II SA/Rz 256/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski /spr./ Sędziowie WSA Maria Mikolik WSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 27 maja 2025 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Przemyślu z dnia 27 listopada 2024 r. nr SKO.4112.15.2024 w przedmiocie odmowy umorzenia zadłużenia z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego – skargę oddala – Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Przemyślu (dalej: "Kolegium", "organ II instancji"), decyzją z 27 listopada 2024 r. nr SKO.4112.15.2024, na podstawie art.138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572, dalej: "K.p.a.") oraz art. 23 ust. 8 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2023 r., poz.1993, dalej: "ustawa"), po rozpoznaniu odwołania A. W. (dalej: "Skarżąca") od decyzji Prezydenta Miasta [...] z 10 lipca 2024 r. (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") nr ŚR-AK-530-2/6/19/24, o odmowie umorzenia zadłużenia z tytułu nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu stwierdzone zostało, że na wniosek Skarżącej Prezydent decyzją z [...] marca 2019 r. przyznał jej prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na troje dzieci, po 500 zł, na okres od 1 lutego 2019 r. do 30 września 2019 r. W dniu 4 lipca 2019 r. Skarżąca złożyła oświadczenie, w którym wniosła o uchylenie tej decyzji od 1 lipca 2019 r. Prezydent uchylił decyzję własną z [...] marca 2019 r. ustalającą prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego od miesiąca lipca 2019 r. (decyzja z [...] lipca 2019 r.). W związku z informacją Urzędu Skarbowego o korekcie zeznania PIT-39 za rok 2017 i ponownym przeliczeniu dochodów organ I instancji ustalił, że dochód rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 1 106,13 zł, a więc przekracza kwotę 725,00 zł podaną w art. 9 ustawy w okresie świadczeniowym 2018/2019. Wobec tego Skarżącej świadczenie z funduszu alimentacyjnego od miesiąca lutego 2019 r. do czerwca 2019 r. nie przysługiwało. Na tej podstawie Prezydent decyzją z [...] października 2022 r. orzekł o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na troje dzieci za okres od lutego 2019 r. do czerwca 2019 r.. w łącznej wysokości 7 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. Wnioskiem z 12 września 2023 r., Skarżąca wystąpiła o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W uzasadnieniu podała, że pozostaje w trudnej sytuacji finansowej i rodzinnej. Rozpoznając po raz kolejny wniosek organ I instancji ustalił, że Skarżąca ma czworo dzieci, a na utrzymaniu trzy osoby, płaci alimenty na córkę, które zostały zmniejszone do wysokości 500,00 zł miesięcznie, ma zobowiązania w postaci: podatków 8.386,87 zł oraz 5.138,00 zł, zaciągniętych kredytów w wysokości 1.800,00 zł, ponosi koszty utrzymania z tytułu miesięcznych opłat (czynsz, energia, gaz, itp.) za miesiąc kwiecień 2024 r.: prąd 388,93 zł, gaz 367,21 zł, woda 768,17 zł (wraz z zaległością), ubezpieczenie samochodu 336,00 zł, czynsz 363,50 zł, telefon oraz Internet łącznie 634,57 zł, paliwo/ bilety autobusowe ok. 300,00 zł, dentysta 200,00 zł, obiady syna 100,00 zł, leki na odporność 100,00 zł, środki pielęgnacji skóry (proszki, płyny) 100,00 zł, basen 50,00 zł. Córka Skarżącej jest studentką, nie pobiera stypendium socjalnego, ani naukowego, nie pracuje, studiuje na studiach dziennych, a koszty utrzymania córki wynoszą około 1 500,00 zł miesięcznie. Z tytułu zatrudnienia Skarżąca uzyskała za kwiecień 2024 r. dochód w wysokości 3.200,00 zł; pobiera alimenty na dzieci łącznie 2.500 zł miesięcznie. Z majątku ruchomego posiada uszkodzony samochód [...]. Syn Skarżącej diagnozowany jest w kierunku [...]. Skarżąca posiada przyznane świadczenie wychowawcze na dwoje dzieci, które od miesiąca stycznia 2024 r. wynosi 800,00 zł na dziecko, łącznie 1.600,00 zł na dwoje dzieci. Łączna kwota uzyskanego dochodu za miesiąc kwiecień 2024 r. wynosi 7.300,00 zł, a zatem dochód 4 osobowej rodziny w przeliczeniu na osobę wyniósł 1.825,00 zł. Skarżąca oświadczyła, że sytuacja finansowa rodziny w sierpniu 2024 r. ulegnie zmianie, gdyż zakończy się umowa o pracę i będzie zmuszona zarejestrować się w Urzędzie Pracy i pobierać zasiłek dla osób bezrobotnych. Prezydent decyzją z 11 lipca 2024 r. odmówił umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego w wysokości 7 500,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami; jednocześnie kwotę tę rozłożył na raty po 100,00 zł miesięcznie. W uzasadnieniu powołał się na ustalone okoliczności faktyczne i obowiązujące przepisy. Wskazał, że sytuacja rodziny nie jest wyjątkowa na tle innych rodzin zwłaszcza korzystających z pomocy społecznej. Minimum egzystencji, jak i kryterium dochodowe uprawniające do świadczeń przewidzianych w ustawie o pomocy społecznej nie może przekroczyć kwoty 660,00 zł na osobę w rodzinie. Dochód na osobę w rodzinie Skarżącej wynosi 1 825,00 zł. Organ I instancji przyznał, że sytuacja dochodowa rodziny jest trudna, ale posiada ona zdolność do pracy i do uzyskania dochodu. Skarżąca jest osobą w wieku aktywności zawodowej, pracuje. Ponadto uzyskuje dochody ze świadczenia wychowawczego na dwoje dzieci, pełnoletnia córka studiuje, ma 22 lata, w rodzinie nie ma orzeczonej niepełnosprawności. W odwołaniu Skarżąca podniosła, że posiada zadłużenie w nieregulowaniu czynszu w wysokości 4 600 zł, płaci na 15-letnią córkę alimenty w wysokości 500,00 zł; ma wierzytelność alimentacyjną na kwotę 54 824,19 zł należności głównej, tytułem alimentów na trójkę dzieci, w maju 2022 r. i kwietniu 2022 r., otrzymała zasiłek na zakup żywności ze względu na trudną sytuację materialną, obecnie nie pracuje; umowa o pracę nie została przedłużona, ze względu na liczne nieobecności związane z chorobami syna. Przebywa dużo czasu na zwolnieniach lekarskich, bo najmłodszy syn choruje a starszy jest [...]. Z tych przyczyn Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji Kolegium odwołania nie uwzględniło. Podkreśliło, że z treści art. 23 ust. 8 ustawy wynika, że organ właściwy wierzyciela, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń, musi być poprzedzone ustaleniem, iż podmiot zobowiązany do zwrotu tych świadczeń znajduje się w "szczególnej sytuacji rodzinnej". Ustawa nie zawiera definicji pojęcia "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Ustalenie wystąpienia tej przesłanki w każdym przypadku wymaga od organu odniesienia się do ocen pozaprawnych. Przesłanka ta powinna być więc badana pod kątem oceny indywidualnej, przy uwzględnieniu wszystkich tych okoliczności, które w konkretnej sprawie kształtują sytuację wnioskodawcy i jego rodziny, jako szczególną z punktu widzenia słuszności i zasadności umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. Według ustaleń dokonanych w sprawie, rodzina uzyskuje stałe dochody, w rodzinie nie występuje dysfunkcja. Kwota określonej raty spłaty zadłużenia z całą pewnością nie wpłynie negatywnie na egzystencję rodziny. Organ I instancji prawidłowo ustalił stan faktyczny a określone w odwołaniu okoliczności (uzasadniające wg strony umorzenie zadłużenia) nie mogą wpłynąć zdaniem Kolegium na odmienną ocenę sprawy. Kolegium podkreśliło, że rozpoznając sprawę musi wziąć pod rozwagę także interes społeczny. Dłużnik co do zasady jest osobą borykającą się z trudnościami finansowymi, zatem sytuacja rodzinna i dochodowa ubiegającego się o umorzenie należności musi go wyróżniać spośród innych dłużników. Sam fakt znajdowania się w trudnej sytuacji dochodowej, zdrowotnej i rodzinnej nie przesądza o konieczności umorzenia należności. Tak więc samo uzyskiwanie niskich dochodów bądź też nieuzyskiwanie dochodów nie jest okolicznością wyjątkową i szczególną na tle sytuacji innych dłużników. Zła sytuacja jest bowiem cechą większości zobowiązanych i umarzanie należności z tej tylko przyczyny czyniłoby praktycznie martwą regulację dotyczącą obowiązku zwrotu organowi równowartości wypłaconych z budżetu Państwa świadczeń. Umorzenie należności może mieć miejsce tylko wówczas, gdy sytuacja dochodowa lub rodzinna nie pozwała dłużnikowi na całkowite wywiązanie się z obowiązków. Zatem Prezydent w zaistniałej sytuacji prawidłowo uznał, że adekwatną formą pomocy winno być rozłożenie zadłużenia na raty. W skardze Skarżąca zarzuciła Kolegium: I. naruszenie przepisów prawa materialnego mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 23 ust. 8 ustawy poprzez jego niezastosowanie, tj. nieumorzenie zobowiązań alimentacyjnych Skarżącej w sytuacji, gdy fakty i dokumenty wskazują jednoznacznie na taką konieczność, ponieważ Skarżąca znajduje się w skrajnie trudnej sytuacji finansowej. II. naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynika sprawy, tj.: 1) naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a., polegające na niedopełnieniu obowiązku wyczerpującego rozpatrzenia materiału dowodowego, a w konsekwencji brak dokładnego wyjaśnienia sprawy i naruszenie zasady słusznego interesu Skarżącej przy orzekaniu, 2) naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. polegające na całkowitym pominięciu przez organ przedstawionej przez Skarżącą dokumentacji, dotyczącej sytuacji rodzinnej, 3) naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. polegające na całkowitym pominięciu przy orzekaniu obszernej dokumentacji złożonej przez Skarżącą oraz pominięciu następujących okoliczności faktycznych wynikających z odmowy umorzenia spłaty zadłużenia, tj. a) Skarżąca spłacała swoje zobowiązania z tytułu pobierania nienależnych świadczeń w wyniku czego nie pobierała świadczenia 500 plus na dzieci, podczas gdy organ analizując sytuację Skarżącej wziął pod uwagę świadczenie 500 plus jako dochód (od 1 stycznia 2024 r. 800 zł), b) Skarżąca ma dług w nieregulowaniu czynszu w wysokości 4 426,375 zł, który w wyniku trudnej Sytuacji Skarżącej będzie rósł, c) Skarżąca płaci na 16-letnią córkę alimenty w wysokości 500,00 zł, d) Skarżąca ma wierzytelność alimentacyjną na kwotę 54 824,19 zł należności głównej, tytułem alimentów na trójkę dzieci, co oznacza, że ojciec dzieci alimentów nie płaci, e) Skarżąca w latach 2017-2022 rok była zarejestrowana w Urzędzie Pracy bez prawa do zasiłku,  f) Skarżąca w maju 2022 r. i kwietniu 2023 r. oraz październiku i listopadzie 2024 otrzymała zasiłek z MOPS na zakup żywności ze względu na trudną sytuację materialną, g) Skarżąca, będąca samotną matką obecnie nie pracuje, starszy syn, cierpiący na [...] wymaga jej stałej pomocy i opieki, h) Skarżąca pracując przebywała dużo czasu na zwolnieniach lekarskich, bo najmłodszy syn często choruje, i) starszy syn jest diagnozowany [...], j) Skarżąca od 2021 roku ma skierowanie na operację z której nie może skorzystać, bo jest jedynym żywicielem rodziny i jedynym opiekunem synów, k) Skarżąca wpłaciła kwotę 3 000,00 zł tytułem nienależnie pobranego świadczenia alimentacyjnego, czego organ w ogóle nie uwzględnił przy wydawaniu decyzji, w załączeniu potwierdzenia przelewów. 4) naruszenie art. 7, art. 77 w zw. z art. 80 K.p.a. polegające na całkowitym pominięciu i nieprzeprowadzeniu dowodów z przedstawionych przez Skarżącą dokumentów, 5) naruszenie art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez lakoniczne i niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek wydanej decyzji. Na tych podstawach Skarżąca wniosła o: 1. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy poprzez umorzenie zobowiązań wynikających z zaskarżonej decyzji, 2. umorzenie postępowania administracyjnego, 3. zwrot kosztów postępowania, 4. przeprowadzenie postępowania w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu Skarżąca powtórzyła oraz rozwinęła zarzuty skargi. Wskazała, że wpłaciła na poczet nienależnie pobranych alimentów z Funduszu Alimentacyjnego kwotę 3.000,00 zł, co organ kompletnie zignorował wydając zaskarżoną decyzję. Podkreśliła, że do skorzystania z instytucji umorzenia należności wypłaconych z Funduszu nie jest konieczne równoczesne wystąpienie przesłanek przewidzianych w tym przepisie, tak w odniesieniu do sytuacji zdrowotnej, jak i rodzinnej zobowiązanego dłużnika. Wystarczające jest istnienie którejkolwiek z tych okoliczności, albo szczególnej sytuacji zdrowotnej, albo szczególnej sytuacji rodzinnej osoby przeciwko której prowadzona jest egzekucja alimentów. Organ w sposób lakoniczny, zdawkowy i błędny uzasadnił wydaną decyzję. Jeżeli zaś uzasadnienie decyzji jest lakoniczne i zdawkowe, a tym samym nieprzekonujące i jako takie wymyka się spod kontroli, to oznacza, że organ nie zrealizował obowiązku wynikającego z art. 107 § 3 K.p.a. co do podania uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji, przez co naruszył również zasadę przekonywania wskazaną w art. 11 K.p.a. Organ przyjął, że Skarżąca utrzymuje się z alimentów, podczas gdy Skarżąca ma wierzytelność alimentacyjną na kwotę 54 824,19 zł należności głównej, tytułem alimentów na trójkę dzieci, co oznacza, że ojciec dzieci alimentów nie płaci. Organ kompletnie pominął trudną sytuację rodziny, stan zdrowotny najmłodszego syna oraz kwestię przyznanych ale nie otrzymywanych świadczeń. Dokumentacja przedłożona przez Skarżącą nie została w żaden sposób uwzględniona przy wydawaniu decyzji. Obecnie Skarżąca pozostaje na zasiłku dla bezrobotnych i korzysta z pomocy MOPS. Syn Skarżącej oczekuje na orzeczenie o niepełnosprawności, wymaga opieki drugiej osoby ze względu na niemożność samodzielnej egzystencji, leczenie syna pochłania wysokie koszty, syn pozostaje pod opieką specjalistów W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W piśmie procesowym z 19 maja 2025 r. Skarżąca przedstawiła swoją aktualną sytuacją rodzinną i majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: skarga jest nieuzasadniona. I. Stan sprawy jest następujący. 1. Na wniosek Skarżącej Prezydent, decyzją z [...] marca 2019 r., przyznał prawo do świadczeń z funduszu alimentacyjnego na troje dzieci, po 500 zł, na okres od 1 lutego 2019 r. do 30 września 2019 r. Decyzja ta, w uwzględnieniu oświadczenia wnioskodawczyni, została uchylona od lipca 2019 r., decyzją z [...] lipca 2019 r. 2. Kolejną decyzją, z [...] października 2022 r., Prezydent orzekł o zwrocie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego na troje dzieci za okres od lutego 2019 r. do czerwca 2019 r. w łącznej wysokości 7 500 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie. 3. Wnioskiem z 12 września 2023 r. Skarżąca wystąpiła o umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Decyzją z dnia [...] września 2023 r. Prezydent odmówił umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, ze względu na brak stwierdzenia trudnej sytuacji rodziny. W uwzględnieniu odwołania Skarżącej Kolegium, decyzją z [...] stycznia 2024 r. uchyliło to rozstrzygnięcie i sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia, z powodu braku wyjaśnienia stanu faktycznego w aspekcie przesłanki z art. 23 ust. 8 ustawy. 4. Po uzupełnieniu postępowania Prezydent decyzją z [...] lutego 2024 r. ponownie odmówił umorzenia nienależnie pobranych świadczeń z tym, że kwotę zadłużenia rozłożył na raty w kwocie po 100 zł miesięcznie, począwszy od uprawomocnienia się decyzji. Również i to rozstrzygnięcie zostało uchylone przez Kolegium decyzją z [...] maja 2024 r., ponieważ organ I instancji nie przeprowadził wyczerpującej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i nie dokonał wnikliwej analizy sytuacji majątkowej oraz rodzinnej Skarżącej w kontekście przesłanek z art. 23 ust. 8 ustawy. 5. Stosując się do wytycznych zawartych w decyzji kasacyjnej, Prezydent uzupełnił materiał dowodowy, po czym decyzją z dnia 10 lipca 2024 r. ponownie odmówił umorzenia nienależnie pobranych świadczeń, rozkładając kwotę zadłużenia na miesięczne raty w kwocie po 100 zł. Decyzja ta utrzymana został w mocy przez Kolegium; decyzja tego organu z 27 listopada 2024 r. jest przedmiotem skargi. II. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 23 ust. 8 ustawy. Zgodnie z tym przepisem, organ właściwy wierzyciela, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń z funduszu alimentacyjnego, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń wraz z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny. Analiza cytowanego przepisu prowadzi do dwóch wniosków: po pierwsze, umorzenie kwoty nienależnie pobranych świadczeń zostało pozostawione uznaniu organów i po drugie, wydanie takiego rozstrzygnięcie musi poprzedzać ustalenie, że podmiot zobowiązany do zwrotu tych świadczeń znajduje się w "szczególnej sytuacji rodzinnej". Ustawa nie zawiera definicji pojęcia "szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczących sytuacji rodziny". Ustalenie wystąpienia tej przesłanki w każdym przypadku wymaga zatem od organu odniesienia się do ocen pozaprawnych. Przesłanka ta powinna być więc badana pod kątem oceny indywidualnej, przy uwzględnieniu wszystkich tych okoliczności, które w konkretnej sprawie kształtują sytuację wnioskodawcy i jego rodziny, jako szczególną z punktu widzenia słuszności i zasadności umorzenia nienależnie pobranego świadczenia. Nie ulega więc wątpliwości, że rozpoznając wniosek o umorzenie nienależnie pobranych świadczeń organ administracji zobligowany jest zbadać sytuację życiową wnioskodawcy oraz rodziny, którą tworzy - w tym sytuację materialną, stan rodziny, stan zdrowotny, okoliczność uzyskiwania dochodu czy zdolność zarobkowania. Przepis art. 23 ust. 8 ustawy może być zastosowany tylko wtedy, gdy sytuacja rodziny wynikająca ze szczególnie uzasadnionych okoliczności uniemożliwia spłatę nienależnie pobranego świadczenia nie tylko w chwili wnioskowania o jej umorzenie, ale także w przyszłości. Przepis ten nie może być stosowany tylko dlatego, iż sytuacja rodziny jest trudna. Trudności te muszą być wyjątkowe, wykluczające ewentualność spłaty należności także w przyszłości (zob. wyroki NSA z dnia 27 stycznia 2015 r. sygn. I OSK 1593/13, z dnia 16 lutego 2017 r. sygn. I OSK 1863/15 czy z dnia z 14 września 2023 r. sygn. I OSK 1687/22). Sąd poglądy te podziela i dodatkowo wskazuje, że ocena zaskarżonej decyzji dokonywana jest wg stanu faktycznego (i prawnego) istniejącego w dacie orzekania organu odwoławczego, tj. 27 listopada 2024 r. Uwaga ta ma istotne znaczenie, bowiem sytuacja majątkowa i rodzinna Skarżącej opisana w piśmie z 19 maja 2025 r. nie może podważać ustaleń organów i nie może mieć wpływu na ocenę zaskarżonej decyzji. III. W rozpoznawanej sprawie zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja Prezydenta podjęte zostały po dwukrotnych rozstrzygnięciach kasacyjnych organu odwoławczego. Powodem uchylania decyzji Prezydenta było stwierdzenie, że postępowanie administracyjne nie zostało przeprowadzone w sposób odpowiadający wymaganiom K.p.a. Innymi słowy, Prezydent w niedostateczny sposób wyjaśnił okoliczności istotne dla wydania decyzji w przedmiocie wniosku Skarżącej z 12 września 2023 r. Sąd stwierdza, że Prezydent finalnie uzupełnił materiał dowodowy i przy ocenie sytuacji majątkowej, dochodowej, rodzinnej i osobistej Skarżącej wziął pod uwagę wszystkie istotne okoliczności dla merytorycznego rozpatrzenia wniosku. Wynika to z uzasadnienia decyzji Prezydenta z 10 lipca 2024 r., w którym przedstawiona została sytuacja rodzinna i majątkowa Skarżącej, przy czym w zakresie finansów organ I instancji szczegółowo ustalił nie tylko miesięczne dochody, ale również zobowiązania i wydatki. W zakresie dochodów uwzględnił także, że w sierpniu 2024 r. sytuacja Skarżącej ulegnie zmianie wobec zakończenia zatrudnienia. Wobec tego, wbrew skardze, nie można zarzucić organom naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 80 K.p.a., jak również art. 8 i art. 11 K.p.a. Ponadto uzasadnienie spełnia wymogi z art. 107 § 3 K.p.a., w tym także w zakresie oceny przesłanki z art. 23 ust. 8 ustawy, tj. "szczególnie uzasadnionych okoliczności dotyczących sytuacji rodziny". Reasumując, organy nie naruszyły przepisów postępowania i to w stopniu, o jakim mowa w art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: "P.p.s.a."). Nie przekroczyły też granic uznania administracyjnego wynikających z art. 23 ust. 8 ustawy. Zatem nie doszło do naruszenia prawa materialnego w sposób przewidziany przepisem art. 145 § 1 pkt 1 lit. a P.p.s.a. Z tych przyczyn skarga podlega oddaleniu, na podstawie art. 151 P.p.s.a.