II SA/Rz 267/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. S. o wstrzymanie wykonania decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji własnej naliczającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej - p o s t a n a w i a - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. II SA/Rz 267/18 UZASADNIENIE J. S. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie zmiany decyzji własnej naliczającej opłatę za pobyt w domu pomocy społecznej. Mocą tej decyzji m. in. Skarżącemu ustalono opłatę za pobyt K. S. w DPS w [...], od [...] lipca 2017 r. w wysokości 1 200,53 zł miesięcznie. W treści skargi reprezentujący skarżącego pełnomocnik (radca prawny) zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przez organ, względnie Sąd, z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Podkreślił, że wydana decyzja obarczona jest oczywistymi wadami. Jej wykonanie grozi Skarżącemu wyrządzeniem znacznej szkody. Podał, że w chwili obecnej nie prowadzi już działalności gospodarczej, a w 2017 r. nie osiągnął z niej dochodów. Wykonanie decyzji grozi utratą płynności finansowej Skarżącego i brakiem możliwości zaspokajania potrzeb swoich i rodziny. Podał, że ponosi stałe miesięczne wydatki związane z bieżącym utrzymaniem mieszkania oraz wyżywieniem w wysokości ok. 2 200 zł, kredytem hipotecznym – ok. 900 zł oraz z zaspokojeniem potrzeb dziecka – ok. 1000 zł (opłata za przedszkole, dodatkowe zajęcia pozalekcyjne, wizyty lekarskie, wykupienie lekarstw). Brak wstrzymania wykonania decyzji spowoduje brak możliwości zaspokajania potrzeb rodziny, w tym konieczność rezygnacji z dodatkowych zajęć pozalekcyjnych i opieki przedszkolnej dziecka. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Artykuł 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwana dalej "P.p.s.a.") stanowi, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie powoduje, co do zasady, wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Jednakże po przekazaniu skargi, zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w art. 61 P.p.s.a., ale tylko wówczas jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Przy czym chodzi tu o szkodę (majątkową lub niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jaki mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą one wywołać zdarzenia określone w powyżej wskazanym przepisie. Obowiązek uprawdopodobnienia okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji obciąża wnioskodawcę. Aby Sąd mógł stwierdzić czy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, skarżący musi przytoczyć istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest zasadne - (post. NSA z 22.02.2008r., sygn. II OZ 131/08, publ. baza orzeczeń: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). To obowiązkiem strony wnoszącej o udzielenie ochrony tymczasowej jest przedstawienie Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (post. NSA z dnia 4.10.2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Dokonując oceny, pod kątem przytoczonych wyżej przepisów, Sąd doszedł do przekonania, że wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Poza ogólnymi twierdzeniami nawiązującymi do ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w żaden sposób nie zostało wykazane, że uiszczenie opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej będzie wiązało się z realnym zagrożeniem dla możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb rodziny Skarżącego. Skutków takich nie sposób wyprowadzać na podstawie samego oświadczenia w tym zakresie, bez jakichkolwiek danych (dokumentów) dotyczących aktualnej sytuacji finansowej i materialnej Skarżącego, w tym m. in. posiadanego majątku, szczegółowych wydatków związanych z utrzymaniem wnioskodawcy i jego rodziny, a także wyjaśnienia, czy dochody osiągane przez żonę Skarżącego stanowią jedyne źródło utrzymania rodziny (z akt administracyjnych sprawy wynika, że osiąga ona dochód w wysokości 4019 zł). Skarżący uzasadniając wniosek o wstrzymanie ograniczył się jedynie do podania ogólnych wydatków, nie wskazując jednocześnie źródła ich pokrycia. Powyższe powoduje, że niemożliwym jest ustalenie czy rzeczywiście uiszczenie przez wnioskodawcę w niniejszej sprawie opłaty za pobyt matki w domu pomocy społecznej, przed rozpoznaniem skargi mogłoby spowodować następstwa, o których mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków nie sposób także wywodzić na obecnym etapie postępowania z twierdzeń wskazujących – w ocenie pełnomocnika – na zasadność skargi z uwagi na wadliwość zaskarżonego rozstrzygnięcia. Ich uwzględnienie wkraczałoby bowiem w merytoryczną ocenę wydanych w sprawie decyzji, co na obecnym etapie postępowania jest niedopuszczalne. Z powyższych względów, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.