II SA/Rz 29/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Zdrzałka po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. B. na pismo Starosty Powiatu [...] z dnia [...] listopada 2006 r. Nr [...] postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia 28 listopada 2006 r. J. B. zwrócił się do Starosty Powiatu [...] o zwrot kwoty 425 zł wraz z ustawowymi odsetkami. Podał, że w związku z rejestracją pojazdu uiścił w dniu 17.09.2004 r. opłatę w wysokości 500 zł z tytułu wydania karty pojazdu. Opłata ta została zawyżona o kwotę, której zwrotu domaga się, a swoje roszczenie opiera na wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.01.2006 r. W odpowiedzi na powyższe pismo Starosta wskazał, że obowiązek pobrania opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł wynikał z § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Wspomnianym przez J. B. wyrokiem z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt U 6/04, Trybunał Konstytucyjny orzekł, że § 1 ust. 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908, ze zm.) oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Jednocześnie Trybunał uchylił moc obowiązującą wymienionego rozporządzenia z dniem 1 maja 2006 r. Starosta stwierdził, że zarówno obowiązek uiszczenia opłaty, jak i jej wysokość wynikają bezpośrednio z przepisów prawa, zaś organ przed wydaniem karty zobowiązany jest tylko do pobrania opłaty bez wydania jakiegokolwiek aktu konstytutywnego lub deklaratywnego. Wobec powyższego brak jest obecnie podstaw prawnych do zwrotu przez organ rejestrujący kwoty wynikłej z różnicy wysokości opłat za wydanie karty pojazdu. Starosta wskazał również, że odmowa zwrotu opłaty za kartę pojazdu, która została pobrana na podstawie art. 77 ust. 3 prawa o ruchu drogowym oraz § 1 cyt. rozporządzenia Ministra Infrastruktury stanowi czynność materialno-techniczną w rozumieniu art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Na tego rodzaju czynność przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, przy czym Starosta pouczył, że dla skutecznego wniesienia skargi koniczne jest uprzednie wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Pismo Starosty zostało doręczone J. B. w dniu 5.12.2006 r. W dniu 12 grudnia 2006 r. za pośrednictwem Starostwa Powiatowego [...] wpłynęło pismo J. B. adresowane do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, w którym domaga się on ponownego rozpatrzenia swojego wniosku o zwrot kwoty 425 zł. W odpowiedzi na skargę Starosta Powiatu wniósł o jej odrzucenie, ze względu na niewyczerpanie administracyjnego toku instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Właściwość sądów administracyjnych określa art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270, ze zm.), zwanej dalej w skrócie P.p.s.a. Sądy te sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne, postanowienia wymienione w art. 3 § 2 pkt 2 i 3 P.p.s.a., inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, akty prawa miejscowego inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego oraz bezczynność organów. Dokonując kwalifikacji zaskarżonego pisma według określonego w art. 3 P.p.s.a. katalogu stwierdzić wypadnie, że pobranie opłaty z tytułu wydania karty pojazdu oraz jej zwrot to czynności materialno-techniczne organu, zaś zaskarżone pismo odmawiające zwrotu opłaty stanowi inny niż decyzja i postanowienie akt z zakresu administracji publicznej i podlega kognicji sądu administracyjnego. Podobne stanowisko wyraził zresztą w przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w R. Wydział I Cywilny, który postanowieniem z dnia 28 września 2006 r. sygn. Akt [...], odrzucił pozew J. B. przeciwko Starostwu Powiatowemu [...], stwierdzając, iż sprawa nie należy do kategorii spraw cywilnych w rozumieniu art. 1 k.p.c. i wskazując jako właściwą drogę administracyjnoprawną. Choć Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela w pełni zaprezentowanego w postanowieniu Sądu Rejonowego poglądu o wyłączeniu drogi cywilnoprawnej w dochodzeniu zwrotu zawyżonej opłaty za wydanie karty pojazdu w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego, to jednak w niniejszej sprawie związany jest treścią art. 58 § 4 P.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem Sąd nie może odrzucić skargi z tego powodu, że sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego, jeżeli w tej sprawie sąd powszechny uznał się za niewłaściwy. Przystępując zatem do badania wymogów formalnych skargi stwierdzić należy, że wniesiona ona została bez spełnienia ustawowego warunku wskazanego w art. 52 § 3 P.p.s.a. - tj. bez uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności. Bezspornym jest bowiem, że skarżącemu doręczono pismo Starosty odmawiające zwrotu opłaty, ze stosownym pouczeniem w zakresie możliwości wniesienia skargi do WSA w Rzeszowie, w dniu 5 grudnia 2006 r. W dniu 12 grudnia 2006 r., a więc co prawda przed upływem 14 dniowego terminu do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa skarżący wystosował pismo, ale skierował je bezpośrednio do Sądu. W tych okolicznościach, skargę J. B. jako wniesioną bez wyczerpania ustawowego trybu, a więc przedwczesną, należało odrzucić w oparciu o art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a.