II SA/Rz 267/06

Dnia 8 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Zbigniew Czarnik po rozpoznaniu w dniu 8 maja 2006 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. i T. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2005 roku, znak [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego - postanawia - odrzucić skargę. Decyzją z dnia [...] października 2005 roku, znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] nr [...] z dnia [...] czerwca 2005 roku w przedmiocie nałożenia na T. i T. R. grzywny za zajęcie pasa drogowego ulicy C. w P. bez zezwolenia. Decyzja ta została doręczona T. i T. R. w dniu 26 października 2005 roku. (akta administracyjne organu II instancji, k - 7). W dniu 28 listopada 2005r. wyżej wymienieni za pośrednictwem poczty nadali skargę od wskazanej na wstępie decyzji (koperta - karta 5). Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) powoływanej dalej jako P.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Decyzja została doręczona skarżącym w dniu 26 października 2005 roku zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w art. 40 § 1,42 § 1 oraz 46 § 1 ustawy z dnia 13 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.2000.98.1071). Termin do wniesienia skargi upływał zatem z końcem dnia 25 listopada 2005 roku. Nadanie skargi przez skarżących w Urzędzie Pocztowym w dniu 28 listopada 2005 roku było więc spóźnione. Ogólnym skutkiem wniesienia skargi z uchybieniem terminu jest jej bezskuteczność - art. 85 P.p.s.a.. Procesową tego konsekwencją jest natomiast odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, iż fakt wezwania skarżących do uzupełnienia braków formalnych skargi nie sankcjonuje uchybienia terminowi do jej wniesienia i nie unicestwia skutków prawnych przewidzianych w art. 53 § 1 i art.. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. Dlatego też Sąd w oparciu o art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a. odrzucił skargę.