II SA/Rz 260/08

Dnia 18 lipca 2008 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Robert Sawuła po rozpoznaniu w dniu 18 lipca 2008 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku R. C. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Wojewody z dnia [...] lutego 2008 roku, nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na przebudowę i remont linii energetycznej - postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją z dnia [...] lutego 2008 roku, nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy decyzję Starosty z dnia [...] stycznia 2008 roku, nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą Z. sp. z o.o. w Z. pozwolenia na przebudowę, remont linii energetycznej napowietrznej na terenie nieruchomości położonych w miejscowości R. przy ul. Z. G. nr ewid. 2329, 2330/1, 2330/3, 2330/4, 2330/9, 2330/10, 2330/11, 2330/12, 2330/13, 2330/14, 2330/15, 2331/1. Z decyzją tą nie zgodziła się właścicielka działki 2330/11 – R. C. i w dniu 25 marca 2008 roku zaskarżyła ją do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Poza zarzutami mającymi świadczyć o wadliwości zaskarżonej decyzji skarżąca wniosła również o wstrzymanie jej wykonania. Nie podała jednak żadnych okoliczności, które miałyby ów wniosek uzasadniać. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Jednakże art. 61 § 3 P.p.s.a. stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu ich wykonania w całości lub w części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, iż wyłączną podstawą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu jest grożąca w wyniku jego wykonania szkoda lub trudne do odwrócenia skutki. Oceniając wniosek skarżącej przez pryzmat wskazanych powyżej wymogów Sąd nie znalazł podstaw do jego uwzględnienia. Zaskarżenie decyzji do Sądu – jak wcześniej już wskazano – per se nie prowadzi do jej wstrzymania. W razie wydania decyzji nakładającej obowiązki, zobowiązany wraz z żądaniem przeprowadzenia jej sądowej kontroli, może domagać się zwolnienia go z konieczności wykonania tych obowiązków, do czasu zakończenia postępowania sądowego. Konieczność realizacji nałożonych decyzją obowiązków, w razie stwierdzenia jej niezgodności z prawem i wyeliminowania z obrotu prawnego, mogłaby bowiem prowadzić do wyrządzenia po jego stronie określonych szkód. W przypadku decyzji udzielających pozwolenia na budowę/przebudowę sytuacja jest inna. Na podmiocie, który decyzję taką uzyskał nie ciążą żadne obowiązki, a to czy w razie jej zaskarżenia do sądu administracyjnego prace będą kontynuowane, zależy wyłącznie od niego. Tak więc ryzyko kontynuowania prac budowlanych mimo świadomości zaskarżenia decyzji udzielającej pozwolenia na przebudowę i remont linii energetycznej do sądu administracyjnego, spoczywa na inwestorze. Nie ma żadnego aktu, któryby obligowałby go do kontynuowania prac budowlanych. Inwestor musi jednak mieć świadomość, iż w razie uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji stanowiącej umocowanie do prowadzonych prac, będzie on zobligowany do podjęcia działań mających na celu przywrócenie stanu poprzedniego. Całość powyższego prowadzi do wniosku, iż wstrzymanie wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę musi mieć charakter wyjątkowy, uzasadniony okolicznościami wskazującymi, iż jakiekolwiek podjęte przez inwestora działania będą prowadziły do znacznych i właściwie niemożliwych do odwrócenia skutków. W każdej innej sytuacji, kontynuowanie prac budowlanych mimo braku przymusu i świadomości, że w razie uwzględniania skargi konieczne będzie podjęcie działań prowadzących do przywrócenia stanu poprzedniego obciąża inwestora. Na szczególny charakter wstrzymania wykonania decyzji udzielającej pozwolenia na budowę zwrócił uwagę również Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 22 listopada 2005 r., sygn. akt II OZ 1026/2005 (publ. wielomodułowy, elektroniczny system informacji prawnej Lex Polonica Maxima CD). W tezie powołanego orzeczenia stwierdzono: "wykonywanie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, zgodnie z art. 28 ust. 1 Prawa budowlanego, jest realizacją "prawa zabudowy", określonego w art. 4 Prawa budowlanego, w związku z czym wstrzymanie wykonania decyzji o pozwoleniu na budowę powinno mieć charakter wyjątkowy, kiedy zachodzi prawdopodobieństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 P.p.s.a.). Prawo zabudowy, będące fundamentalną zasadą Prawa budowlanego, jest prawem podmiotowym każdego, kto posiada prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane w rozumieniu art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego, jest więc po części też realizacją konstytucyjnej zasady ochrony własności, wyrażonej w przepisach art. 21 i 64 Konstytucji RP i jako takie, powinno podlegać szczególnej ochronie." Przekładając powyższe na realia niniejszej sprawy stwierdzić należy, że R. C. nie przedstawiła żadnych okoliczności, z których wynikałoby, iż niewstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wiązałoby się z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków. Powołane w skardze fakty: brak świadomości o zamierzeniach inwestycyjnych właściciela sąsiedniej nieruchomości oraz konflikt między sąsiadami, w ocenie Sądu nie stanowią przesłanek, o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Mając całość powyższego na uwadze Sąd, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., w zw. z art. 61 § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.