II SA/Rz 268/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie SO (del.) Ewa Partyka /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant Anna Zięba po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi F. H. B. S.A. w Rz. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] stycznia 2010 r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r., nr [...]; II. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej F. H. B.S.A. w Rz. kwotę 757 zł /słownie: siedemset pięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. II SA/Rz 268/10 U Z A S A D N I E N I E Decyzją z dnia [...] stycznia 2010r. nr [...] Wojewoda [...] po rozpoznaniu odwołania M. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2009 r. Nr [...] zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej A. S.A. z/s w R. (dalej także Spółce) pozwolenia na budowę zespołu 8 budynków mieszkalnych wielorodzinnych (kategoria XIII) i 1 budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej z garażami (kategoria I), wewętrznej instalacji gazowej, sieci i przyłączeń wod.ks.kd i oświetlenia terenu, zjazdu z drogi publicznej (ul. S.), drogi dojazdowej, parkingów, chodników i ukształtowania terenu na działkach nr 1476, 1477 i 1478 obr. [...] w R., sieci wodociągowej "(kategoria XXVI) na działkach nr 1/1 i 2810 obr. [...] przy ulicy S. w R. " - uchylił zaskarżoną decyzję w całości i odmówił A. S.A. z/s w R. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 2 kpa, art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r. Nr 156 poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu organ wskazał, że Prezydent Miasta [...] w wyniku kolejnego już rozpatrzenia wniosku A. S.A. z/s w R. z dnia 6 lutego 2008 r., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę planowanej inwestycji. M. K. - właścicielka działki nr 1479, wniosła odwołanie od tej decyzji. Zarzuciła, że Wojewoda nakazał inwestorowi dokonanie analizy wzajemnego zacieniania projektowanych przez A. obiektów oraz obiektów o takich samych parametrach, które na jej działce nr 1479 mają prawo być wybudowane. Jej zdaniem Urząd Miasta nie dostrzegł tego nakazu i pominął go milczeniem. Pozbawiono ją prawa, które gwarantuje Konstytucja RP, a które to prawo jednoznacznie i w sposób nie budzący wątpliwości wskazał Wojewoda [...] w decyzji z dn. [...].01.2009. Podtrzymała zarzuty o niezgodności wniosku firmy A. o zatwierdzenie projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].04.2007 r. wydaną przez Wydział Architektury Urzędu Miasta [...]. W punkcie drugim w/w decyzji, stwierdzono bowiem, że należy unikać dużych jednorodnych ciasno ustawionych brył i dążyć do rozdrobnienia i zróżnicowania projektowanych kubatur w celu ich zharmonizowania z charakterem otaczającej zabudowy jednorodzinnej o małej skali, budynki określone we wniosku inwestora nie są zgodne z warunkami zabudowy określonymi dla tej inwestycji. Jej zdaniem zaprojektowane obiekty nie stanowią kontynuacji dotychczasowego charakteru zabudowy i nie mają żadnego zróżnicowania architektonicznego. Wniosła o uchylenie decyzji Prezydenta Miasta [...]. W wyniku rozpoznania sprawy w trybie odwoławczym Wojewoda [...] stwierdził, że wniesione odwołanie zasługuje na uwzględnienie. W uzasadnieniu swej decyzji powołał art. 35 ust. 1 ustawy Prawo budowlane, zgodnie z którym przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia, o której mowa w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno- budowlanymi, 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1 b, a także zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, 4) wykonanie, a w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. W razie stwierdzenia naruszeń w wyżej określonym zakresie, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Badanie zgodności projektu budowlanego z przepisami odbywa się w zakresie ustanowionym w art. 5 w/w ustawy, w tym warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, a także przepisów ustaw szczególnych, jeżeli takie mają zastosowanie. Organ II instancji podał, że z akt administracyjnych wynika, że sprawa dotyczy pozwolenia na budowę 9-ciu budynków mieszkalnych (8-miu wielorodzinnych trzykondygnacyjnych i jednego budynku jednorodzinnego w zabudowie bliźniaczej) zlokalizowanych na działkach ewidencyjnych nr 1476, 1477 i 1478 w obr. [...] w R. Nieruchomości te na długości około 500 m przylegają do działki M. K. nr 1479, na której znajduje się jeden budynek mieszkalny. Wojewoda wskazał, że organ I instancji dokonał oceny zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami techniczno-budowlanymi i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji stwierdził, iż "z przedłożonych opracowań wynika, że w obszarze zacienienia nie leży żaden z budynków mieszkalnych sąsiadujących z planowaną inwestycją. Projektowane budynki nie zacieniają także leżącej od strony południowej terenu inwestycji działki nr 1479, a zacienienie działki nr 1474 nie ogranicza możliwości lokalizacji na niej budynków mieszkalnych w minimalnych odległościach przewidzianych przepisami prawa". Wojewoda nie podzielił tego poglądu i wskazał, że Prezydent Miasta [...] dokonał analizy przesłaniania jedynie w stosunku do budynków aktualnie istniejących na sąsiednich działkach. Natomiast działka składającej odwołanie jest co prawda zabudowana, trudno jednak sprawę ochrony interesów jej właścicielki ograniczyć jedynie do obiektu istniejącego, nie analizując prawa do zabudowy pozostałej części działki. Inwestor na nieruchomości o podobnych gabarytach lokalizuje 9 obiektów, nie można zatem odmówić właścicielce sąsiedniej działki prawa do takiego samego jej zagospodarowania. Zaznaczono, że wynikający z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75 poz. 690 z 2002 r. ze zm.) warunek dopływu światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi jest spełniony, jeśli odległość obiektu projektowanego (czyli przesłaniającego) do obiektu istniejącego (lub zaprojektowanego) w odległości 4,0 m od granicy działki jest nie mniejsza niż wysokość przesłaniania. Organ wskazał, że ze znajdującego się w aktach sprawy projektu budowlanego (część B 1 rys. nr 6, część B 2 rys. nr 6, część B 3 rys. nr 5, część B 4 rys. nr 6, część B 5 rys. nr 6) wynika, iż wysokość przesłaniania projektowanych budynków jest następująca : - budynek nr 1 - 9,79 m (wysokość budynku 10,45 m plus wysokość skarpy 0,19 m minus wysokość dolnej krawędzi okien budynku przesłanianego - 0,85 m), - budynek nr 2 - 10,80 m (10,45 m + 1,10 m - 0,85 m), - budynek nr 3 -10,81 m (10,54 m + 1,12 m - 0,85 m), - budynek nr 4 -10,99 m (10,54 m + 1,30 m - 0,85 m ), -budynek nr 5- 8,39m( 7,47 m + 1,77 m-0,85 m), - budynek nr 6 -12,04 m (10,75 m + 2,14 m - 0,85 m), - budynek nr 7 -12,00 m (10,75 m + 2,10 m - 0,85 m), - budynek nr 8 -11,08 m (10,58 m + 1,35 m - 0,85 m), - budynek nr 9 -11,08 m (10,58 m + 1,35 m- 0,85 m), W związku z powyższym wysokość przesłaniania dla budynków nr 1,2,3,4,6,7,8 i 9 jest większa od odległości od potencjalnie zaprojektowanego budynku mieszkalnego w odległości 4,0 m od granicy działki inwestora, która wynosi 9,00 m (5,0 m + 4,0 m). Tylko w przypadku budynku nr 5 wysokość przesłaniania jest mniejsza od odległości od potencjalnie zaprojektowanego obiektu w odległości 4,0 m od granicy działki inwestora. Wojewoda stwierdził, że usytuowanie budynków na działkach nr 1476, 1477 i 1478 o gabarytach podanych w projekcie budowlanym nie gwarantuje właścicielce działki nr 1479 prawa do zabudowy jej nieruchomości w dowolnym czasie zgodnie z obowiązującymi przepisami, z uwagi na naruszenie przepisów dotyczących odległości gwarantujących dopływ światła dziennego do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi. Chcąc zapewnić budynkom na działce nr 1479 wymagany przepisami dopływ światła dziennego należałoby sytuować je w odległościach od 4,79 m do 7,04 m od granicy z działką nr 1478 pomimo, że warunki techniczne wymagają by odległość powyższa wynosiła 4,0 m. Oznacza to, że projektowana inwestycja wprowadza ograniczenia w korzystaniu z sąsiedniej nieruchomości. Organ odwoławczy uznał za niesłuszne twierdzenie zawarte w "Analizie wpływu projektowanych budynków na doświetlenie i nasłonecznienie budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi w sąsiedztwie planowanej inwestycji", stanowiące, że wykorzystanie terenu działki nr 1479 do celów budowlanych wymagać będzie podniesienia poziomu działki, ponieważ decyzja Prezydenta Miasta [....] znak [...] z dnia [...].04. 2007 r. o warunkach zabudowy nie wskazuje na konieczność podniesienia terenu działek. Wojewoda [...] wskazał, że art. 4 Prawa budowlanego zapewnia możliwość realizacji zabudowy zgodnie z obowiązującymi przepisami każdemu, kto posiada prawo do dysponowania działką na cele budowlane. Przepis ten jest realizacją zasady wyrażonej w art. 64 ust. 2 Konstytucji RP stanowiącej, iż własność i inne prawa majątkowe podlegają równej dla wszystkich ochronie prawnej, w związku z czym każdy właściciel nieruchomości w każdym czasie ma prawo dokonać zabudowy, rozbudowy w taki sposób, by nie utrudniać właścicielom nieruchomości sąsiednich takich samych działań w stosownie wybranym przez nich czasie. Organ przytoczył wykładnię przepisów, którą wyraził NSA w wyroku sygn. akt II OSK 634/05, a ktora potwierdza zasadność zajętego stanowiska. Ponadto organ wskazał, że w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, w § 29 zabrania się dokonywania zmiany naturalnego spływu wód opadowych w celu kierowania ich na teren sąsiedniej nieruchomości. Tymczasem ze znajdującej się w aktach sprawy analizy projektu budowlanego wynika, że rozwiązania dotyczące odprowadzenia wód opadowych z terenu projektowanej inwestycji przedstawione w projekcie budowlanym są niezgodne z obowiązującymi przepisami. Projekt zagospodarowania terenu zakłada podniesienie poziomu terenu inwestycji o 0,6 - 2,0 m i przewiduje wykonanie na działce nr 1478 skarpy, na odcinku o długości ok. 500 m, usytuowanej wzdłuż granicy z sąsiednią działką nr 1479, a w związku z tym wody opadowe ze ściany w/w skarpy spływać będą na sąsiednią działkę nr 1479 (M. K.) i dalej w kierunku rowu melioracyjnego (wg "Analizy odwodnienia terenu inwestycji w projekcie zagospodarowania terenu") , co jest sprzeczne z uregulowaniami prawnymi zawartymi w § 29 w/w rozporządzenia oraz w art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne (t.j. Dz.U. z 2005 r., nr 239, poz. 2019, ze zm.). Zgodnie z tym ostatnim przepisem "właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie ". W konkluzji Wojewoda [...] stwierdził, że powyższe uchybienia, pomimo dwukrotnego uchylania decyzji nie zostały skorygowane i wskazane naruszenia były podstawą do wydania decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wniosła A. S.A. w R. domagając się jej uchylenia oraz zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzucono rażące naruszenie przepisów art. 7, art. 8, art. 9, art. 138 § 1 pkt 2, art. 104, art. 107 kpa oraz art. 4, art. 5, art. 28, art. 33 ust. 1, art. 34 ust. 4, art. 35 ust. 3, art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. Nr 156, poz. 1118 ze zm.). W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że decyzja Wojewody nie zawiera wszystkich składników określonych w art. 107 § 1 kpa. W komparycji tej decyzji powołano art. 138 § 1 pkt 2 kpa i art. 35 ust. 3 ustawy Prawo budowlane gdy tymczasem w dalszej części organ odwołał się także do innych przepisów Prawa budowlanego i rozporządzenia. Ponadto rozstrzygnięcie decyzji powinno być sformułowane jasno i precyzyjnie aby było zrozumiałe dla stron bez uzasadnienia, a tak w zaskarżonej decyzji w ocenie skarżącej nie jest. W dalszej części Spółka wskazała, że decyzja powinna mieć uzasadnienie faktyczne i prawne. Powołała poglądy doktryny i orzecznictwa dotyczące funkcji oraz niezbędnych elementów uzasadnienia decyzji. Wskazała na niepublikowany wyrok NSA z dnia 7.11.1984r. sygn. akt II SA 1208/84, zgodnie z którym "nie jest prawidłowe stanowisko by utrzymując w mocy decyzję organu I instancji, uzasadnić to nowymi okolicznościami faktycznymi nie ustosunkowując się do motywów organu I instancji. Zarówno bowiem z zasad ogólnych postępowania administracyjnego (art. 8, 9 i 11 kpa) jak i z treści art. 107 § 1 i 3 kpa wynika, że strona powinna wiedzieć na jakiej podstawie faktycznej i prawnej wydano decyzję w sprawie". Skarżąca zarzuciła też, że zaskarżona decyzja jest nieprawidłowa bo odwołuje się do zdarzeń przyszłych i niepewnych, a więc niemogących w istocie być faktami, które powinny stanowić podstawę rozstrzygnięcia. Wskazała, że na stronie 4 uzasadnienia jest sformułowanie "...od odległości do potencjalnie zaprojektowanego obiektu...", a następnie "... nie gwarantuje właścicielce działki nr 1479 prawa do zabudowy jej nieruchomości w dowolnym czasie zgodnie z obowiązującymi przepisami z uwagi na naruszenie przepisów dotyczących odległości gwarantujących dopływ światła dziennego do pomieszczeń na pobyt ludzi...". Spółka wskazała na poglądy doktryny i orzecznictwa, z których wynika, że nie można naruszyć przepisów prawa potencjalnie, odmienny zaś od tego pogląd Wojewody zawarty w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest błędny. Zarzuty naruszenia prawa materialnego skarżąca uzasadniła odnosząc się do generalnej zasady stanowiącej, że prawo zabudowy własnej nieruchomości gruntowej jest związane z prawem własności i może być ograniczane wyłącznie na drodze odpowiednich przepisów prawa. W ocenie Spółki z zaskarżonej decyzji wynika, że to właśnie prawo zabudowy własnej nieruchomości F.H.B. SA zostało naruszone. Wskazała, że według organu prawo do zabudowy właściciela nieruchomości ma zależeć od hipotetycznego interesu osoby trzeciej stąd konkluzja, że należy natychmiast zaniechać wydawania komukolwiek pozwoleń na budowę, bo teoretycznie każde pozwolenie na budowę może potencjalnie naruszać prawa innych osób. Podkreśliła, że w toku postępowania przedstawiała stosowne analizy i argumenty przemawiające za tym, że brak jest wpływu przedmiotowej inwestycji na doświetlenie i nasłonecznienie budynków (obecnych i przyszłych) na działce nr 1479 oraz, że odprowadzenie wody ze skarpy nie jest konieczne, a także wykazała, że planowana inwestycja zachowa warunki prawidłowego nasłonecznienia i doświetlenia istniejącej i hipotetycznej zabudowy działki nr 1479, a ponadto zmniejszy ilość wód opadowych spływających na tą działkę, a skarpa m.in. służy temu celowi. W ocenie Spółki Wojewoda bezpodstawnie uznał, że planowana inwestycja naruszy prawa M. K. Te błędne ustalenia nie zostały poparte dowodami poza twierdzeniami składającej odwołanie. Zdaniem skarżącej organ II instancji nie może wydawać decyzji jedynie w oparciu o tego rodzaju dowód, zwłaszcza gdy jest on sprzeczny z wszystkimi pozostałymi dowodami w sprawie. Skarżąca podała, że planowana inwestycja jest zgodna z decyzją o warunkach zabudowy z dnia [...].04.2007r., zostały spełnione wszystkie warunki z art. 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane a przedłożone dokumenty i opinie wykazały zgodność przedstawionych rozwiązań z przepisami prawa, dlatego też decyzja Prezydenta z dnia [...].05.2009r. zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca pozwolenia na budowę była prawidłowa. Naprowadziła, że decyzja Wojewody narusza § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, gdyż przesłanianie rozpatruje się w odniesieniu do budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi dla ludzi, zaś wszystkie istniejące budynki mieszkalne w sąsiedztwie inwestycji oraz zaprojektowany budynek mieszkalny na działce sąsiedniej leżą w odległości większej niż wysokość przesłaniania. Aspekt przesłaniania w odniesieniu do działki nr 1479 należy rozpatrywać uwzględniając istniejący stan tej działki, ponieważ; - zgodnie z przepisami w.w. rozporządzenia przesłanianie rozpatruje się odniesieniu do okien budynków, - teren działki nr 1479 to teren zalewowy i wykorzystanie go do celów budowlanych będzie wymagało podniesienia poziomu działki, - przedmiotowe budynki zlokalizowano co najmniej 5 metrów od granicy działki, co w żaden sposób nie ogranicza możliwości lokalizacji budynków z otworami okiennymi w odległości 4 metrów od granicy terenu inwestycji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Obecna na rozprawie uczestniczka D. B. przychyliła się do stanowiska organu i podała, że w wyniku podniesienia terenu i prac ciężkim sprzętem budowlanym na działkach, których dotyczy pozwolenie na budowę, jej działka stała się podmokła. Wyjaśniła też na pytanie Sądu, że Sąd Rejonowy w R. wydał postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku po S. W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 ustawy z dnia 25.07.2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Przepis § 2 wymienionego artykułu wymienia podstawową zasadę wykonywania przez te sądy funkcji kontrolnej stanowiąc, iż sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem. Rozpoznawanie skarg na decyzje organów administracji nie ma charakteru merytorycznego orzekania w sprawie. Sąd administracyjny pełni wyłącznie funkcje kasacyjne. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) - zwanej dalej p.p.s.a., decyzja administracyjna podlega uchyleniu wówczas, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w graniach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując badania sprawy w powyższym aspekcie, niezależnie od zarzutów skargi wątpliwości Sądu wzbudził – jak się okazało zasadne – sposób ustalenia następców prawnych zmarłego w dniu 22.01.2008 r. S. W. – figurującego w ewidencji gruntów jako właściciel działki sąsiedniej nr 1474. Zauważyć przy tym wypada, że wniosek o pozwolenie na budowę został złożony przez A. S.A. w R. w dniu 6.02.2008 r., a więc po śmierci właściciela sąsiedniej nieruchomości. Po stwierdzeniu przez organ II instancji, że S. W. zmarł, postanowieniem z dnia [...].09.2009 r. Wojewoda [...] zlecił organowi I instancji ustalenie spadkobierców w/w osoby. Ze znajdujących się w aktach administracyjnych pomiędzy kartami 75 i 76 zapisków wynika, że już wówczas ustalono, że zgon nastąpił dnia 22.01.2008 r. Z kolei z notatki służbowej wynika, że następców prawnych zmarłego właściciela ustalono w oparciu o dane z ewidencji ludności. Mieli to być: żona H. W., dzieci D. B., A. W. oraz L. W. Organy poprzestały na powyższych ustaleniach przyjmując, iż tak jest w istocie. Tymczasem, jak potwierdziła na rozprawie uczestniczka D. B., S. W. miał czworo dzieci. Na wezwanie Sądu uczestniczka przedstawiła postanowienie Sądu Rejonowego w R. Wydział Cywilny z dnia 29.07.2008 r. sygn. [...] z klauzulą prawomocności, z którego wynika, że spadek po S. W. s. H. i K. zmarłym dnia 22.01.2008 r. na podstawie ustawy nabyli: żona H. W. w 4/16 częściach, oraz dzieci A. W., L. W. i J. W. i D. B. po 3/16 części. Stosownie do przepisów art. 922 § 1, art. 925 i 924 k.c. takie właśnie postanowienie o stwierdzeniu nabycia spadku jest dowodem na okoliczność kto jest następcą prawnym danej osoby. Zgodnie z wyżej powołanym przepisem art. 145 § 1 pkt 1 li. b) p.p.s.a., uwzględniając skargę Sąd uchyla decyzję jeśli stwierdzi naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania. Zauważyć należy, że w przeciwieństwie do podstaw wymienionych pod literami a) i c) tego przepisu, bez znaczenia jest czy stwierdzone naruszenie prawa miało wpływ na wynik sprawy. Jedną z przyczyn wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną lub ostatecznym postanowieniem zaskarżalnym zażaleniowo /vide art. 126 k.p.a./ jest sytuacja, w której "strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu" /art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a./. Organ winien więc zapewnić stronie prawo do czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a obowiązek ten jest szczególny w aspekcie umożliwienia zapoznania się z materiałem dowodowym oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań /art. 10 § 1 k.p.a./. Zgodnie z orzecznictwem NSA /zob. np. wyroki z 9.11.2009 r., sygn. I GSK 302/09, oraz z 6.11.2009 r., sygn. I GSK 284/09 – odpowiednio Lex nr 550867 i 550347/ tylko przesłanki wznowienia, które są tożsame z "naruszeniem prawa" mogą stanowić podstawę do uchylenia decyzji. Podstawa wznowienia wymieniona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. uważana jest za naruszenie prawa. W świetle pozyskanego i przeprowadzonego w toku postępowania sądowoadministracyjnego dowodu w postaci w/w postanowienia Sądu Rejonowego w R. o stwierdzeniu nabycia spadku nie ulega wątpliwości, że S. W. od momentu wszczęcia postępowania nie mógł być jego stroną, gdyż zmarł zanim postępowanie zostało wszczęte, zaś jego spadkobierca J. W., nie brał w ogóle udziału w tym postępowaniu bez swej winy. Powyższe naruszenie prawa skutkować musiało uznaniem skargi za zasadną, chociaż z innych przyczyn jak w niej podnoszone. Dlatego Sąd orzekł jak w punkcie I wyroku na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) p.p.s.a. O kosztach orzeczono w punkcie II wyroku na podstawie art. 200 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składają się: - opłata sądowa od skargi, wynagrodzenie pełnomocnika – adwokata, stosowne do § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie ... /Dz. U. nr 163, poz. 1348, z późn. zm./ oraz 17 zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.