II SA/Rz 261/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Stanisław Śliwa po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. S. i R. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o niezbędności wejścia na teren nieruchomości w sprawie ze skargi B. S. R. S. na tę decyzję - postanawia – odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. B. S. i R. S. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie skargę na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. nr [...]. To ostatnie rozstrzygnięcie orzekało o niezbędności wejścia dla M. C. na teren sąsiedniej nieruchomości tj. nr ewid. 1008 w miejscowości J., obręb [...] w celu wykonania robót budowlanych polegających na wykonaniu elewacji oraz wymianie więźby dachowej i poszycia dachu budynku usługowo-mieszkalnego zlokalizowanego na działce nr ewid. 1007, bezpośrednio przy granicy z wymienioną wyżej działką nr ewid. 1008, które to roboty wynikały z decyzji Starosty [...] o pozwoleniu na budowę z dnia [....] października 2016 r. nr [...]. W skardze składający ją wnieśli o wstrzymanie wykonania wskazanej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. W uzasadnieniu żądania podali, że realizacja przez inwestora zaplanowanego przedsięwzięcia spowoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji to instytucja stanowiąca odstępstwo od zasady wykonalności ostatecznych decyzji administracyjnych. Przesądza o tym brzmienie art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej następnie "P.p.s.a.". Przepis ten stanowi, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zatem przedmiotowa instytucja może zostać zastosowana wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych i tylko wówczas, gdy wyjątkowość ta zostanie uprawdopodobniona przez wnioskodawcę jako ubiegającego się o uczynienie w jego wypadku odstępstwa od wspomnianej zasady wykonalności. W świetle art. 61 § 3 P.p.s.a., jedna z dwóch wymienionych w nim okoliczności uzasadnia uwzględnienie wniosku skarżącego. Jest to mianowicie bądź niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody bądź niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi przy tym o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu [postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 20.12.2004 r. GZ 138/04]. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to skutki faktyczne lub prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim okresie czasu lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie NSA z 17.04.2009 r. I GSK 220/09). Wniosek o wstrzymanie wykonania objętego skargą aktu winien być wnikliwie uzasadniony, aby przekonać sąd o zasadności zastosowania ochrony tymczasowej. Jego uzasadnienie powinno zatem odnosić się do konkretnych okoliczności odzwierciedlających możliwość zajścia zagrożeń, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Tymczasem żądanie B. S. i R. S. jest bardzo lakoniczne i sprowadza się do jednego tylko zdania o bezprzedmiotowości niniejszego postępowania w razie wykonania decyzji, której sprawa dotyczy. Należy zwrócić uwagę, że wejście na teren cudzej nieruchomości celem wykonania określonych prac budowlanych zawsze wiąże się z określonymi utrudnieniami dla właścicieli tejże nieruchomości w korzystaniu z niej. Natomiast ryzyko nieprawidłowego wykonania tych prac i ewentualnych szkód z tym związanych ponosi de facto inwestor. Wynika to wyraźnie np. z art. 47 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2017 r. poz. 1332), który stanowi, że inwestor, po zakończeniu robót, o których mowa w ust. 1 tj. łączących się z wejściem do sąsiedniego budynku lub na teren sąsiedniej nieruchomości, jest obowiązany naprawić szkody powstałe w wyniku korzystania z sąsiedniej nieruchomości, budynku lub lokalu - na zasadach określonych w Kodeksie cywilnym. Na powyższe zwraca zresztą uwagę decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. w pkt 5 warunków korzystania z nieruchomości skarżących. Jak wynika z kolei z pkt 1 tych warunków, przed przystąpieniem do robót budowlanych należy zabezpieczyć grunt, drzewa i krzewy oraz ogrodzenie posesji przed negatywnym oddziaływaniem pyłów oraz ewentualnymi uszkodzeniami mechanicznymi. Ponadto, roboty winny być wykonywane przy zachowaniu przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (pkt 3), jak tez wymogów wynikających z pozwolenia na budowę z dnia 25 października 2016 r. (pkt 6). Poza tym, wspomniana decyzja Starosty [...] z dnia [...] września 2017 r. zezwala na korzystanie z nieruchomości skarżących tylko w stosunkowo niewielkim wymiarze tj. pasem działki przy granicy o szerokości 1,5 m i długości 15 m, przyległym do budynku. Przy czym, ze znajdującej się w aktach administracyjnych sprawy mapy nie wynika, by zabudowania skarżących położone były w bezpośredniej bliskości z budynkiem, którego prace budowlane mają dotyczyć. Mając powyższe na uwadze uznano, że B. S. i R. S. nie wskazali na żadne konkretne okoliczności, które mogłyby skutkować powstaniem po ich stronie niebezpieczeństwa bądź znacznej szkody bądź trudnych do odwrócenia skutków. Cała natomiast argumentacja skargi skupia się na kwestiach związanych z prawidłowością kwestionowanych w sprawie rozstrzygnięć, a zatem nie może być brana pod uwagę w niniejszym postępowaniu wpadkowym, a dopiero przy merytorycznym rozpoznaniu sprawy. Dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3, § 5 P.p.s.a.