II SA/Rz 26/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy wprowadzenia zmiany granic działki w operacie ewidencji gruntów i budynków postanawia skargę odrzucić. II SA/Rz 26/07 UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z dnia [...] października 2006 r. Nr [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] sierpnia 2006 r. Nr [...] odmawiającą wprowadzenia w operacie ewidencji gruntów i budynków obrębu O. zmiany granicy pomiędzy działkami nr 1378 i 1379. Decyzja Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego została doręczona skarżącej osobiście w dniu 3 listopada 2006 r., czego dowodem jest zalegające w aktach administracyjnych sprawy zwrotne potwierdzenie jej odbioru. Decyzja ta zawierała prawidłowe pouczenie o prawie jej zaskarżenia do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie za pośrednictwem organu który ją wydał w terminie 30 dni od dnia jej doręczenia. Ze skargą na nią A. S. wystąpiła bezpośrednio do WSA w Rzeszowie w dniu 1 grudnia 2006 r., nadając ją jako przesyłkę poleconą w urzędzie pocztowym. Skarga ta wpłynęła do Sądu w dniu 4 grudnia 2006 r., po czym pismem z dnia 6 grudnia 2006 r. została przekazana Wojewódzkiemu Inspektorowi Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego (doręczenie nastąpiło w dniu 7 grudnia 2006 r.). Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie, przy czym stosownie do art. 54 § 1 tej ustawy skargę wnosi się za pośrednictwem organu którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi. Skarżąca co prawda nadała skargę w urzędzie pocztowym przed upływem 30 -dniowego terminu do jej wniesienia, jednak wbrew pouczeniu zawartemu w zaskarżonej decyzji skierowała ją bezpośrednio do WSA w Rzeszowie. Zasada wnoszenia skargi za pośrednictwem organu administracji publicznej oznacza, że w przypadku wniesienia skargi bezpośrednio do sądu administracyjnego, sąd ten przekazuje ją właściwemu organowi administracji publicznej. Wtedy o zachowaniu terminu do wniesienia skargi określonego w art. 53 § 1 P.p.s.a. decyduje jednak data nadania skargi przez sąd pod adresem właściwego organu administracji. W takiej sytuacji brak jest możliwości zastosowania trybu przewidzianego w art. 65 Kodeksu postępowania administracyjnego uznającego podanie wniesione do organu niewłaściwego przed upływem przepisanego terminu za wniesione z zachowaniem tego terminu. Potwierdza to postanowienie WSA w Gliwicach z 20 października 2004 r., IV SA/GL. 647/04 (ONSAiWSA 2005, nr 6, poz. 116) w którym stwierdzono, że dla oceny zachowania terminu do wniesienia skargi nie można przyjąć daty nadania (złożenia) skargi do organu niewłaściwego w rozumieniu art. 54 § 1 P.p.s.a. (ubocznie należy zauważyć, że wniesienie skargi w przewidzianym do tego terminie bezpośrednio do sądu administracyjnego było prawnie skuteczne do 31 grudnia 2005 r.; sąd, do którego skarga wpłynęła, obowiązany był do nadania jej dalszego biegu przez przesłanie jej odpisu organowi administracji i wezwanie go do nadesłania akt sprawy wraz z odpowiedzią na skargę - art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. ustawy Przepisy wprowadzające ustawę - Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.). Jak wynika z powyższych ustaleń, w niniejszej sprawie termin do wniesienia skargi którego ostatnim dniem był 4 grudzień 2006 r. nie został zachowany. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. skarga wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia podlega odrzuceniu. Sąd odrzuca skargę postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (§ 3 tego artykułu). Z uwagi na powyższe, na podstawie powołanych przepisów należało orzec jak w sentencji postanowienia.