II SA/Rz 266/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Joanna Zdrzałka Sędziowie WSA Robert Sawuła SO (del.) Ewa Partyka /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 30 września 2010 r. sprawy ze skargi L. E. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania -skargę oddala- Skarżonym postanowieniem z dnia [...] lutego 2010r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego odmówił L. E. przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. znak: [...] w przedmiocie nałożenia obowiązku mającego na celu doprowadzenie do stanu zgodności z prawem. W podstawie prawnej powołał art. 58 § 2 i art. 59 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 ze zm.), zwanej w dalszej części k.p.a. W uzasadnieniu organ drugiej instancji podniósł, że wymienioną decyzją z dnia [...] grudnia 2009r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego nałożył na B. C. obowiązek wymiany konstrukcji wsporczej mocującej przewody przyłącza elektroenergetycznego ze słupa Nr [...] do budynku nr [...] przy ul. S. w K. na konstrukcję wsporczą spełniającą warunki wynikające z obowiązujących przepisów prawa odnośnie odległości przewodów przyłącza od konstrukcji dachu celem doprowadzenia istniejącego przyłącza elektroenergetycznego do stanu zgodnego z prawem. Rozstrzygnięcie to zostało doręczone L. E. dnia 18 grudnia 2009r., a zatem wynikający z art. 129 § 2 k.p.a. 14-dniowy termin do jego zaskarżenia upłynął z dniem 2 stycznia 2010r., uwzględniając regulację z art. 57 § 4 k.p.a. stanowiącego, iż jeśli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy (w niniejszym przypadku 1 stycznia 2010r.), wówczas za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy następny dzień powszedni. L. E. złożyła odwołanie od powołanej wyżej decyzji z dnia [...] grudnia 2009r. w dniu 4 stycznia 2010r., a więc z uchybieniem terminu wskazanych wyżej 14 dni. W związku z powyższym postanowieniem z dnia [...] stycznia 2010r. znak: [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził uchybienie przez L. E. terminu do złożenia odwołania od pierwszoinstancyjnej decyzji. W dniu 3 lutego 2010r. L. E. złożyła do Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2009r. W jego uzasadnieniu podniosła, że uchybienie terminu nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Spowodowane bowiem zostało chorobą układu krążenia, na którą cierpi i która w połączeniu z niepełnosprawnością "unieruchomiła" ją na pewien okres. Przystępując do analizy wniosku Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zacytował art. 58 § 2 k.p.a., wedle którego prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie ze złożeniem takiej prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin. Organ drugiej instancji podniósł, że L. E. złożyła odwołanie od rozstrzygnięcia podjętego w pierwszej instancji w dniu 4 stycznia 2010r., po czym w dniu 28 stycznia 2010r. wydane zostało postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do dokonania takiej czynności. Pismo zawierające zaś prośbę o przywrócenie terminu złożone zostało dnia 3 lutego 2010r. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy stwierdził brak spełnienia warunków z art. 58 § 2 k.p.a., co jest, w jego ocenie, okolicznością wystarczającą do odmowy przywrócenia L. E. terminu do wniesienia odwołania. Brak zaś w takiej sytuacji konieczności badania kwestii uprawdopodobnienia niezawinionego uchybienia terminu. Skargę na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] lutego 2010r. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie L. E., która zarzuciła organowi drugiej instancji dokonanie zbyt rygorystycznej interpretacji zastosowanych w sprawie przepisów prawa. Podniosła, że w jej ocenie uprawdopodobniła, iż niedotrzymanie przez nią terminu było niezawinione w rozumieniu art. 58 § 1 k.p.a. Zwróciła uwagę, iż schorzenie, na które cierpi w postaci choroby układu krążenia jest bardzo poważne i występuje do końca życia. Podkreśliła, że nie bacząc na ryzyko związane ze stanem zdrowia złożyła odwołanie już w trzecim dniu po tym jak udzielono jej pomocy medycznej na Pogotowiu Ratunkowym w K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, z przyczyn powołanych w uzasadnieniu kwestionowanego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje i postanowienia organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna lub postanowienie podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w niniejszej sprawie nie stwierdził, co skutkuje oddaleniem skargi Odwołanie L. E. zostało złożone po terminie do jego wniesienia. Termin 14 dni do jego złożenia zgodnie z art. 129 § 2 K.p.a. upływał z dniem 2 stycznia 2010 r. – w sobotę, która nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy w myśl art. 57 § 4 k.p.a. oraz na podstawie ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy ( Dz. U. Nr 4 poz. 28 z późn. zm.). Analogiczne stanowisko, jak Sąd w niniejszej sprawie zajmuje m.in. B. Adamiak [w:] B. Adamiak, J. Borkowski Kodeks postępowania administracyjnego z komentarzem, 9 wydanie, Wyd. C.H. Beck Warszawa 2008 str. 339. Uchybienia terminu zresztą nie kwestionuje sama skarżąca. Zarzuca jednakże, iż wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania uzasadniła bardzo złym stanem zdrowia i przedłożyła 3 zaświadczenia dotyczące jej choroby, podkreśliła swoją niepełnosprawność, która również została udokumentowana. Zarzuciła też organowi złą wolę przy interpretacji przepisu art. 58 § 2 k.p.a., mimo iż w jej ocenie uprawdopodobniła brak winy w dochowaniu terminu do złożenia odwołania. Organ odmówił przywrócenia terminu, nie rozpatrując w ogóle okoliczności związanych z ewentualnym brakiem winy powołując się na przepis art. 58 § 2 k.p.a. Przepis ten brzmi następująco : "Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin." W ocenie Sądu brzmienie tego przepisu jest jednoznaczne. Termin 7 dni do wniesienia prośby o przywrócenie terminu liczy się od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, a nie od innej daty, np. od dowiedzenia się o tym. Termin ten jest terminem nieprzywracalnym. Skarżąca podała, że odwołanie złożyła w dniu 4 stycznia 2010 r., tj. "3 dni po udzieleniu jej pomocy na pogotowiu ratunkowym". Organ prawidłowo więc przyjął, że składając w dniu 3 lutego 2010 r. prośbę o przywrócenie terminu uczyniła to po upływie 7-dniowego terminu przewidzianego w art. 58 § 2 P.p.s.a. Powyższe wynika z faktu, że skoro skarżąca złożyła wówczas odwołanie to nie istniały już przeszkody, których nie można było przezwyciężyć i wówczas także należało złożyć prośbę o przywrócenie terminu. Z pewnością więc termin 7 dni na złożenie wyżej wymienionej prośby wtedy rozpoczął bieg. W tej sytuacji nawet gdyby podzielić pogląd skarżącej, że uchybiła ona termonowi do złożenia odwołania bez swej winy, to i tak wniosek o przywrócenie terminu został złożony po upływie terminu 7 dni od daty kiedy ustały przyczyny uchybienia. Wobec jednoznacznego brzmienia wyżej wymienionego przepisu, w ocenie Sądu odmienne poglądy wyrażane w doktrynie i orzecznictwie są nie do zaakceptowania. W niniejszej sprawie sama skarżąca nie kwestionuje okoliczności, iż odwołanie zostało złożone po upływie terminu do jego złożenia. Wskazanie zaś, że złożyła je "3 dni po tym jak udzielono jej pomocy medycznej na pogotowiu ratunkowym" powoduje, iż jako pierwszy dzień po ustaniu przyczyny uchybienia należało przyjąć – tak jak to uczynił organ – dzień 4 stycznia 2010 r. i od tej daty powinien być liczony 7-dniowy termin wynikający z art. 58 § 2 k.p.a. Z tego względu zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.