II SA/Rz 257/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Maciej Kobak Sędziowie WSA Ewa Partyka WSA Magdalena Józefczyk /spr./ Protokolant sekretarz sądowy Filip Róg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 lipca 2017 r. sprawy ze skargi Z. M. na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę -skargę oddala- Przedmiotem skargi Z. M. jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, którą wydano w następującym stanie sprawy: Podaniem z dnia 11 sierpnia 2016 r. A. S.A. z/s w [....] (dalej zwana jako Spółka lub inwestor) wystąpiła o udzielenie pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV – powiązania linii N.-K. odg. Ł. 3 z linią N.-Ł. odg. Ł. 9 – II etap, na działce nr ewid. 479 w Ł., gmina [....]. Decyzją nr [...].69.2016 z dnia [...] września 2016 r. znak [...], Starosta Powiatu [...] odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę uznając, że pomimo wezwania w trybie art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego inwestor nie usunął nieprawidłowości określonych w postanowieniu z dnia 8 września 2016 r. związanych z koniecznością doprowadzenia projektu budowlanego do wymagań wynikających z miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego przyjętego uchwałą Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2006 r. nr [...]. Plan dopuszcza bowiem lokalizacje infrastruktury w miejscach w nim niewyznaczonych, ale o charakterze lokalnym, koniecznych do obsługi wyznaczonej funkcji, stosowanie do § 3 planu. Tymczasem planowane przedsięwzięcie dotyczy połączenia linii o znaczeniu ponadlokalnym, przebiegającej przez teren różnych gmin. Nie będzie więc służyć wyłącznie obsłudze terenu, na którym jest zlokalizowana. W odwołaniu Spółka zakwestionowała stanowisko organu I instancji, jakoby inwestycja nie służyła społeczności lokalnej, ponieważ spowoduje zmniejszenie czasu wyłączeń istniejących linii w celu ich naprawy i konserwacji, skrócenie się czasu przerw w dostawie energii w wyniku zdarzeń atmosferycznych oraz umożliwi jej rozbudowę i dostępność do energii dla przyszłych odbiorców. Opisaną na wstępie decyzją, po uprzednim wezwaniu inwestora do uzupełnienia dostrzeżonych braków i nieprawidłowości przedłożonego projektu budowlanego, Wojewoda [...] uchylił zaskarżoną decyzję i orzekając co do istoty zatwierdził przedłożony projekt budowlany i udzielił inwestorowi pozwolenia na budowę elektroenergetycznej linii kablowej SN 15 kV pn. "Wykonanie powiązania linii N.-K., odgałęzienie Ł. 3 z linią N.-Ł., odgałęzienie Ł. 9 – II etap", na działkach nr ewid. 479, 480, 487, 540/1 w Ł., gmina [...]. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2016 r., poz. 23 ze zm.) zwana dalej w skrócie k.p.a. oraz art. 34 ust. 4, art. 36 oraz art. 35 ust. 1 i ust. 4 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowane (Dz. U. z 2016 r., poz. 290 ze zm.) zwana dalej w skrócie P.b. Organ odwoławczy wyjaśnił, że inwestor na jego wezwanie uzupełnił braki formalne wniosku. Wobec tego poddano go, wraz projektem budowlanym, ocenie pod kątem wymagań określonych w art. 32 i 35 Prawa budowlanego. Wyniki analizy w kontekście postanowień planu miejscowego doprowadziły Wojewodę do konstatacji, że stanowisko Starosty w tym zakresie było błędne. Zgodnie z § 11 ust. 1 pkt 2 planu, możliwe jest lokalizowanie na terenie nim objętym sieci i urządzeń infrastruktury technicznej. Planowane przedsięwzięcie nie jest sprzeczne z planem, jako że nie zmienia przeznaczenia podstawowego ani uzupełniającego terenu i nie jest objęte zawartymi w planie zakazami. Projekt budowlany okazał się zaś zgodny z prawem. Brak było zatem podstaw do odmowy udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze Z. M., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji, zarzuciła, że sprawa wybudowania rzeczonej linii od 2009 r. prowadzona była przez inwestora jako inwestycja celu publicznego. W 2016 r. w sposób dla niej niezrozumiały utraciła taki charakter. Niemniej, inwestycja ma służyć spięciu linii o znacznym zasięgu, a więc stanowić będzie inwestycję o znaczeniu ponadlokalnym. To zaś dowodzi, że realizowana będzie inwestycją celu publicznego. Skoro tak to jej realizacja powinna być objęta postanowieniami planu, a skoro nie jest, to projekt budowlany jest niezgodny z tym dokumentem, zwłaszcza z § 3. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas wyrażone stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1660). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej "P.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W myśl art. 145 § 1 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. W myśl art. 151 P.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części Sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Poddając zaskarżoną decyzję kontroli legalności w granicach wyznaczonych wyżej wskazanymi przepisami Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli decyzji i kompletności materiału dowodowego w zakresie przedłożonego projektu budowlanego Sąd uznał, że wyrażone w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego zasługuje na akceptację. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że Wojewoda [...] pismem z dnia 3 listopada 2016 r. wezwał inwestora do uzupełnienia braków formalnych podania oraz oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Inwestor w wykonani wezwania przesłał wniosek sporządzony zgodnie z przepisami prawa, a także przedłożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Organ stosownie do art. 10 § 1 k.p.a. poinformował strony o zakończeniu postępowania wyjaśniającego i możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym a także zgłaszania żądań i wniosków. Stosownie do art. 32 ust. 4 Prawa budowlanego pozwolenie na budowę można wydać wyłącznie temu, kto złożył wniosek o takie pozwolenie w okresie ważności decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (pkt 1) oraz złożył oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (pkt 2). Spór w niniejszej sprawie dotyczy interpretacji zapisów Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Miejscowości [...] zatwierdzonego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia [...] lutego 2006 r. (Dz. Urz. Woj [...] nr [...], poz. [...] - dalej w skrócie m.p.z.p. Z zapisów planu wynika, że dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej o charakterze lokalnym koniecznym do obsługi wyznaczonej funkcji. Według organu I instancji, pod pojęciem sieci lokalnych w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym należy rozumieć między innymi budowę sieci o znaczeniu gminnym. Projektowana linia elektroenergetyczna SN 15 kV stanowi połączenie dwóch sieci o znaczeniu ponadlokalnym, jednej przebiegającej na terenie dwóch powiatów (jasielskiego i krośnieńskiego), a drugiej na terenie trzech gmin ([...], [...], [...]) i dlatego przebieg linii powinien być zgodny z trasą oznaczoną na rysunku planu m.p.z.p. Z akt administracyjnych sprawy oraz wyjaśnień pełnomocnika inwestora obecnego na rozprawie wynika, że inwestor w pasie wyznaczonym przez Sąd Rejonowy w [....] postanowieniem z dnia 22 grudnia 2015 r. sygn. akt [....] ustanowił na rzecz Spółki służebność przesyłu dla planowanej inwestycji na działkach ewid nr 479, 480, 487. W przypadku zmiany usytuowania linii kablowej postanowienie Sądu stanie się niewykonalne, a wypłacone na rzecz właściciela działek wynagrodzenia za ustanowienie służebności bezzasadne. Budowa powiązania kablowego SN między dwoma liniami ma służyć społeczności lokalnej i stwarza możliwość dalszej jej rozbudowy. Również skarżąca Z. M. zakwestionowała w skardze charakter publiczny inwestycji i podkreśliła, że przebieg odcinka linii kablowej SN spinający dwie istniejące linie powinien być uwidoczniony w m.p.z.p. jak każdej inwestycji celu publicznego. Z tych przyczyn nie jest też możliwa weryfikacja trasy zaplanowanej inwestycji z postanowieniami planu wobec braku regulacji tej kwestii i domaga się poszanowania obowiązujących regulacji prawa miejscowego jakim jest plan miejscowy. Organ odwoławczy wskazał na treść § 2 ust. 1 pkt 16 m.p.z.p. a także na treści § 11 ust. 1 pkt 2 m.p.z.p., w którym wskazano, że w granicach całego obszaru objętego planem obowiązuje zakaz lokalizowania przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (...) za wyjątkiem dróg, parkingów (...) oraz sieci, urządzeń infrastruktury technicznej. Organ odwoławczy przyjął, że analiza i wykładnia przepisów m.p.z.p. nie daje podstaw do stwierdzenia, że planowana inwestycja jest z nim niezgodna. Planowana do realizacji linia stanowi sieć infrastruktury technicznej. Okoliczność, że inwestycja nie mieści się w przeznaczeniu podstawowym, ani uzupełniającym (§ 34 ust. 1 i § 35 ust. 1 m.p.z.p) nie przesądza o niezgodności z m.p.z.p., gdyż nie dochodzi do zmiany przeznaczenia tak podstawowego jak i uzupełniającego. Planowana inwestycja nie jest przedsięwzięciem znacząco oddziałująca na środowisko, gdyż do takich zalicza się sieć (linię) elektroenergetyczną o napięciu znamionowym nie mniejszym niż 110 kV (§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko - Dz. U. z 2016, poz. 71). Dodać również należy, że planowana inwestycja należy do linii elektroenergetycznych dystrybucyjnych, dlatego racje ma pełnomocnik inwestora, że służy zaspokajaniu potrzeb społeczności lokalnych. Trudno też przyjąć za zasadny pogląd o budowie gminnej linii elektroenergetycznej, gdyż wymagałoby to istnienia w każdej gminie elektrowni jako źródła jaj zasilania w energię. Z akt administracyjnych sprawy, ani pism skarżącej nie wynika, aby kwestionowała w trybie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym zapisy planu. Z mocy art. 87 ust. 2 Konstytucji RP, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, który jest aktem prawa miejscowego jest źródłem prawa powszechnie obowiązującego, w tym przypadku dla obszaru, dla którego został uchwalony i organy są zobowiązane do działania zgodnie z przepisami prawa miejscowego. Sąd zwraca też uwagę, że inwestor uzyskał służebność przesyłu na podstawie postanowienia Sądu Rejonowego w [...] i dlatego wyznaczona została trasa realizacji inwestycji w inny sposób niż wynika to z art. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przyczyn wyżej naprowadzonych Sąd stwierdził, że organ odwoławczy wykazał podstawy do zastosowania przepisu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. co potwierdza uzasadnienie zaskarżonej decyzji. Wykazał również spełnienie przesłanek do uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę, zgodnie z art. 35 Prawa budowlanego. Z tych przyczyn Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił jako niezasadną.