II SA/Rz 274/16

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2016 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. I. o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata w sprawie ze skargi E. G. i B. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy - postanawia - odmówić przyznania prawa pomocy. B. I. wraz z E. G. złożyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wspólną skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W sprawie tej B. I. złożył wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Wskazał, że jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym. Po wypadku samochodowym, w którym brał udział nie pracuje, a pozostaje w leczeniu. Jedyny jego dochód to otrzymywany z pomocy społecznej zasiłek stały w wysokości 604 zł, który w całości przeznacza na koszty leczenia i utrzymania. Wymieniony podał, że nie posiada żadnego majątku. Celem uzyskania większej ilości informacji odnośnie do sytuacji finansowej skarżącego, wezwano go do uzupełnienia złożonego oświadczenia – w terminie siedmiu dni od daty doręczenia wezwania - poprzez podanie średniej wysokości wydatków na wyżywienie, leczenie i rehabilitację, wskazanie, czy dom, w którym mieszka stanowi jego własność oraz miesięcznych kosztów jego utrzymania, wydatków z tytułu korzystania z telefonu i Internetu, posiadanych pojazdów mechanicznych i związanych z nimi wydatków. Wezwanie dotyczyło także wskazania ewentualnie innych świadczeń (oprócz pobieranego zasiłku stałego) z pomocy społecznej oraz nadesłania wyciągów z rachunków bankowych. Wezwanie powyższe doręczone zostało adresatowi w dniu 20 maja 2016 r. w drodze tzw. podwójnego awizowania przesyłki, co zgodne jest z procedurą doręczeń przewidzianą w art. 73 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), zwanej dalej "P.p.s.a.". Do dnia 27 maja 2016 r. B. I. nie udzielił odpowiedzi na powyższe. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: B. I. domaga się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego lub adwokata. Powyższe mieści się w całkowitym prawie pomocy, o czym stanowi art. 245 § 2 P.p.s.a. Przesłanką jego przyznania jest niemożność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Z kolei mniejsze wsparcie tzn. obejmujące zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub tylko ustanowienie adwokata lub radcy prawnego (art. 245 § 3 P.p.s.a.) przeznaczone jest dla osób, które nie są w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.). Zawsze to jednak osoba wnosząca o pomoc winna wykazać, że jej sytuacja rodzinna i materialna nie pozwalają na pokrycie kosztów danego postępowania sądowego. Wynika to z wyraźnego brzmienia powołanego art. 246 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 P.p.s.a. w powiązaniu z treścią art. 252 § 1 P.p.s.a., który nakazuje stronie złożenie dokładnego oświadczenia o swojej sytuacji i art. 199 P.p.s.a., z którego wynika zasada ponoszenia kosztów postępowania przez jego strony. Kiedy jednak dane podane przez wnioskodawcę okażą się niewystarczające do rozpoznania jego żądania bądź też budzą one wątpliwości, rozstrzygający w przedmiocie wniosku może wezwać składającego go do uzupełnienia przedstawionych informacji i przedłożenia określonych dokumentów. Instytucję takiego wezwania przewiduje treść art. 255 P.p.s.a. W niniejszej sprawie skorzystano z niej i skierowano do wnioskodawcy zapytanie o wskazanie comiesięcznych wydatków na utrzymanie siebie i domu, jak też o nadesłanie wyciągów z rachunków bankowych celem potwierdzenia sytuacji finansowej strony. B. I. nie udzielił jednak na powyższe żadnej odpowiedzi, nie podejmując tym samym należytej współpracy w celu rzetelnego ustalenia jego kondycji finansowej. Nie ma tutaj żadnego znaczenia, że faktycznie wymieniony nie otrzymał skierowanego do niego wezwania, bowiem w myśl powołanego wyżej art. 73 P.p.s.a. (a konkretnie § 4) nastąpiło jego skuteczne doręczenie w dniu 20 maja 2016r. Należy jeszcze wskazać, że w aktach sprawy znajduje się pismo skarżącego (z dnia 1 kwietnia 2016r.), z którego wynika, że często jest on nieobecny w miejscu zamieszkania, z prośbą o uwzględnienie powyższego faktu. W piśmie tym jego autor wskazał, że o terminach swojej nieobecności będzie informował Sąd. Wskazane wyżej wezwanie w trybie art. 255 P.p.s.a. wystosowano do skarżącego w dniu 5 maja 2016r., zaś dopiero w dniu 13 maja 2016 r. udzielił on Sądowi informacji, że do dnia 1 czerwca 2016 r. będzie przebywał poza miejscem zamieszkania. Z uwagi więc na to, że wnioskodawca nie odpowiedział na kierowane do niego pytania, które miały lepiej zobrazować jego sytuację materialną w kontekście przesłanek przyznania prawa pomocy, odmówiono uwzględnienia jego żądania. Podstawę powyższego stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 2, § 3 i art. 246 § 1 pkt 1 oraz pkt 2 P.p.s.a.