II SA/Rz 274/17

Referendarz sądowy w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Rzeszowie Agata Kosowska-Dudzik po rozpoznaniu w dniu 21 września 2017 roku w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym wniosku B. M. o przyznanie prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata w sprawie ze skargi B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego - postanawia - przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. Wyrokiem z dnia 18 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę B. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w przedmiocie odmowy przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Po otrzymaniu odpisu powyższego wyroku wraz z jego uzasadnieniem B. M. wniosła o ustanowienie adwokata celem sporządzenia skargi kasacyjnej. Wskazała, że jest prawnym opiekunem pełnoletniego siostrzeńca, nad którym sprawuje całodobową opiekę. Wymieniony jest bowiem osobą niepełnosprawną. Wymaga dużych nakładów finansowych związanych z zakupem środków czystości, pieluch, obuwia ortopedycznego, leczeniem stomatologicznym dojazdem do lekarzy i rehabilitacją. Skarżąca zaznaczyła, że obecnie zamierza przeprowadzić remont łazienki w celu przystosowania jej do potrzeb siostrzeńca. Do wspólnego gospodarstwa domowego wymienionych wchodzą jeszcze mąż skarżącej, jej córka z zięciem oraz trójka wnuków (9, 6 i 2 lata). Wszyscy mieszkają w domu o pow. 250 m.kw. Córka z zięciem prowadzą gospodarstwo rolne. Dochody rodziny to: renta męża skarżącej wynosząca 621,44 zł oraz renta uzyskiwana przez siostrzeńca wnioskodawczyni w kwocie 882,34 zł. Wydatki są następujące: telefon – 70 zł, gaz – 108 zł, prąd – 420 zł, wywóz nieczystości – 120 zł, środki higieniczne, lekarstwa oraz odzież – 400 zł. Skarżąca opłaca składki na ubezpieczenie społeczne. W celu uzyskania dodatkowych informacji odnośnie do sytuacji materialnej strony wezwano ją do podania szczegółowo określonych danych. W odpowiedzi na powyższe skarżąca wskazała, że zięć uzyskuje dochód wynoszący 1960,40 zł brutto. Jej córka natomiast nie pracuje, bowiem opiekuje się trójką dzieci. Pobiera świadczenie rodzinne w wysokości 400 zł.. Płaci składki na ubezpieczenie społeczne w wysokości 834 zł. Prowadzone przez wymienionych gospodarstwo rolne jest wyłącznie na własne potrzeby. Otrzymywane dopłaty z Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w kwocie 3000 zł przeznaczane są na modernizację gospodarstwa, środki ochrony roślin, nawozy, paliwo oraz materiał siewny. Skarżąca zwróciła uwagę na znaczne wydatki związane z opieką nad siostrzeńcem, a to na obuwie ortopedyczne, pieluchy (tylko częściowo refundowane), leczenie stomatologiczne, środki czystości. Strona podała, że żyją bardzo skromnie. Córka strony posiada samochód z 2001 r., koszt ubezpieczenia którego wynosi 312 zł, zaś przegląd techniczny 130 zł. Inne średnie miesięczne wydatki to: prąd – 210 zł, gaz – 108 zł, wywóz nieczystości – 60 zł, telefon – 40 zł, Internet – 30 zł. Skarżąca nadmieniła, że koszt remontu łazienki pokryje w 70 % Państwowy Fundusz Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, natomiast pozostałą część potrzebnych środków pożyczy od córki. Rozpoznając wniosek zważono, co następuje: Analiza przedstawionych przez skarżącą danych doprowadziła do konkluzji o potrzebie udzielenia jej wsparcia ze środków publicznych, z których finansowana jest instytucja prawa pomocy. Jak z nich wynika, strona nie uzyskuje żadnego dochodu własnego. Niewielkim dochodem dysponuje natomiast jej mąż oraz siostrzeniec, którego jest opiekunem prawnym. Do wspólnego gospodarstwa domowego strony wchodzą jeszcze jej córka, która jednak nie pracuje, a zajmuje się wychowaniem trójki małych dzieci, otrzymując świadczenie rodzinne. Zięć uzyskuje dochód. Pobierane są także środki z tytułu dopłat rolniczych, ale są przeznaczane na gospodarstwo. Największym obciążeniem domowego budżetu są wydatki związane z całodobową opieką nad niepełnosprawnym, niezdolnym do samodzielnej egzystencji siostrzeńcem wnioskodawczyni. Dotyczą one zakupu obuwia ortopedycznego, pieluch i innych środków higienicznych, leczenie stomatologicznego, wizyt lekarskich oraz rehabilitacji. Tylko częściowo są one bowiem refundowane. Te wszystkie, wyżej przedstawione dane wskazują na zasadność wniosku. Jego przedmiotem jest ustanowienie adwokata, a zatem częściowe prawo pomocy, o czym przesądza treść art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.), zwanej dalej "P.p.s.a.". Przesłanką uzyskania takiego wsparcia jest w myśl art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. niemożność poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Jak już wyżej podniesiono, skarżąca nie ma własnego dochodu, zaś dochody pozostałych domowników nie są wysokie, biorąc pod uwagę konieczność zaspokojenia podstawowych tylko potrzeb ośmiu osób, w tym pokrycia dużych wydatków na opiekę nad chorym siostrzeńcem strony. Dlatego postanowiono o przyznaniu wnioskodawczyni prawa pomocy w zakresie ustanowienia adwokata, zwłaszcza wobec obowiązywania na obecnym etapie sprawy tzw. przymusu adwokacko-radcowskiego, a zatem wobec wymogu sporządzenia skargi kasacyjnej przez zawodowego pełnomocnika. Podstawę orzeczenia stanowił art. 258 § 2 pkt 7 w zw. z art. 245 § 3 i art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.