II SA/Rz 252/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Maria Zarębska-Kobak Sędziowie NSA Małgorzata Wolska WSA Zbigniew Czarnik /spr./ Protokolant sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólno-Administracyjnym na rozprawie w dniu 29 maja 2007 r. sprawy ze skargi D. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2007 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] stycznia 2007 r., [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r. [...] odmawiającą przyznania D. D. zaliczki alimentacyjnej na dzieci: U. i M. M. W uzasadnieniu decyzji Kolegium wskazało, że D. D. wychowuje dziecko E. L. z jej ojcem G., a to nie pozwala uznać jej za osobę samotnie wychowującą dzieci w rozumieniu art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych Dz.U. nr 228, poz. 2255 ze zm./ i w konsekwencji musi prowadzić do odmowy przyznania zaliczki alimentacyjnej. Z decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w nie zgodziła się D. D. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zarzuciła decyzją obu instancji niezgodność z obowiązującymi przepisami prawnymi. W związku z tym wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji i wypłatę zaliczki alimentacyjnej. W uzasadnieniu skargi wskazała, że organy błędnie zinterpretowały art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych; o zaliczce alimentacyjnej /Dz.U. nr 86, poz. 732 ze zm./. Organy błędnie przyjęły, że nie jest osobą samotnie wychowującą dzieci, których imieniem domagała się wypłaty zaliczki. Z tych powodów skarżąca uznała, że skarga jest zasadna. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o oddalenie skargi wskazując na argumentację jak w uzasadnieniu własnej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ dalej: p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działań administracji i stosują prawem przewidziane środki. Zakres kontroli sprawowanej przez Sądy wynika z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Sądy rozpoznają skargi w granicach danej sprawy nie będąc związane jej zarzutami, podstawą prawną ani formułowanymi przez stronę wnioskami. W rozpoznawanej sprawie skarga D. D. podlega uwzględnieniu, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja Wójta Gminy z dnia [...] grudnia 2006 r., [...] wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego art. 2 pkt 5a ustawy z dnia 22 kwietnia 2005 r. o postępowaniu wobec dłużników alimentacyjnych oraz zaliczce alimentacyjnej /Dz.U. nr 86, poz. 732 ze zm./ w związku z art. 3 pkt 17a ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych /Dz.U. nr 139, poz. 992 ze zm./. Naruszenie tych przepisów polegało na ich błędnej wykładni, której konsekwencją było przyjęcie, że D. D. nie jest osobą samotną w rozumieniu przepisów o świadczeniach rodzinnych. Sąd takiego poglądu nie aprobuje, gdyż pozostaje w sprzeczności z treścią art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych. Organy na użytek prowadzonego postępowania przyjmują, że skarżąca nie jest osobą samotnie wychowującą dzieci: U. i M. M., gdyż równocześnie z nimi wychowuje E. L. wraz z ojcem tej ostatniej. Istnienie takiej sytuacji faktycznej przekreśla skarżącej uprawnienie do zaliczki, bo wychowuje wspólnie co najmniej jedno dziecko z jego rodzicem. Ten sposób wykładni, zdaniem Sądu nie może być aprobowany, gdyż skutki tak zastosowanego prawa wypaczają sens przyznania zaliczki alimentacyjnej jako świadczenia należnego osobom uprawnionym, w stosunku do których zobowiązany alimentacyjnie nie wykonuje ciążącego na nim obowiązku. Zdaniem Sądu treść art. 3 pkt 17a ustawy o świadczeniach rodzinnych nie pozwala za osobę samotnie wychowującą dziecko uznać tej, która wychowuje dziecko z jego ojcem. Zatem niewątpliwie E. L. jako dziecko skarżącej i G. L. jest wychowywane przez osobę niesamotnie wychowującą dziecko, gdyż niespełnione są warunki ze wskazanego wcześniej przepisu. Jednak tej reguły nie można zastosować do U. i M. M. Dla tych małoletnich G. L. nie jest ich ojcem, ani w żaden sposób zobowiązanym do łożenia na ich utrzymanie. Obowiązek alimentacyjny pasierbów na gruncie prawa polskiego jest wąski i musi wynikać z orzeczenia Sądu. Nie może on być skutkiem wykładni, a do takiego wniosku trzeba by dojść przyjmując sposób wykładni zaprezentowany w skarżonej decyzji. Biorąc pod uwagę powyższe i treść art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie. 29.05.07 mk