II SA/Rz 281/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku T. L. o zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie z jego skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2010 r. Nr [...] w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych. T. L. wnioskiem o przyznanie prawa pomocy złożonym na przewidzianym do tego urzędowym formularzu PPF zwrócił się o zwolnienie od kosztów sądowych. Wniosek ten był następstwem zamieszczonego przez niego w skardze żądania "zwolnienia z kosztów postępowania" i mimo jego pisma, w którym zwrócił się o przywrócenie terminu do jego złożenia – należy stwierdzić, że został wniesiony bez jego uchybienia. Zgodnie bowiem z art. 83 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), jeżeli ostatni dzień terminu przypada na sobotę lub dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się następny dzień po dniu lub dniach wolnych od pracy; taka sytuacja zachodzi w niniejszym przypadku. Wg informacji zawartych w skardze, wniosku PPF i dodatkowym złożonym przez skarżącego oświadczeniu: - prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe wraz z 20-letnim, pozostającym na jego utrzymaniu uczącym się synem, zamieszkując w niewykończonym domu o pow. 150 m² (wg oświadczenia jest to jedyny wartościowy składnik jego majątku), - utrzymuje się z pobieranej renty, której wysokość po potrąceniach komorniczych obciążających go alimentów wynosi 271 zł. (jej pełna wysokość to 712 zł.). Otrzymuje też diety z tytułu pełnienia funkcji Przewodniczącego Rady Osiedla i ławnika sądowego oraz ryczałty za udział w organizacji imprez sportowych; razem jest to ok. 2,5 tys. zł. rocznie, - wydatki skarżącego związane z utrzymaniem domu nie przekraczają 200 zł. miesięcznie, zakup żywności – 10 zł. dziennie, zaś lekarstwa to wydatek 10 – 30 zł. /m-c. (wada serca, nadciśnienie, dyskopatia). Zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej po wykazaniu przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Rozpoznając złożony wniosek w oparciu o to kryterium uznano go za uzasadniony i mający oparcie w przedstawionych przez skarżącego okolicznościach. Przyznanie T. L. zwolnienia od kosztów sądowych podyktowane jest przede wszystkim jego trudną sytuacją finansową i materialną. Uzyskiwane przez niego dochody można określić jako bardzo niskie, wręcz nieadekwatne do podstawowych wydatków związanych z utrzymaniem 2 osób (jego i syna). Nie budzi zatem żadnych wątpliwości, że są one w całości przeznaczane na zaspokojenie kosztów bieżącego utrzymania ich i domu, a często zapewne okazują się wręcz niewystarczające na pokrycie nawet najbardziej niezbędnych wydatków; pośrednio świadczy o tym wysokość kwot przeznaczanych na zakup żywności i lekarstw. Wg dokonanej oceny brak jest przy tym perspektyw, aby ten stan rzeczy miał się w przypadku skarżącego w najbliższej przyszłości zmienić; dotyczy to zarówno ewentualnego zaniechania egzekucji z pobieranej przez niego renty na zaspokojenie ciążących na nim świadczeń alimentacyjnych, jak i potencjalnej możliwości podjęcia przez niego dodatkowych działań zarobkowych, na przeszkodzie czemu stoi jego nie najlepszy stan zdrowia. Wnioskodawca nie posiada przy tym żadnych wolnych zasobów pieniężnych ani wartościowych przedmiotów majątkowych, których zbycie lub uzyskiwany z nich dochód pozwoliłby mu chociażby na częściowe partycypowanie w kosztach sądowych. Z udzielonych informacji nie wynika także, że w ich opłaceniu mógłby liczyć na finansowe wsparcie innych osób. Powyższe potwierdza więc zasadność złożonego wniosku i przyznanie T. L. zwolnienia od całości związanych ze sprawą kosztów sądowych. Odmienne uznanie pozbawiałoby go prawa do sądowej kontroli zaskarżonej decyzji (związane jest to zwłaszcza z wymogiem opłacenia wpisu od skargi), za obiektywnie niemożliwe należy też uznać poczynienie przez niego jakichkolwiek oszczędności na pokrycie pozostałych kosztów sądowych mogących wystąpić po jego stronie w przyszłości. Z tej przyczyny, na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji postanowienia.