II SA/Rz 252/12

Dnia 6 listopada 2012 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SNSA Maria Piórkowska po rozpoznaniu w dniu 6 listopada 2012 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B. G. na czynność Starosty [...] w przedmiocie odmowy zwrotu opłaty za kartę pojazdu - postanawia - odrzucić skargę. Wnioskiem z dnia [...] października 2011 r., skierowanym do Starosty [...], B. G. powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006r., sygn. akt U 6/04, wystąpił o zwrot nienależnie pobranej opłaty za wydanie karty pojazdu dla samochodu marki Ford Eskort Turnier o numerze rejestracyjnym [...]. Jednocześnie ww. zwrócił się o zwrot nadpłaty w wysokości 425 zł. W piśmie z dnia [...] października 2011 r. znak [...] Starosta [...] wskazał, że opłata w kwocie 500 zł została pobrana zgodnie z obowiązującymi przepisami tj. § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U Nr 137, poz. 1310) i brak jest podstaw do zwrotu wnioskowanej opłaty. Powyższe pismo zostało doręczone B. G. w dniu 25 października 2011 r. Następnie pismem z dnia 28 grudnia 2011 r. (data złożenia pisma w siedzibie organu – 28 grudnia 2011 r.) B. G. skierował do Starosty [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. Raz jeszcze powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. podniósł, że przepis § 1 ust. 1 ww. Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. jest niezgodny z Konstytucją. Podał, że za wydanie karty pojazdu sprowadzonego z zagranicy uiścił kwotę 500 zł. Tymczasem aktualnie opłata ta wynosi 75 zł. Jego zdaniem kwota 425 zł jest kwotą nienależnie uiszczoną, zatem zażądał zwrotu różnicy pomiędzy kwotą uiszczoną a kwotą wynikającą z przepisów prawa. Odmownej odpowiedzi udzielił Starosta [...] w piśmie z dnia 2 stycznia 2012 r. (które doręczono B.G. w dniu 5 stycznia 2012 r.). Organ podtrzymał swoje stanowisko o braku podstaw do zwrotu wnioskowanej opłaty w wysokości 425 zł za wydanie karty pojazdu. Wskazał, że kwota 500 zł została pobrana zgodnie z obowiązującymi wówczas przepisami prawa. Nie zgadzając się ze stanowiskiem Starosty [...] B. G. nadał w dniu 9 lutego 2012 r. bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę "co do sposobu załatwienia sprawy i odmowy zwrotu nienależnie pobranej opłaty za kartę pojazdu". W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako złożonej z uchybieniem terminu do jej wniesienia, ewentualnie o jej oddalenie jako niezasadnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Kontrola sprawowana przez wojewódzkie sądy administracyjne nad organami administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty, czynności lub bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych m.in. w art. 3 § 2 pkt 1 - 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Zgodnie zaś z § 3 powyższego artykułu sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Mając na uwadze powyższe kontrola działalności administracji publicznej sprawowana przez sądy administracyjne obejmuje m. in. orzekanie w sprawie skarg na inne akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo Starosty Leżajskiego, stanowiące odpowiedź na skierowane do organu żądanie zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu, uiszczonej na podstawie § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. Nr 137, poz. 1310). Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 4 lutego 2008 r. (sygn. akt I OPS 3/07, opubl. ONSAiWSA 2008r. nr 2, poz. 21), tego rodzaju sprawa jest sprawą administracyjną załatwianą przez organ w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. W myśl tego przepisu, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Dopuszczalność wniesienia skargi sądowoadministracyjnej na konkretny akt lub czynność nie przesądza jednak automatycznie o możliwości jej merytorycznego rozpoznania przez Sąd. Skuteczne wniesienie skargi wymaga spełnienia szeregu wymogów proceduralnych. Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonej czynności Sąd zobowiązany jest ocenić, czy skarżący dopełnił wszystkich wymogów poprzedzających czynność wniesienia skargi, w tym czy wyczerpał przewidziany prawem tryb. Zasadniczo skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie (art. 52 §1 P.p.s.a.). Jeżeli jednak ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a., można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie 14 (czternastu) dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 P.p.s.a.). W takim przypadku, zgodnie z art. 53 § 2 P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie 30 (trzydziestu) dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie 60 (sześćdziesięciu) dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 54 §1 P.p.s.a.). Naruszenie tej procedury stanowi o niewyczerpaniu prawem przewidzianego trybu i o złożeniu skargi po upływie terminu do jej wniesienia w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. lub o jej niedopuszczalności w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 2 lub pkt 6 P.p.s.a. Takie ustalenie wymaga odrzucenia skargi. W rozpoznawanej sprawie skarżący B. G. złożył wezwanie do usunięcia naruszenia prawa do Starosty [...], jednakże z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 P.p.s.a. Pismo Starosty [...] z dnia 20 października 2011 r. (znak: [...]), stanowiące odpowiedź na wniosek B. G. o zwrot nienależnie pobranej opłaty za kartę pojazdu, skarżący odebrał w dniu 25 października 2011 r. Termin na złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa upływał zatem z dniem 8 listopada 2011 r. Tymczasem skarżący wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożył "osobiście" w siedzibie organu w dniu 28 grudnia 2011 r., a więc ze znacznym przekroczeniem okresu 14 dni (art. 52 § 3 P.p.s.a.). Naruszenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa powoduje konieczność odrzucenia skargi. Ponadto, co wyżej podkreślono skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa, za pośrednictwem organu, którego działanie jest przedmiotem skargi (art. 53 § 2 i art. 54 § 1 P.p.s.a.) W przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do wojewódzkiego sądu administracyjnego, sąd ten powinien ją przekazać do właściwego organu administracji publicznej. W takiej sytuacji dla dochowania terminu wniesienia skargi decydująca jest data jej nadania przez sąd administracyjny w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu. (por. post. WSA w Warszawie z dnia 22.05.2006r., sygn. akt III SA/Wa 1413/2006, LexPolonica nr 1295358). Wyjątki od pośredniego wnoszenia skargi do sądu administracyjnego mogą przewidywać jedynie odrębne ustawy. Mając na uwadze powyższe należy stwierdzić, że skarga w niniejszej sprawie jest spóźniona. W okolicznościach sprawy B. G. pismem z dnia 28 grudnia 2011 r. wezwał Starostę [...] do usunięcia naruszenia prawa. Odpowiedź organu na to wezwanie (pismo Starosty [...] z dnia 2 stycznia 2012 r.) została doręczona skarżącemu w dniu 5 stycznia 2012 r. Trzydziestodniowy termin do złożenia skargi mijał z dniem 4 lutego 2012 r. (sobota). Mając na uwadze treść art. 83 § 2 P.p.s.a., który stanowi, że jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy, termin do wniesienia skargi, w okolicznościach przedmiotowej sprawy mijał z dniem 6 lutego 2012 r. B. G. skargę bezpośrednio do WSA w Rzeszowie skierował w dniu 9 lutego 2012 r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Skarga ta została następnie przekazana przez tut. Sąd Staroście [...] w dniu 13 lutego 2012 r. (data nadania skargi przez Sąd w urzędzie pocztowym na adres właściwego organu). Biorąc powyższe pod uwagę, wskazać należy, że w okolicznościach przedmiotowej sprawy skarga B. G. została złożona z naruszeniem przewidzianego prawem trybu (wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało złożone po upływie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności) co świadczy o niedopuszczalności skargi z innych względów w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. Jak również została wniesiona po upływie trzydziestodniowego terminu do jej wniesienia, co stanowi przesłankę do jej odrzucenia na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Z przedstawionych powodów, na podstawie art. 52 § 3, art. 58 § 1 pkt 2 i 6 oraz § 3 P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.