacześniak po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia dodatku za pracę w warunkach szkodliwych -skargę oddala- Przedmiotem skargi jest decyzja Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] stycznia 2011 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] listopada 2010 r., Nr [...] w sprawie odmowy przywrócenia dodatku za pracę w warunkach szkodliwych w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Stan faktyczny w sprawie będącej przedmiotem skargi przedstawiał się następująco. Pismem z dnia [...] maja 2006 r. (data wpływu do organu) A. W. zwrócił się do Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego o wyliczenie dodatku za pracę w warunkach szkodliwych i włączenie go do podstawy wymiaru emerytury oraz dokonanie wyrównań w należnościach finansowych, dołączając do wniosku stosowne zaświadczenia o uposażeniach. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w wyniku rozpoznania skargi A. W. uznał ją za zasadną z uwagi na naruszenie przepisów o właściwości i stwierdził nieważność decyzji Dowódcy [...] Okręgu Wojskowego i utrzymanej nią w mocy decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] lipca 2007 r., nr [...] odmawiającej wyżej wymienionemu przywrócenia wnioskowanego dodatku. Następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie wyrokiem z dnia 8 kwietnia 2009r., w sprawie o sygn. akt: II SA/Rz 775/08 w wyniku rozpoznania skargi A. W. stwierdził nieważność decyzji Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] września 2008 r., Nr [...] i utrzymanej nią w mocy decyzji Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] lipca 2008 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania dodatków do uposażenia. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia był fakt, że decyzja z dnia [...] lipca 2008 r., wydana przez D. C. działającego w zastępstwie Wojskowego Komendanta Uzupełnień została wydana z przekroczeniem udzielonego upoważnienia, co skutkowało stwierdzenie nieważności decyzji utrzymującej w mocy decyzję zawierająca naruszenie prawa o takim ciężarze gatunkowym - decyzji organu II instancji. Wyrokiem z dnia 5 maja 2010r., sygn. akt: II SA/Rz 1017/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie uchylił wydane w następstwie powyższego wyroku: decyzję Szefa Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego z dnia [...] października 2009 r., nr [...] oraz poprzedzającą ja decyzję Wojskowego Komendanta Uzupełnień z dnia [...] września 2009r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia dodatku za pracę w warunkach szkodliwych. Podstawą uchylenia tych rozstrzygnięć było naruszenie prawa materialnego oraz procesowego, które mogło mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Naruszenie prawa materialnego, w ocenie Sądu, polegało na błędnej wykładni § 35 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 141, poz. 1497 ze zm.) w związku z § 26 ust. 3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. nr 141, poz. 1497 ze zm.) Sąd wskazał, że w § 35 rozporządzenia z 2000 roku znajdują się dwie normy. Pierwsza określa sytuację żołnierza, który otrzymuje stosowny dodatek na podstawie dotychczasowych przepisów, jeżeli stawka będzie niższa albo w ogóle taki dodatek nie będzie dla niego ustalany. Drugą norma jest zdanie drugie § 35 odnoszące się do § 9 rozporządzenia, określające zasady przywracania dodatku. Zdaniem Sądu właśnie to zdanie łączności z § 9 jest przepisem zobowiązującym organy wojskowe do przywrócenia prawa do dodatków tym wszystkim, którzy w przeszłości takie prawo utracili, a pobierali ten dodatek z tytułu pełnienia określonej służby. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie zachodził przypadek objęty powyższą normą - skarżący przed wejściem w życie rozporządzenia nie pobierał dodatku za pracę w warunkach szkodliwych, choć w takich warunkach pracował do 1999 r. Sąd nie zgodził się ze stanowiskiem organów, że przepisy rozporządzenia z 2000 roku mają zastosowanie tylko do osób, które utraciły prawo do dodatku po dacie wejścia w życie rozporządzenia czyli po 1 lipca 2000 r. Z § 26 ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. wynika wprost wniosek, że skoro skarżący spełniał warunki do przywrócenia dodatku na podstawie § 35 ust. 1 rozporządzenia z 2000 r., to taki dodatek jest jego uprawnieniem w ramach regulacji z rozporządzenia z 2004 r. Niezależnie od powyższego naruszenia prawa materialnego Sąd wskazał na konieczność odniesienia się przez organy do okoliczności pełnienia przez skarżącego służby w warunkach szkodliwych i dokonania jednoznacznej oceny zebranych w sprawie dowodów celem stwierdzenie czy przyjmują istnienie przesłanek do przywrócenia dodatku, czy też w ich ocenie takie okoliczności nie występują. Brak takiego odniesienia jest naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Wojskowy Komendant Uzupełnień decyzją z dnia [...] listopada 2010 r., nr [...] działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), zwanej dalej k.p.a. oraz § 7 ust. 1-2, § 9 ust. 1-3, § 35 ust. 1 i § 39 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 90, poz. 1005), w związku z § 26 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych (Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm.) odmówił A. W. przywrócenia dodatku za pracę w warunkach szkodliwych w ostatnim miesiącu pełnienia służby. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że w dniu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej tj. w dniu [...] maja 2004 r. w zakresie dodatków do uposażenia obowiązywało rozporządzenie z 2000 r., które w § 11 jednoznacznie określało dodatki, jakie otrzymywali do uposażenia zasadniczego. Na podstawie załączonych przez wnioskodawcę zaświadczeń z Archiwum Sił Powietrznych i Jednostki Wojskowej nr [...] można jedynie stwierdzić fakt pobierania przez A. W. dodatków Wykresie od marca 1978 r. do lutego 1982 r., od marca 1982 r. do grudnia 1988r. oraz od stycznia 1989 r. do października 1999 r.; nie można natomiast stwierdzić, że były to dodatki za służbę w warunkach szkodliwych. Znajdujące się również w materiale dowodowym zaświadczenie dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [...] K. – W. z dnia [...] października 1999 r. wprawdzie określa okres 21 lat 10 miesięcy i 24 dni jako zaliczenie okresu pracy w wysokości 100% ostatnio pobieranego dodatku finansowego z zaokrągleniem do 1 zł na II grupę pracy w warunkach szkodliwych dla zdrowia, jednakże nie określa w sposób precyzyjny dat i wysokości pobieranego dodatku. Z uwagi na powyższe organ I instancji stwierdził brak przesłanek do przywrócenia dodatku z uwagi na brak precyzyjnego określenia nazwy dodatku za służbę w warunkach szkodliwych dla zdrowia jak i jego wysokości. W odwołaniu od powyższej decyzji A. W. wniósł o ponowne rozpatrzenie jego sprawy tj. przywrócenie dodatku na pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia w ostatnim miesiącu pełnienia służby. Przytoczył treść przepisów rozporządzenia z 2000 r., a to § 1, § 2, § 7 ust. 1, 2, § 9 ust. 1, 2, § 19 ust. 1 oraz wyszczególnił kwoty dodatków do uposażenia, które pobierał za służbę w warunkach szkodliwych w latach 1978 - 1999. Podniósł, że Wojskowy Komendant Uzupełnień oraz organy finansowe WSzW nie dołożyli należytej staranności, aby rozstrzygnąć jego sprawę. Po rozpoznaniu odwołania A. W. organ II instancji działając na zasadzie art. 127 § 2 oraz 138 § pkt 1 k.p.a. oraz § 7 ust. 1-2 i § 9 ust. 1-3 rozporządzenia z 2000r. w związku z par. 26 ust. 3 rozporządzenia z 2004 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Odnosząc się do treści dokumentacji zgromadzonej w sprawie wskazał, że w zakresie przyznawania dodatków do uposażenia żołnierzy w dniu 31 maja 2004 r. obowiązywało rozporządzenia z 2000 r. Zgodnie z § 7 ust. 2 tego rozporządzenia żołnierzowi uprawnionemu do dodatku za pracę w warunkach szkodliwych w ostatnim miesiącu służby przysługiwał ten dodatek w wysokości ukształtowanej w zależności od okresu jego pobierania. W sytuacji, kiedy żołnierz utracił prawo do otrzymywania tego dodatku, zgodnie z § 9 ust. 1-3 wyżej wymienionego rozporządzenia, w ostatnim miesiącu służby dodatek ten podlegał przywróceniu w wysokości ukształtowanej w zależności od okresu jego pobierania, w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia za służby, z zastrzeżeniem zapisów ust. 2 i 3 powołanego przepisu. Zgodnie zaś z treścią § 9 ust 2 ustalenie dodatku w wysokości obowiązującej w dniu zwolnienia za służby następuje przez : określenie wskaźnika relacji miesięcznej kwoty dodatku do miesięcznej kwoty uposażenia bazowego - z dnia utraty przez żołnierza prawa do otrzymywania dodatku, pomnożenie uposażenia bazowego ustalonego na dzień zwolnienia żołnierza ze służby przez wskaźnik relacji, ustalony jak wyżej. Z uwagi na fakt, że z zebranej dokumentacji nie wynika ani stawka miesięcznej kwoty dodatku ani stawka miesięcznej kwoty uposażenia bazowego z dnia utraty przez żołnierza prawa do otrzymywania dodatku, nie da się ustalić potrzebnych danych do dokonania stosownych wyliczeń. Organ II instancji naprowadził, że nieżalenie od momentu, w którym wnioskodawca zwróciłby się z wnioskiem o przywrócenie dodatku musiałby fakt jego pobierania i wysokość udokumentować, wskazując wysokość pobieranego konkretnego dodatku w poszczególnych miesiącach i latach tak, aby możliwe było ustalenie relacji tego dodatku do miesięczne kwoty uposażenia bazowego, która także nie wynika z przedstawionych zaświadczeń. Dodatkowo organ II instancji wskazał, że w okresach pobierania przez odwołującego się dodatków za warunki służby w poszczególnych okresach jego pobierania, katalog tych dodatków obejmował 9 lub też 14 rodzajów dodatków, więc nie wiadomo, jaki dodatek pobierał A. W., natomiast podane przez odwołującego się kwoty różnią się od kwot wynikających z dokumentów. Dodatkowo organ II instancji naprowadził, że z żądaniem zachowania dodatku żołnierz zawodowy - w myśl ogólnej zasady trzyletniego okresu przedawnienia określonej w ustawie o służbie wojskowej /jak wskazał organ: art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r., a obecnie art. 75 ust. 1 ustawy z dnia 11 września2003r./ mógł wystąpić najpóźniej w terminie 3 lat od dnia przeniesienia na stanowisko służbowe, na którym pobierany dodatek nie przysługiwał, ale nie później jednak niż 3 lata od wejścia w życie rozporządzenia z 2000 roku, a więc nie później niż dnia 1 lipca 2003 r. Przeniesienie nastąpiło 1 listopada 1999 r., wniosek został złożony 15 grudnia 2006 r., (data wpływu do organu), roszczenie o zachowanie dodatku uległo więc przedawnieniu . Skargę na powyższą decyzję złożył A. W. nie wskazując kierunku weryfikacji zaskarżonej decyzji. W skardze przedstawił przebieg swojej służby wojskowej oraz opisał swoje działania podejmowane w kierunku uzyskania spornego dodatku, z wyszczególnieniem pism jakie w tej sprawie kierował do odpowiednich organów oraz otrzymywanych odpowiedzi, a także szczegółowo opisał przebieg postępowania administracyjnego, jakie toczyło się w jego sprawie począwszy od 2006 r. Dodatkowo wyjaśnił, że w wyniku zmiany stanowisk oraz jednostek wojskowych, w ślad za żołnierzem zawodowym przesyłany jest tzw. atestat finansowy, w którym to są zawarte należności finansowe, jakie były wypłacane w "starym" miejscu służby i winny być wypłacane w "nowym" miejscu służby, w tym również dodatek za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia, który wówczas (październik 1999 r.) wynosił 43, 60 zł. W/w atestat finansowy otrzymał organ finansowy Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego, który to zaprzestał wypłacać dodatek za pracę w warunkach szkodliwych dla zdrowia od listopada 1999 r. Skarżący podniósł ponadto, że jego zdaniem Wojskowy Komendant Uzupełnień, jak i Szef Wojewódzkiego Sztabu Wojskowego nie dołożyli należytej staranności, aby rozstrzygnąć jego sprawę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie argumentując tak jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Dodatkowo wskazał, że zasadniczy wpływ na ocenę merytoryczną niniejszej sprawy powinien mieć zapis § 39 rozporządzenia z 2000 r., który stanowi wyraźnie, że przepisy rozporządzenia mają zastosowanie do dodatków do uposażenia żołnierzy od dnia 1 lipca 2000 r. Z brzmienia powołanego wyżej przepisu wynika więc także, że zapis § 9 ma zastosowanie "na przyszłość", a tym samym dotyczy żołnierzy, którzy po dniu 1 lipca 2000 r. utracili prawo do dodatku. Tymczasem skarżący utracił dodatek obejmując stanowisko w WKU z dniem [...] października 1999 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych aktów z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art.134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie przywołać należy treść art. 170 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi z którego wynika, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd który jej wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby. Moc wiążąca orzeczenia określona tym przepisem oznacza, że podmioty nim wymienione muszą przyjmować, że dana kwestia prawna kształtuje się tak, jak stwierdzono w prawomocnym orzeczeniu. Oznacza to, że w kolejnym postępowaniu, w którym pojawi się dana kwestia, nie może być ona ponownie badana /J. Kunicki, glosa do postanowienia SN z dnia 21 października 1999 r., CKN 169/98 OSP 2001, z. 4, poz. 63/. Rozpoznając więc niniejszą sprawę Sąd związany jest oceną prawną zawartą w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 5 maja 2010 r. sygn. akt II SA/Rz 1017/09 jak również wskazaniami w nim zawartymi co do dalszego postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd podziela zawartą w w/w wyroku wykładnię w zakresie interpretacji § 35 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 10 października 2000 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych /Dz. U. Nr 90 ,poz. 1005 ze zm./ w związku z § 26 ust.3 rozporządzenia Ministra Obrony Narodowej z dnia 8 czerwca 2004 r. w sprawie dodatków do uposażenia zasadniczego żołnierzy zawodowych /Dz. U. Nr 141, poz. 1497 ze zm./. Sąd podziela również zawartą w w/w wyroku konstatację, że zgodnie z treścią § 26 ust.3 rozporządzenia z dnia 8 czerwca 2004 r., żołnierz zawodowy , który w dniu 30 czerwca 2004 r. spełniał warunki uprawniające do przywrócenia dodatku na podstawie rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r., otrzymuje dodatek w ostatnim miesiącu pełnienia służby czynnej stosownie do warunków określonych w § 26 ust.4 rozporządzenia. Dla ustalenia skarżącemu prawa do dodatku za pracę w warunkach szkodliwych istotna jest treść § 35 rozporządzenia z dnia 10 października 2000 r., a który to przepis stanowił, że żołnierz zawodowy otrzymujący na podstawie dotychczasowych przepisów dodatek o charakterze stałym, któremu w związku z wejściem w życie rozporządzenia dodatek ten nie będzie przysługiwał albo będzie przysługiwał w niższej kwocie, do czasu ustalenia uposażenia wraz z dodatkiem stałym co najmniej równego dotychczas otrzymywanemu, otrzymuje ten dodatek w kwocie będącej różnicą porównywanych uposażeń. W zakresie przywrócenia prawa do dodatku zastosowanie miały przepisy § 9 w myśl którego żołnierzowi zawodowemu, który utracił prawo do otrzymywania dodatku, w tym za pracę w warunkach szkodliwych, przywraca się ten dodatek w wysokości obowiązujące w dniu zwolnienia ze służby. Dokonując takiej konstatacji Sąd nadto wskazał, że orzekający organ winien ponownie ocenić zebrane w sprawie dowody i stwierdzić czy przyjmują istnienie przesłanek do przywrócenia dodatku, czy też takie okoliczności nie występują gdyż takiej oceny zaskarżone decyzje nie zawierały. Mając na uwadze konstatację Sądu zawartą w prawomocnym wyroku z dnia 5 maja 2010 r. sygn. akt II S A/Rz 1017/09 i podzielając stanowisko Sądu w nim zawarte, wskazać jednak przede wszystkim należy na dyspozycję art. 9 ustawy z dnia 17 grudnia 1974 r. o uposażeniu żołnierzy /Dz. U. Z 2002 r. Nr 76, poz. 693 ze zm./, a który to przepis orzekający w sprawie organ, wskazuje jako podstawę obecnie badanego rozstrzygnięcia. Z przepisu tego wynika, że roszczenie z tytułu prawa do uposażenia i innych należności pieniężnych ulegają przedawnieniu z upływem trzech lat od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne /ust.1/. Organ wojskowy właściwy do rozpatrywania roszczeń może nie uwzględnić upływu przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami /ust.2/. Bieg przedawnienia przerywa; 1/ każda czynność przed organem wojskowym właściwym do rozpatrywania roszczeń, przedsięwzięta bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia, 2/ uznanie roszczenia. Nie ulega wątpliwości że dodatki i uposażenie zasadnicze stanowią uposażenie żołnierzy /art.2 ust. 1/. Bezspornym w rozpoznawanej sprawie jest, że skarżący z dniem 1 listopada 1999r utracił prawo do dodatku, a wniosek o wyliczenie dodatku za pracę w warunkach szkodliwych, włączenie go do wymiaru emerytury oraz dokonanie wyrównania w należnościach finansowych - złożył pismem z dnia 11 grudnia 2006 r. Rację ma zatem orzekający w sprawie organ przyjmując, że roszczenie skarżącego z tytułu prawa do uposażenia, w tym również dodatku przedawniło się z upływem trzech łat, w którym roszczenie to stało się wymagalne. Prawidłowo też organ, poddając analizie przesłanki powodujące przerwanie biegu przedawnienia zawarte w art. 9 ust.3 w/w ustawy naprowadził, że w okresie biegu przedawnienia skarżący nie wykonał żadnej czynności przed organem wojskowym właściwym do rozpatrywania roszczeń, przedsięwziętej bezpośrednio w celu dochodzenia lub ustalenia albo zaspokojenia roszczenia/pkt 1/, a okoliczność ta nie jest sporna między stronami. Organ też, nie uznając roszczenia wyczerpał kolejną przesłankę warunkującą przerwanie biegu przedawnienia określoną w art. 9 ust.3 pkt. 2 ustawy . Nadto, orzekający w sprawie organ nie dopatrzył się usprawiedliwionych wyjątkowych okoliczności wpływających na opóźnienie w dochodzeniu roszczenia. Wskazać należy, że skoro skarżący zaprzestał pobierania dodatku za pracę w warunkach szkodliwych z dniem 1 grudnia 1999 r. to przepisy rozporządzenia dające podstawę do przywrócenia tych zasiłków nie mogą, ani też nie zmieniają ustawowo określonych terminu przedawnienia ich dochodzenia - 3 lata. Terminów przedawnienia nie zmienia obecnie obowiązująca ustawa z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych /Dz. U. Nr 179, poz. 1750 ze zm./jedynie rezygnując w art. 75 regulującym kwestie przedawnienia, z zapisu upoważniającego właściwy organ wojskowy do nieuwzględnienia upływu przedawnienia ze względu na usprawiedliwione wyjątkowe okoliczności. Wbrew twierdzeniom organu, kwestia przedawnienia dochodzenia roszczenia nie stanowiła podstawy rozstrzygnięć uchylonych przez Sąd wyrokiem z dnia 5 maja 2010 r. decyzji, a w której to sprawie orzekające organy podniosły jedynie tę argumentację w odpowiedzi na skargę. Jest to o tyle istotne, że wyżej przywołany przepis art. 9 ustawy uprawniał organ do przerwania biegu przedawnienia przez uznanie roszczenia, jak i do nieuwzględnienia upływu przedawnienia, jeżeli opóźnienie w dochodzeniu roszczenia jest usprawiedliwione wyjątkowymi okolicznościami. Brak wiążącego stanowiska organów w tamtym postępowaniu w przedmiocie przedawnienia a tylko merytoryczna ocena stanowiska skarżącego skutkowały tym, że orzekający wówczas Sąd, związany treścią art. 134 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi , nie mógł wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba, że stwierdzając naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu, a takie okoliczności w sprawie nie wystąpiły. W rozpoznawanej sprawie , brak oceny w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 5 maja 2010 r. sygn. akt II SA/ Rz 1017/09 kwestii przedawnienia dochodzenia roszczenia z tytułu prawa do uposażenia, powołanie obecnie przez organ tej kwestii jako podstawy rozstrzygnięcia /jakkolwiek wadliwie choć nie wpływając istotnie na wynik sprawy/, daje obecnie możliwość badania tej przesłanki nie naruszając dyspozycji powołanego na wstępie art. 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł jak w sentencji.