II SA/Rz 294/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Małgorzata Wolska /spr./ Sędziowie WSA Joanna Zdrzałka NSA Ryszard Bryk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 18 marca 2009 r. sprawy ze skargi A. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2008 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] lutego 2008r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. po rozpatrzeniu odwołań A. M. i B. K. od decyzji B. B. nr 76/07 z [...] grudnia 2007r., znak: [...] o warunkach zabudowy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Jako jej podstawę prawną wskazało art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, pózn. 1071, z późn. zm.) oraz art. 6 ust. 2 pkt 1, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 i ust. 4, art. 61 ust. 1 pkt 1-5, ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, poz. 717, z późn. zm.) W jej uzasadnieniu podniosło, że powołaną wyżej decyzją [...] grudnia 2007r., znak: [...] Burmistrz B., po rozpatrzeniu wniosku A. i P. J. ustalił warunki zabudowy na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "budynek mieszkalny jednorodzinny, budynek gospodarczy, osadnik lokalny, na działce nr ewid. 1070/4 położonej w Z.". Od decyzji organu pierwszej instancji odwołanie wniosła A. M. oraz B. K. A. M. wniosła o anulowanie decyzji w całości. Stwierdziła, że jest ona bezprawna bowiem została wydana w terminie, gdy przysługiwało prawo wniesienia odwołania od projektu decyzji. Wobec tego należało zasadnie domniemywać, że może wpłynąć odwołanie do SKO od tego projektu, a nie wydawać decyzję. Kolejnym powodem bezprawności decyzji jest, według skarżącej, to że granica działki nr 1070/4 jest za sprawą P. J., przedmiotem postępowania przed sądem rejonowym. Winno to, stanowić podstawę do zawieszenia postępowania w przedmiocie decyzji o warunkach zabudowy, a obowiązek poinformowania o tym organu prowadzącego postępowanie spoczywał także na właścicielu działki nr 1070/4, czyli na P. J., który tego obowiązku nie dopełnił. Końcowo skarżąca zadała pytanie dlaczego decyzja wydana [...] grudnia została wysłana dopiero 2 stycznia. B. K. w swoim odwołaniu nie wyraziła zgody na warunki zabudowy na działce nr 1070/4 dopóki nie będzie uregulowana przez urząd gminy sprawa powierzchni działki nr 1070/3. Podnosi, że w decyzji podano, że działka nr 1070/3 ma powierzchnię 53 ary, podczas gdy pierwotny zapis własności działki określony jest na 58 arów. Zażądała wyjaśnienia możliwości budowy domu jednorodzinnego w środku pół uprawnych, bez wyznaczenia linii zabudowy. Uważa, że wszystkie dotychczasowe decyzje uwzględniają wyłącznie stanowisko P. J., nie uwzględniają stanowiska właścicieli pół sąsiednich Kolegium uznało , że odwołania nie zasługują na uwzględnienie z następujących przyczyn: Postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu prowadzone jest przez właściwy organ administracji publicznej (wójta, burmistrza, prezydenta miasta) na podstawie przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. Nr 80, póz. 717 z późniejszymi zmianami), zwanej dalej ustawą, z zachowaniem wymogów proceduralnych określonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z przepisem art. 59 ust. 1 ustawy, zmiana zagospodarowania terenu, w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie do dyspozycji przepisu art. 61 ust. 1 ustawy, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4 ) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust.1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy, właściwy organ, stosownie do dyspozycji przepisu art. 53 ust. 3, w związku z art. 64 ust. I ustawy, dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych; 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy powierza się osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów (art. 60 ust. 4 ustawy). Organ pierwszej instancji wszczynając postępowanie administracyjne powiadomił o tym osoby, będące stronami w sprawie, umożliwiając im zapoznanie się z zamierzeniem inwestycyjnym wnioskodawców i ewentualne wniesienie uwag i zastrzeżeń (zawiadomienie z 22 stycznia 2007 r.) . Spełniony został tym samym wymóg przepisu art. 61 § 4 Kodeksu postępowania administracyjnego, który to przepis obliguje organ administracji publicznej do zawiadomienia o wszczęciu postępowania wszystkich osób będących stronami w sprawie. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone analizą funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, wyniki której stanowią załącznik do decyzji. Analiza ta została dokonana na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Projekt decyzji o warunkach zabudowy został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego architektów. Spełniony został więc wymóg przepisu art. 60 ust. 4 ustawy. Wydanie zaskarżonej decyzji zostało poprzedzone uzgodnieniem wymaganym przepisem art. 53 ust. 4 pkt 4, w związku z art. 64 ust. 1 ustawy. Uzgodnień takich dokonali: Starosta B. (postanowienie z [...] czerwca 2007 r., znak: [...]), Marszałek Województwa P. w R. (postanowienie z [...] kwietnia 2007r., znak: [...]), Wojewoda P. w R. (postanowienie z [...] maja 2007r.,znak: [...]). Przed wydaniem decyzji strony postępowania zostały powiadomione o możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz możliwości wniesienia uwag i zastrzeżeń (zawiadomienie z 7 grudnia 2007r.). Spełniony został tym samym wymóg przepisu art. 10 § I Kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej prowadzący postępowanie jest zobowiązany do zapewnienia stronom czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji do umożliwienia stronom wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podsumowując powyższe należy stwierdzić, że organ pierwszej instancji ustalając warunki zabudowy nie dopuścił się naruszenia przepisów ustawy, czy też przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, co dawałoby podstawę do uchylenia zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów odwołań, organ II instancji wyjaśnił, że nie znajdują one oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Od projektu decyzji o warunkach zabudowy, sporządzanego w toku postępowania administracyjnego, nie służy stronom postępowania żaden środek zaskarżenia. Środek zaskarżenia w postaci odwołania służy dopiero od decyzji wydanej w tym postępowaniu. Tym samym zarzut A. M., że decyzja została wydana w okresie gdy przysługiwało prawo wniesienia odwołania od projektu decyzji jest chybiony. Decyzja o warunkach zabudowy ogólnie określa wymagania, które przesądzają o ukształtowaniu projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący projektanta, jak też organ wydający pozwolenie na budowę. Decyzja taka określa między innymi, rodzaj inwestycji, ustalenia w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Wytycza ona tylko ogólne - podstawowe kierunki projektowanej inwestycji budowlanej, podlegające dalszym szczegółowym ustaleniom, przewidzianym w prawie budowlanym i przepisach wykonawczych do tego prawa, a w szczególności w przepisach określających warunki techniczne. W postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy nie określa się odległości projektowanej inwestycji od granic działki. Tym samym sprawa ustalenia przebiegu. granic nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy nie może stanowić podstawy do zawieszenia postępowania w tej sprawie. Ustalenie przebiegu granic nieruchomości, na której zaplanowano realizację inwestycji, może mieć znaczenie w postępowaniu dotyczącym pozwolenia na budowę. Termin do wniesienia odwołania od decyzji biegnie od dnia doręczenia jej stronie, nie zaś od dnia sporządzenia decyzji, czy też nadania jej w urzędzie pocztowym. Tym samym okoliczność, ze decyzja nosząca datę [...] grudnia została wysłana 3 stycznia, nie godzi, ani też nie rzutuje na uprawnienia skarżącej, co do prawa wniesienia odwołania, ani też co do terminu ustalonego dla tej czynności. Zaskarżona decyzja dotyczy ustalenia warunków zabudowy na działce nr 1070/4. Przeprowadzone przez organ pierwszej instancji postępowanie także dotyczyło zabudowy tej działki. Nie dotyczyło ono ani zabudowy działki nr 1070/3, ani tym bardziej sprawy powierzchni tej działki. Faktem jest, że w uzasadnieniu decyzji zapisano, że w roku 1991 dokonano podziału działki nr 1070/2 na dwie działki 1070/4 powierzchni 0,52 ha i działki nr 1070/3 o powierzchni 0,53 ha. Z wypisu uproszczonego z rejestru gruntów znajdującego się w aktach sprawy, a sporządzonego według stanu na dzień 12 stycznia 2007r. wynika, że działka nr 1070/3 ma powierzchnię 0,58 ha. Rozbieżności te są jednakże bez znaczenia dla rozpoznawanej sprawy i nie mogą stanowić podstawy uchylenia zaskarżonej decyzji, ani tym bardziej podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Prowadząc postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy organ administracji publicznej dokonuje analizy istniejącej zabudowy w wyznaczonym obszarze analizowanym. Okoliczność, że działki graniczące z działką objętą wnioskiem nie są zabudowane, nie jest wystarczająca przesłanką do odmowy ustalenia warunków zabudowy, skoro zabudowa w obszarze analizowanym pozwala na określenie wymagań dla zabudowy projektowanej. Teren, na którym mają być zlokalizowane budynki na działce nr 1070/4 nie jest położony w tak zwanej pierwszej linii zabudowy. Wobec tego nie jest zasadne ustalanie linii zabudowy dla tych I obiektów. Należy tutaj wyjaśnić, że linia zabudowy odnosi się do usytuowania budynku w stosunku do drogi publicznej, nie zaś w stosunku do granic nieruchomości, czy tez drogi dojazdowej, nie posiadającej statusu drogi publicznej. Skargę na tę decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie złożyła A. M. działająca przez pełnomocnika domagając się jej "anulowania w całości". W uzasadnieniu skargi podniesiono, że zarzut odwołania dotyczący przedwczesności wydanej decyzji wynikał z faktu przesłania jej projektu zawierającego pouczenie o możliwości odwołania od decyzji. Ta właśnie jej treść wprowadziła w błąd skarżącą , jednak wina w tym zakresie obciąża Burmistrza. Kolegium pominęło w uzasadnieniu fakt, iż w sprawie orzeka po raz drugi , jako że wcześniej uchyliło decyzję organu I instancji uwzględniając odwołanie, w którym skarżąca złożyła wniosek o zawieszenie postępowania w sprawie z uwagi na toczące się przed sądem powszechnym rozgraniczenie z działki inwestora z droga na działce 1070/3. W toku tej sprawy - wobec faktu , że w postępowaniu rozgraniczeniowym na etapie administracyjnym geodeta popełnił skandaliczne błędy - może zapaść orzeczenie korzystne dla skarżącej, co oznacza, że inwestor może nie posiadać dostępu do drogi publicznej. Dostęp do drogi jest przesłanką warunkująca wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność tę ignoruje SKO. Kwestia rozbieżności między datą wydania decyzji, a jej wysłania ma w sprawie znaczenie, ponieważ faksem z dnia 2.02.2008r. pełnomocnik skarżącej poinformował o możliwości popełnienia przestępstwa polegającego na podpisaniu przez kogoś innego załączników do decyzji i o zamiarze powiadomienia o tym Prokuratury. Kolegium ten fakt przemilcza w uzasadnieniu decyzji. Nadto samo wydało decyzję w dniu [...] lutego 2008 r., a wysłało ją 28 lutego 2008 r. Stwarza to podejrzenie andydatowania decyzji. Ten sam skład Kolegium wydal decyzję w sprawie [...] zatwierdzając decyzję I instancji. Mimo wniosku s by nie wyznaczać do tej sprawy tego samego składu - adresowanego do przewodniczącego Kolegium i sugestii, że sprawa jest zbyt trudna dla tego składu, wniosku w tym przedmiocie nie uwzględniono, a Przewodniczący Kolegium potraktował pełnomocnika skarżącej lekceważąco. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie z przyczyn, które legły u podstaw zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do zarzutów skarg[stwierdziło, ze okoliczność, iż Kolegium ponownie orzekało w sprawie jest bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej odwołaniem decyzji. Kwestia rozbieżności między terminem wydania decyzji organu II instancji i jej wysłania wynika z uwarunkowań technicznych a nie z manipulacji Kolegium. Twierdzenie skarżącej , że sprawa jest zbyt trudna dla składu Kolegium, który orzekał wcześniej w innej sprawie Z. J. o ustalenie warunków zabudowy, jest je subiektywną oceną, do czego Kolegium się nie odnosi. Kolegium dokonując oceny zaskarżonej decyzji nie powzięło podejrzeń, co do autentyczności podpisu architekta pod analizami, stąd brak jego reakcji w postaci zawiadomienia organów ścigania. Nie stało to na przeszkodzie złożeniu takiego zawiadomienia przez skarżącą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie, zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podnieść, że w myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz.U. Nr 153, poz. 1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi przez kontrolę działalności administracji publicznej, zaś kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza z kolei przepis art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ stanowiący, że Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z art. 145 § 1 powyższej ustawy, Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia takiego naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 cyt. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skarga podlegała oddaleniu. Po myśli art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. Nr 86, poz. 717 ze zm./ zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia w drodze decyzji, warunków zabudowy. Zatem, gdy na danym obszarze nie obowiązuje plan miejscowy każda zmiana zagospodarowania terenu polegająca na wykonaniu robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu lub jego części – przy czym zmiana sposobu użytkowania odnosi się do obiektu już istniejącego – wymaga ustalenia warunków zabudowy w drodze decyzji. Zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Burmistrza B. z dnia [...] grudnia 2007 r. /.../, którą wymieniony ostatnio organ ustalił – na wniosek A. i P. J. – warunki zabudowy dla zamierzenia inwestycyjnego p.n. "budynek mieszkalny jednorodzinny, budynek gospodarczy, osadnik lokalny" na działce ewid. nr 1070/4, położonej w Z. Wymóg uzyskania decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, w świetle regulacji zawartej w cyt. wyżej art. 59 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nie budzi jakichkolwiek wątpliwości. Realizacja tego zamierzenia doprowadzi do zmiany zagospodarowania terenu, która wymaga pozwolenia na budowę /art. 28 w zw. z art. 3 pkt 1 lit. a i pkt 6 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane, Dz.U. z 2003 r., Nr 207, poz. 2016 ze zm./. Lektura akt administracyjnych i uzasadnienie decyzji Burmistrza B. prowadzi do wniosku, że zostały spełnione materialnoprawne przesłanki wydania decyzji o warunkach zabudowy na konkretne zamierzenie inwestycyjne, tj. wskazane przez inwestorów we wniosku z dnia 19 stycznia 2007 r. W szczególności podkreślić należy, że działka nr 1070/4 poł. w Z. przeznaczona przez inwestorów na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne znajduje się w terenie, na którym brak jest obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego i nie ma też obowiązku opracowania takiego planu. Projekt decyzji został sporządzony przez osobę wpisaną na listę samorządu zawodowego architektów /art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym/, tj. P. Okręgowej Izby Architektów, wydanie decyzji nastąpiło po uprzednim uzyskaniu przez Burmistrza B. wymaganych uzgodnień /art. 60 ust. 1 powyższej ustawy/, tj. ze Starostą B. w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych /postanowienie z dnia [...].06.2007 r. .../, Marszałkiem Województwa P. w zakresie melioracji wodnych /postanowienie z dnia [...].04.2007 r. .../ i Wojewodą P. z uwagi na położenie działki nr 1070/4 w granicach Cz. Obszaru Chronionego Krajobrazu /postanowienie z dnia [...].05.2007 r. .../, i decyzja ta spełnia warunki wymagane przepisem art. 61 cyt. ustawy, co zostało szczegółowo wyjaśnione przez organ I instancji. Nadto planowane zamierzenie inwestycyjne nie jest zaliczone do inwestycji mogących oddziaływać na środowisko w świetle przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko... /Dz.U. Nr 257, poz. 2573 ze zm./, wydanego na podstawie art. 51 ust. 8 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska /Dz.U. Nr 62, poz. 627 ze zm./. Nie ulega też wątpliwości, że w postępowaniu poprzedzającym ustalenie warunków zabudowy na przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne zapewniono udział wszystkim osobom mającym status strony, a także możliwość zapoznania się z materiałem zebranym w sprawie i zgłoszenia ewentualnych wniosków i zastrzeżeń /k. 12, 108 akt administracyjnych I instancji, k. 12 akt administracyjnych II instancji/. Wobec powyższego stwierdzić należy, że ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowego zamierzenia inwestycyjnego, określonego we wniosku A. i P. J., było prawidłowe i nie ma żadnych podstaw do uznania, iż decyzja Burmistrza B. i utrzymująca ją w mocy decyzja z dnia [...] lutego 2008 r. /.../, będąca przedmiotem skargi A. M., naruszyły prawo w zakresie, o jakim była mowa na wstępie niniejszych wywodów. Trzeba też zaznaczyć, że po myśli art. 56 w związku z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli planowane zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi /a co wykazał organ orzekający w pierwszej instancji/. Skarżąca koncentrowała swe zarzuty na kwestii naruszenia przez organy orzekające w sprawie ciążących na nich obowiązków proceduralnych, nie wskazując jednak przepisów, które miałyby zostać naruszone. Naruszenie tych obowiązków, według skarżącej, wiązać się miało m.in. z rozbieżnością między datą wydania decyzji, a jej wysłania, pominięciem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji faktu, że Kolegium orzeka w sprawie po raz drugi /wcześniej uwzględniło odwołanie skarżącej i uchyliło decyzję I instancji/, wydaniem zaskarżonej decyzji przez skład Kolegium, który wcześniej wydał w sprawie decyzję ... /zatwierdzając decyzję I instancji/ i nieuwzględnieniem wniosku skarżącej o zmianę składu orzekającego Kolegium. W ocenie Sądu, na gruncie obowiązującego Kodeksu postępowania administracyjnego, argumentacja skarżącej /opisane przez nią zarzuty/ nie może być poczytana za uzasadnienie przypisania organom obowiązków proceduralnych /określonych przepisami K.p.a./, ani tym bardziej prowadzić do spodziewanego przez nią rezultatu. Wprawdzie, jak wyjaśniono na wstępie, usunięcie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego może nastąpić z powodu naruszenia przy wydawaniu decyzji przepisów o postępowaniu administracyjnym, ale tylko wówczas, gdy stwierdzenie naruszenia tych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z urzędu natomiast Sąd stwierdza, że nie ma podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszyły prawo w powyższym zakresie. W skardze zwrócono ponadto uwagę /czyniąc to wcześniej w odwołaniu/, iż dostęp do drogi publicznej jest przesłanką warunkującą wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a okoliczność ta jest "ignorowana" przez Kolegium. W postępowaniu o rozgraniczenie przed sądem powszechnym może bowiem zapaść orzeczenie "korzystne dla skarżącej", co oznaczać będzie brak dostępu działki inwestora do drogi publicznej, a tym samym nie zostanie spełniony jeden z warunków wymienionych w art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Sąd podziela stanowisko organów obu instancji, że sprawa ustalenia przebiegu granic nieruchomości objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy /czyli działki ewid. nr 1070/4 poł. w Z./ nie może stanowić podstawy zawieszenia postępowania w niniejszej sprawie /art. 97 § 1 pkt 4 K.p.a./, natomiast może mieć znaczenie, ale dopiero w postępowaniu w przedmiocie wydania pozwolenia na budowę. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że decyzja o warunkach zabudowy nie zezwala na rozpoczęcie jakichkolwiek robót budowlanych, lecz jej wydanie jest niezbędne, gdy zmiana zagospodarowania terenu – która stanowi wykonanie robót budowlanych – dotyczy obszaru, na którym nie obowiązuje plan miejscowy. W analizie urbanistycznej, wykonanej zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalenia wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego /Dz.U. Nr 164, poz. 1588/, stanowiącej załącznik decyzji z dnia [...] grudnia 2007 r. /.../ kwestia dostępu działki inwestora do drogi publicznej została oceniona i na gruncie materiału zebranego w sprawie twierdzenie skarżącej, jakoby nie został spełniony jeden z warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 ustawy, nie jest trafne i w rezultacie nie pozwala na zakwestionowanie legalności zaskarżonej decyzji. Z powyższych względów na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji wyroku.