II SA/Rz 292/11

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Piotr Godlewski po rozpoznaniu w dniu 17 czerwca 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ł. o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym w sprawie z jego skargi na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...] w przedmiocie wymeldowania z pobytu stałego postanawia przyznać skarżącemu prawo pomocy obejmujące zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata. Postanowieniem z dnia 13 maja 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę J. Ł. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2011 r. Nr [...], utrzymującą w mocy orzekającą o jego wymeldowaniu z pobytu stałego z lokalu przy ul. F. w D. decyzję Burmistrza Miasta [...] z dnia [...] stycznia 2011 r. Nr [...]. Przyczyną odrzucenia było nieopłacenie przez skarżącego należnego od skargi wpisu. W terminie do wniesienia od powyższego postanowienia skargi kasacyjnej, J. Ł. wystąpił o ustanowienie dla niego "obrońcy z urzędu" oraz umorzenie kosztów w kwocie 100 zł., gdyż nie stać go na ich opłacenie. W złożonym następnie urzędowym formularzu wniosku o przyznanie prawa pomocy PPF wniósł o przyznanie mu zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata, który uzasadnił przebywaniem w Zakładzie Karnym w D. Nie pracuje odpłatnie, nie posiada też żadnego majątku i źródła dochodów. W zawartym we wniosku oświadczeniu jako osoby pozostające z nim we wspólnym gospodarstwie domowym wskazał żonę i dwoje dzieci w wieku 20 i 28 lat, jako posiadany majątek mieszkanie o pow. 47 m², zaś jako dochody wynagrodzenie za pracę byłej żony w kwocie 1200 zł. Rozpatrując złożony wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie zastępcy prawnego w osobie m.in. adwokata wiąże się z przyznaniem prawa pomocy w zakresie całkowitym, co w przypadku osoby fizycznej związane jest z wymogiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. Rozpatrując złożony wniosek, jako decydujący o pozytywnym dla skarżącego jego rozpoznaniu uznano fakt jego osadzenia w Zakładzie Karnym, gdzie nie pracuje i nie osiąga żadnych dochodów. Wg złożonego oświadczenia co do którego brak jest podstaw do zakwestionowania prawdziwości, nie posiada także żadnych wartościowych składników majątkowych czy zasobów pieniężnych, z których mógłby pokryć związane ze sprawą koszty postępowania. W opisanej przez niego sytuacji bez wpływu na jego zdolność do poniesienia tych kosztów pozostaje wskazanie byłej żony i dzieci jako osób wspólnie gospodarujących. Brak jest bowiem jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, iż może on liczyć na wsparcie z ich strony, zwłaszcza że jak wynika z akt administracyjnych sprawy, skarżący pozostaje z nimi w konflikcie, przy czym samo postępowanie administracyjne skutkujące jego wymeldowaniem ze wskazanego we wniosku PPF mieszkania zostało wszczęte na wniosek jego byłej żony. W tej sytuacji uzasadnione jest pozytywne ustosunkowanie się do złożonego przez J. Ł. wniosku. Decydujące znaczenie w tym zakresie ma brak faktycznej możliwości poniesienia przez niego kosztów postępowania, co pozostaje w ścisłym związku z celem instytucji prawa pomocy, jakim jest zapewnienie osobie wnioskującej szeroko rozumianego prawa do sądu i możliwości skorzystania z wszystkich przysługujących jej jako stronie postępowania uprawnień, w tym do kontroli instancyjnej orzeczeń Sądu I instancji. W postępowaniu o przyznanie prawa pomocy badana jest przy tym wyłącznie możliwość poniesienia przez stronę wnioskującą kosztów postępowania sądowego, z wyłączeniem zasadności i celowości ubiegania się o jego przyznanie; wyjątek w tym zakresie stanowi sytuacja normowana art. 247 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje w razie oczywistej bezzasadności skargi, co jednak nie ma odniesienia do obecnego etapu postępowania sądowego. W związku z powyższym, na podstawie art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 i art. 258 § 2 pkt 7 powołanej ustawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.