II SA/Rz 287/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krystyna Józefczyk Sędziowie NSA Stanisłąw Śliwa /spr./ WSA Robert Sawuła Protokolant sekr.sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w dniu 19 lipca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi M. W. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania administracyjnego w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji o rozgraniczeniu nieruchomości - postanawia - I. odrzucić skargę; II. zasadzić od Wojewody [...] na rzecz skarżącej M. W. kwotę 215 zł /słownie: dwieście piętnaście złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. do postanowienia z dnia 19 lipca 2007 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2007 r., Nr [...] Wojewoda [...] na podstawie art. 105 § 1 KPA umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1996 r., Nr [...] w sprawie rozgraniczenia nieruchomości. W uzasadnieniu decyzji podano, że prawomocnym wyrokiem z dnia 18.09.2006 r., sygn. akt IV SA/Wa 1119/06 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu sprawy ze skargi M. W., stwierdził nieważność decyzji Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...].04.2006 r., Nr [...] oraz poprzedzającej ją decyzji z dnia [...].01.2006 r., Nr [...] w sprawie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.2000 r. utrzymującej w mocy decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...].03.2000 r. Decyzja z dnia [...].03.2000 r. dotyczyła odmowy uchylenia ostatecznej decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1996 r. w sprawie rozgraniczenia nieruchomości położonej w mieście D. Główny Urząd Nadzoru Budowlanego pismem z dnia 12.12.2006 r. zwrócił do [...] Urzędu Wojewódzkiego akta w przedmiotowej sprawie wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Ponadto Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...].01.2007 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia [...].05.2000 r. Nr [...] podając, że zgodnie z powołanym wyżej wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest organem niewłaściwym do orzekania w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. Uwzględniając wytyczne ww. wyroku Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wezwał M. W. do sprecyzowania swych żądań, która w piśmie z dnia 26.12.2006 r. podała, że domaga się unieważnienia decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1996 r. Nr [...]. Postanowieniem z dnia [...].01.2007 r., Nr [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał na podstawie art. 65 §1 KPA Wojewodzie [...] pismo M. W. stanowiące wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1996 r. Analiza sprawy wskazuje, że kwestionowana decyzja Kierownika Urzędu Rejonowego orzeka w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości. W myśl art. 19 KPA organy administracji publicznej powinny przestrzegać z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Z chwilą wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 13.10.1998 r. Przepisy wprowadzające ustawy reformujące administrację publiczną (Dz. U. Nr 133, poz. 872 z 1998 r.) sprawy z zakresu rozgraniczeń nie należą do kompetencji wojewodów. Organem wyższego stopnia w sprawach dotyczących stwierdzenia nieważności decyzji wydanej w przedmiocie rozgraniczenia jest właściwe Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Ponieważ Wojewoda [...] jest organem niewłaściwym do orzekania w przedmiotowej sprawie, dlatego postępowanie administracyjne w przedmiocie stwierdzenia przez Wojewodę nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1996 r. w sprawie rozgraniczenia działek położonych w mieście D. stało się bezprzedmiotowe. Powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zaskarżyła M. W. domagając się stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody. W uzasadnieniu skargi podała, że decyzja narusza właściwość rzeczowa i miejscową oraz nie uwzględnia prawomocnego wyroku WSA w Warszawie z dnia 18.09.2006 r., sygn. akt IV SA/WA 1119/06, a także niewłaściwie stosuje przepis art. 65 § 1 KPA. Dodała, że domaga się wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 KPA. Decyzja Wojewody [...] z [...].02.2007 r. narusza wytyczne zawarte w wyroku WSA, bowiem Sąd nie nakazał umorzyć postępowania w oparciu o art. 105 § 1 PKA. Prawomocny wyrok WSA nakazuje wznowienie postępowania zgodnie z art. 145 § 1 KPA. Wojewoda [...] naruszył właściwość rzeczową i miejscową oraz art. 65 § 1 KPA. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego przekazał Wojewodzie [...] wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z [...].12.1996 r. Obowiązkiem Wojewody było zgodnie z art. 65 § 1 KPA przekazać wg kompetencji wniosek do SKO. Pozostałe zarzuty podniesione w skardze dotyczą merytorycznej wadliwości decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego z dnia [...].12.1996 r. Nr [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw wydania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Badanie merytorycznej zasadności skargi składanej do sądu administracyjnego musi zostać w każdym przypadku poprzedzone sprawdzeniem spełnienia przez nią wszystkich wymagań formalnych określonych w ustawie z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r. nr 153 poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a. Jeden z takich wymogów przewiduje przepis art. 52 § 1 P.p.s.a. stanowiąc, iż skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator lub Rzecznik Praw Obywatelskich. Pod pojęciem wyczerpania środków zaskarżenia ustawodawca rozumie sytuację, gdy stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie łub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 P.p.s.a.). Oznacza to, że postępowanie sądowoadministracyjne nie może zostać skutecznie uruchomione, kiedy nie zostały wyczerpane przez stronę środki procesowe weryfikacji kwestionowanych przez nią aktów bądź czynności, określone przez przepisy regulujące dane postępowanie przed określonymi organami. Odnosząc powyższe do realiów rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdza, że skarga M. W. podlega odrzuceniu wobec niewyczerpania przez wyżej wymienioną środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 2 P.p.s.a. Przedmiot skargi stanowi decyzja Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2007 r. umarzająca postępowanie administracyjne w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji Kierownika Urzędu Rejonowego dotyczącej rozgraniczenia nieruchomości. Decyzja powyższa została wydana przez Wojewodę po przekazaniu mu do rozpoznania sprawy na podstawie art. 65 § i ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2000r. nr 98 poz. 1071), powoływanej dalej jako k.p.a. a zatem organ działał w tym wypadku jako pierwsza instancja w postępowaniu administracyjnym. Stosownie do art, 127 § 1 k.p.a. od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji, zaś właściwy do jego rozpatrzenia jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przoduje inny organ odwoławczy (art. 127 § 2 k.p.a.). Skoro zaskarżona przez M. W. decyzja pochodzi od Wojewody [...] - występującego w tym wypadku w roli organu pierwszoinstancyjnego - dopuszczalność skargi do tutejszego Sądu uwarunkowana była wcześniejszym złożeniem przez stronę odwołania do organu drugiej instancji, celem wyczerpania toku instancji w postępowaniu administracyjnym. W tym miejscu Sąd zauważa, iż stanowiąca przedmiot skargi decyzja Wojewody [...] nie zawierała pouczenia w zakresie możliwości złożenia wskazanego wyżej środka odwoławczego, stanowiąc jedynie o prawie do jej zakwestionowania w drodze skargi do sądu administracyjnego. Sytuacja powyższa (brak prawidłowego pouczenia przez organ) nie może zmienić rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jednakże zgodnie z treścią art. 112 k.p.a. błędne pouczenie w decyzji co do prawa odwołania albo wniesienia powództwa do sądu powszechnego lub skargi do sądu administracyjnego, nie może szkodzić stronie która zastosowała się do tego pouczenia. Dlatego też Sąd zauważa, iż w związku z powyższym, stronie przysługuje prawo do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od zaskarżonej decyzji. Wniosek taki zawierający uprawdopodobnienie, że uchybienie nastąpiło bez winy strony składa się do organu w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, z jednoczesnym dopełnieniem czynności, dla której termin ten był przewidziany. Mając powyższe na uwadze, Sąd po myśli powołanych przepisów oraz art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. stanowiącym o odrzuceniu skargi w sytuacji jej niedopuszczalności orzekł jak w sentencji postanowienia. Uznając, że postępowanie Wojewody było oczywiście niewłaściwe, bowiem po pierwsze nie przekazał - w trybie art. 65 § 1 KPA - sprawy do prowadzenia organowi, który uznał Za właściwy, a po drugie w sposób wadliwy pouczył skarżącą o możliwości zaskarżenia swojej decyzji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie zamiast o odwołaniu do organu II instancji, Sąd w oparciu o przepis art. 208 P.p.s.a. nałożył na Wojewodę [...] obowiązek zwrotu całości kosztów postępowania sądowego na rzecz M. W.