II SA/Rz 277/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Magdalena Józefczyk po rozpoznaniu w dniu 29 kwietnia 2019 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi KS LK AK na pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] w przedmiocie wezwania do złożenia oryginału pisma oraz podpisania pisma - p o s t a n a w i a - odrzucić skargę W dniu 14 marca 2019 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga KS działającej – jak podała – imieniem własnym oraz jako pełnomocnik swojej córki LK i zięcia AK. Jako przedmiot zaskarżenia skarżąca wskazała pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...] o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia, wniesionego na postanowienie Prezydenta Miasta [...] o odmowie wszczęcia postępowania. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] podniosło, że skarżąca przedmiotem zaskarżenia nie objęła aktu administracyjnego podlegającego kontroli sądu administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy Sąd w pierwszej kolejności obowiązany jest ocenić dopuszczalność skargi. Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 1 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm.) – dalej: "Ppsa", jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego albo skarga jest niedopuszczalna z innych przyczyn, wówczas podlega ona odrzuceniu. Jej rozpoznanie rodziłoby bowiem nieważność postępowania (art. 183 § 2 pkt 1 Ppsa). Zgodnie z wyrażoną w art. 177 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej zasadą domniemania właściwości sądów powszechnych, sądy powszechne sprawują wymiar sprawiedliwości we wszystkich sprawach, z wyjątkiem spraw ustawowo zastrzeżonych dla właściwości innych sądów. Oznacza to, że zakres właściwości rzeczowej sądów administracyjnych, obejmujący katalog aktów, względnie czynności lub bezczynności organów administracji podlegających kontroli sądowoadministracyjnej, został szczegółowo określony obowiązującymi przepisami prawa. Stosownie do art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie m.in. w sprawach skarg na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 oraz z 2018 r. poz. 149 i 650), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018 r. poz. 800, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2018 r. poz. 508, 650, 723, 1000 i 1039), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. W niniejszej strona skarżąca jako przedmiot zaskarżenia w sposób nie budzący wątpliwości wskazała pismo Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2019 r. nr [...], stanowiące wezwanie do uzupełnienia braków formalnych zażalenia. Wezwanie to, na co zresztą zwrócili uwagę skarżący, zostało wydane na podstawie art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm.) – dalej: "Kpa", zgodnie z którym, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. Wskazać należy, ze kwestia dopuszczalności skargi na wezwanie organu administracji publicznej, wydane na podstawie art. 64 § 2 Kpa, została przesądzona uchwała Naczelnego Sadu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. I OPS 2/13, podjętą w składzie siedmiu sędziów (dostępna na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej NSA wskazał, że stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 Ppsa, stronie przysługuje skarga jedynie na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.). Potwierdzeniem powyższego stanowiska jest aktualne brzmienie art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, z którego literalnie wynika, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do objęcia samoistną kontrolą aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w Kpa. Brak jest zatem podstaw do przyjęcia, że wezwanie, o którym mowa w art. 64 § 2 Kpa, stanowi akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa, bowiem wezwanie to zostało wydane w postępowaniu administracyjnym, regulowanym przepisami Kpa. W art. 3 § 2 pkt 4 Ppsa nie chodzi bowiem o prawo do załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego, lecz o zindywidualizowane w przepisie prawa w odniesieniu do konkretnego podmiotu uprawnienie albo obowiązek, które może on wykonywać samodzielnie, korzystając w tym zakresie z ochrony prawnej. Źródłem tego uprawnienia są zatem przepisy prawa materialnego, a nie procesowego. Z uwagi na opisane wyżej okoliczności Sąd nie wezwał LK do podpisania skargi, gdyż jej skarga i tak podlegała by odrzuceniu z uwagi na jej niedopuszczalność.