II SA/Rz 286/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wójta Gminy [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia stosunków wodnych na gruncie - postanawia - I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu Wójtowi Gminy [...] wpis od skargi w wysokości 200 zł (słownie: dwieście złotych). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2009 r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] czerwca 2009 r., nr [...] w przedmiocie odmowy nałożenia obowiązku przywrócenia pierwotnego stanu wody na gruncie w obrębie działki nr 1635/4 położonej w C., a sprawę przekazało organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dniu 23 marca 2010 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga Wójta Gminy [...] (organu I instancji), w której wniósł o uchylenie w całości decyzji SKO w [...] z dnia [...] sierpnia 2009 r. Zarzucił naruszenie przepisów postępowania oraz przepisów prawa materialnego w tym m.in. art. 29 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 ustawy z dnia 18.07.2001 r. Prawo wodne /Dz.U. z 2005r. Nr 239, poz. 2019/. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] wniosło jej odrzucenie, z uwagi na okoliczność, że skarżącemu jako organowi I instancji nie przysługuje legitymacja strony postępowania uprawniająca do złożenia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 32 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie lub bezczynność jest przedmiotem skargi. Natomiast art. 50 P.p.s.a. wymienia uprawnionych do wniesienia skargi, który stanowi, iż uprawnionym jest każdy, kto ma interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zarówno wyżej powołane przepisy, jak i art. 28 i art. 29 k.p.a. definiujące pojęcie strony nie wskazują, by uprawnionym do wniesienia skargi był organ administracyjny prowadzący postępowanie – w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy [...]. Prawidłowo zatem Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] przyjęło w odpowiedzi na skargę, że Wójt Gminy [...] działając jako organ I instancji, nie ma legitymacji skargowej do wniesienia skargi do sądu administracyjnego na decyzję organu odwoławczego. Powierzenie bowiem organom gminy w drodze ustawowej właściwości do orzekania w indywidualnych sprawach w formie decyzji administracyjnej wyłącza możliwość składania przez te organy skarg do sądu administracyjnego na decyzje wydane w tych sprawach przez organ odwoławczy. Za takim stanowiskiem opowiedział się również wielokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny, który wskazał, iż gmina, która wydała decyzję w sprawie w pierwszej instancji, nie może zaskarżyć do sądu administracyjnego orzeczenia organu odwoławczego, wydanego w tejże sprawie, (por. m.in. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2005r. sygn. OSK 1017/04 LexPolonica nr 374068). Tut. Sąd popiera stanowisko wyrażone w postanowieniu NSA o/z we Wrocławiu z dnia 15.10.1990 r., sygn. SA/Wr 990/90 (publ. ONSA 1990/4 poz. 7), iż organ powołany z mocy prawa do wydania decyzji administracyjnej nie może być stroną w postępowaniu administracyjnym i tym samym nie jest uprawniony do wniesienia skargi rozpoczynającej postępowanie przed NSA. W ustawowej roli organu orzekającego nie ma miejsca na jego własny "interes prawny lub obowiązek". Także wówczas, gdy w rzeczywistości decyzja dotyka bezpośrednio lub pośrednio jego praw lub obowiązków. Taka pozycja organu wyłącza możliwość równoczesnego występowania w charakterze strony kierującej się własnym interesem i zabiegającej o uzyskanie korzystnej dla siebie decyzji. Odmienne zapatrywanie prowadziłoby do nieoczekiwanych konsekwencji również na gruncie stosowania przepisów proceduralnych, np. do pozbawienia znaczenia przepisów różnicujących wszczęcie postępowania z urzędu i na wniosek strony, albo wywodzenia dopuszczalności wniesienia odwołania przez organ I instancji od własnej decyzji, gdyby już po jej doręczeniu adresatowi organ uznał ją za niekorzystną dla swoich interesów. Przede wszystkim zaś przyznanie organowi orzekającemu statusu strony w postępowaniu administracyjnym godziłoby w elementarne zasady i wartości obowiązujące w tym postępowaniu, skoro organ administracji publicznej stawałby się w ten sposób "sędzią we własnej sprawie". Ze względów podniesionych wyżej Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał skargę Wójta Gminy [...] na decyzję organu II Instancji, którą uchylono decyzję wydaną wcześniej w I instancji przez tegoż Wójta Gminy [...], jako niedopuszczalną i działając na postawie art. 58 § 1 pkt 6 i art. 58 § 3 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia i skargę odrzucił. O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.