II SA/Rz 294/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący NSA Jerzy Solarski Sędziowie NSA Maria Piórkowska /spr./ WSA Krystyna Józefczyk Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek-Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II Ogólnoadministracyjnym na rozprawie w dniu 28 lipca 2010 r. sprawy ze skargi I. S. na czynność materialno-techniczną Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] stycznia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji broni -skargę oddala- Pismem z dnia 31 marca 2008 r. I. S. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji o wydanie pozwolenia na dodatkową broń myśliwską gładkolufową. W wyniku przeprowadzonego postępowania Komendant Wojewódzki Policji, decyzją z dnia [...] kwietnia 2008 r. [...] działając w oparciu o treść art. 155 i art. 268a kpa orzekł o zmianie swojej decyzji z dnia [...] października 2002 r. [...] zezwalając na posiadanie łącznie pięciu egzemplarzy broni palnej myśliwskiej w celu łowieckim. W dniu 18 czerwca 2009 r. organ wydał zaświadczenie [...] - uprawniające l. S. do nabycia broni palnej myśliwskiej kulowej. W dniu 23 czerwca skarżący nabył broń kulową samopowtarzalną SAIGA308, IZMASH, 308 WIN, i ostatecznie, z uwagi na toczące się tym przedmiocie postępowanie, wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji o dokonanie rejestracji tej broni. W piśmie tym skarżący, powołując się na treść art. "Zakazane automaty" w czasopiśmie Łowiec Polski, podniósł, że tego typu broń była przez inne Komendy rejestrowana. W jego ocenie brak jest podstaw prawnych do podejmowania działań zmierzających do pozbawienia praw nabytych osób posiadających zarejestrowaną broń palną wskutek zmiany oceny technicznej tej broni przez organy Policji. Naprowadził również, że postępowanie organu jest sprzeczne z art. 8 kpa gdyż nabył tą broń w dobrej wierze, nie wiedząc o tym, że pismo zakazujące rejestracji tej broni było rozsyłane do Komend. Wcześniej ten typ broni nie figurował w wykazach broni niebezpiecznej. Pismem z dnia 19 stycznia 2010 r. organ odmówił rejestracji zakupionej przez skarżącego broni, zaś w piśmie z dnia 15 lutego 2010 r. rozpoznając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa podtrzymał swoje stanowisko. I. S. na tę czynność materialno-techniczną złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o zarejestrowanie broni myśliwskiej SAIGA308, IZMASH, 308 WIN. W uzasadnieniu, powołując treść § 1 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającym celom, w których może być wydane pozwolenie na broń podniósł, że zakupiona przez niego broń została wyprodukowana jako broń myśliwska z zamontowanym fabrycznie mechanizmem spustowym uniemożliwiającym strzelanie seriami, a co oznacza, że nie może być bronią szczególnie niebezpieczną. Zakupiona przez niego broń jest oryginalna, posiada certyfikat producenta, a nadto posiada myśliwski charakter i kształt. Został wprowadzony w błąd gdyż w okresie między zakupem tej broni a jej rejestracją wydana została opinia CLK KGP zakazująca rejestracji tego typu broni o czym on nie był poinformowany . W jego ocenie takie postępowanie organu naruszyło zasady postępowania administracyjnego, a w szczególności zasady opisane w art. 7, art. 8 i art. 9 kpa zobowiązujące organy administracji publicznej do należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego. O zakazie rejestracji tego typu broni nie byli też informowani sprzedawcy. W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko zawarte w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje; Stosownie do treści art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz.1269 ze zm./ sąd administracyjny kontroluje zaskarżone decyzje administracyjne, postanowienia oraz czynności z zakresu administracji publicznej w zakresie ich legalności, rozumianej jako zgodność tych rozstrzygnięć z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa, zaś na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie jest zasadna. Na wstępie podnieść należy, że z dniem 1 mają 2004 r. wymiar sprawiedliwości RP należy do wspólnotowego systemu wymiaru sprawiedliwości co oznacza, że Sądy polskie, rozpoznając i rozstrzygając sprawy przed nimi zawisłe, zobowiązane są do dokonywania interpretacji i stosowania prawa w oparciu o zasady prawa wspólnotowego uzupełnione orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości. Trybunał Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich jest wspólnotową instytucją sądowniczą którego głównym zadaniem jest kontrola legalności aktów wspólnotowych i zapewnienie jednolitej wykładni stosowania prawa wspólnotowego. Do zadań sądów polskich należy zatem, ocena zgodności prawa polskiego z prawem wspólnotowym, wykładnia prawa polskiego zgodnie z prawem wspólnotowym, efektywne i jednolite stosowanie bezpośrednio skutecznych przepisów prawa wspólnotowego, przedstawianie pytań prawnych Europejskiemu Trybunałowi Sprawiedliwości i orzekanie w sprawach wyrównania szkód obywatelom Unii Europejskiej poprzez naruszenie prawa wspólnotowego. Mając na uwadze wyżej naprowadzone zadania wskazać należy zasady prawa wspólnotowego, jakimi sądy polskie rozpoznając sprawy winne się kierować. W1964r. Trybunał w wyroku w sprawie Costa wprowadził zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym, wywodząc ją ze specyficznej natury wspólnotowego porządku prawnego, podlegającego jednolitemu stosowaniu we wszystkich państwach członkowskich. Traktat o Unii Europejskiej, proklamując w przepisach art. 1-6 zasadę pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa państw członkowskich przyjął, że żadne przepisy prawa krajowego nie mogą przeważać nad prawem wywodzącym się z Traktatu, będącym niezależnym źródłem prawa. Europejski Trybunał Sprawiedliwości, w swoich orzeczeniach wyznaczył zakres obowiązywania zasady pierwszeństwa przyjmując, że z pierwszeństwa korzystają wszystkie normy prawa wspólnotowego, zawarte zarówno w tekście pierwotnym, jak i w wiążących aktach prawa pochodnego obejmując wszystkie normy prawa krajowego /wyrok ETS z dnia 15 lipca 1964 r. Flaminio Costa v.E.N.E.L/. W orzeczeniu Simmenthal Europejski Trybunał Sprawiedliwości rozwinął zasadę pierwszeństwa stosowania prawa wspólnotowego przez sądy państw członkowskich nakładając na nie obowiązek odmowy zastosowania normy prawa krajowego niezgodnej z prawem wspólnotowym. Uzasadnieniem przyjętym przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości dla pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa krajowego, że przez utworzenie, na czas ograniczony Wspólnoty Europejskiej, państwa członkowskie ograniczyły swoje kompetencje i stworzyły przez to porządek prawny, który wiąże te państwa oraz obywateli. Zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego wobec prawa państw członkowskich przekłada się na pojęcie bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego i bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego. Przez pojęcie bezpośredniego obowiązywania prawa wspólnotowego rozumieć należy, że normy tego prawa, od dnia wejścia w życie, stają się automatycznie częścią porządku prawnego w państwach członkowskich, obok norm prawa krajowego, bez potrzeby ich inkorporacji. Zasada bezpośredniego skutku prawa wspólnotowego w państwach członkowskich została wprowadzona wyrokiem w 1963 r. w sprawie Van Gend en Loos dając obywatelom europejskim możliwość bezpośredniego powoływania się na przepisy wspólnotowe w postępowaniu przed sądem krajowym. Przez pojęcie bezpośredniego skutku norm prawa wspólnotowego rozumieć należy to, że mogą one być samodzielnym źródłem prawa lub obowiązków osób fizycznych w sensie subiektywnym. Dla niniejszej sprawy, ramy prawne wyznacza Dyrektywa Rady /91/477/EWG/ z dnia 18 czerwca 1991 r. w sprawie kontroli nabywania i posiadania broni /Dz.U.UE L z dnia 13 września 1991 r. ze zm./ która dokonuje kwalifikacji broni do poszczególnych kategorii /A-D/ wyznaczając jednocześnie niezbędne warunki do jej posiadania. Przepis art. 3 tej Dyrektywy daje Państwom Członkowskim możliwość uchwalenia w swym ustawodawstwie przepisów surowszych niż przewidziane w Dyrektywie z zastrzeżeniem nie mającym zastosowania w niniejszej sprawie. Krajowymi zaś przepisami mającymi zastosowanie w sprawie to ustawa z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji /tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. Nr 52, poz. 525 ze zm./ która określa między innymi zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, rejestracji, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji. Przepis art. 10 ust. 1 tej ustawy daje uprawnienie właściwemu organowi Policji do wydawania pozwolenia na broń, jeżeli okoliczności, na które powołuje się osoba ubiegająca się o pozwolenie uzasadniają jej wydanie, a wraz z pozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z amunicją/art. 12 ust.3/. Jednocześnie z treści art. 10 ust. 2 powołanej wyżej ustawy wynika, że pozwolenie na broń nie może być wydane na broń szczególnie niebezpieczną. Definicję "broni szczególnie niebezpiecznej" zawiera § 1 pkt.1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie rodzajów szczególnie niebezpiecznych broni i amunicji oraz rodzajów broni odpowiadającej celom, w których nie może być wydane pozwolenie na broń /Dz. U. Nr 19, poz. 240 ze zm./ wydanego z delegacji ustawowej zawartej w art. 10 ust. 5 powołanej wyżej ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji. Powołany wyżej przepis § 1 pkt. 1 stanowi, że bronią szczególnie niebezpieczną jest automatyczna broń palna, to jest broń palna przeładowująca się samoczynnie po każdym oddanym strzale, przystosowana przez wytwórcę do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju, niezależnie od dokonanych następnie zmian konstrukcyjnych lub przeróbek. W rozpoznawanej sprawie, kwestią sporną między stronami jest ocena zakupionego przez skarżącego i domagającego się jego rejestracji sztucera samopowtarzalnego SAIGA308, IZMASH, 308 WIN. Organ, uznając tę broń za szczególnie niebezpieczną w świetle opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego KGP według którego jest to modyfikacja karabinka automatycznego AK 47- odmówił jej rejestracji w oparciu o treść powołanego wyżej § 1 ust. 1 Rozporządzenia. W tym miejscu wskazać należy, że sztucer samopowtarzalny SAIGA308, IZMASH, 308 WIN, jakkolwiek przeładowujący się samoczynnie po każdym oddanym strzale nie jest przystosowany przez wytwórcę do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju. Nie mniej jednak jest on konstrukcyjną zmianą bojowego karabinka AK-47, co przesądza o zakwalifikowaniu go do broni szczególnie niebezpiecznej, a więc takiej na którą zezwolenie nie może być wydane. Wynika to wprost z treści § 1 pkt.1 cytowanego wyżej Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w świetle którego zmiany konstrukcyjne czy też przeróbki automatycznej broni palnej, przeładowującej się samoczynnie po każdym oddanym strzale, przystosowanej przez wytwórcę do odstrzelenia za jednym uruchomieniem spustu więcej niż jednego naboju - nie zmieniają rodzaju tej broni. Z przyczyn wyżej podniesionych, nie znajduje uzasadnienia zarówno zarzut skarżącego, jak i stanowisko organu upatrujący uznanie spornej broni za szczególnie niebezpieczną w opinii Centralnego Laboratorium Kryminalistycznego KGP bowiem ocena rodzaju tej broni wynika wprost z przytoczonych wyżej przepisów krajowych bardziej restrykcyjnych od zawartych w Dyrektywie Rady (91/477/EWG) z dnia 18 czerwca 1991 r. - art. 10 ust. 2 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o bronii i amunicji oraz § 1 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji. Sąd nie podzielił zarzutu skarżącego o wprowadzeniu go w błąd przez organ wydający zezwolenie na broń oraz niepoinformowaniu go o niemożności zarejestrowania sztucera samopowtarzalnego SAIGA308, IZMASH, 308 WIN, bowiem zaświadczenie uprawniające do nabycia broni wydane przez Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 18 czerwca 2009 r. [...] zezwala na nabycie broni palnej myśliwskiej kulowej a więc nie dotyczy automatycznej broni palnej. Zakładając, że skarżący ubiegając się o wydanie pozwolenia na broń zdał obowiązkowy egzamin ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni oraz z umiejętności posługiwania się bronią oraz mając na uwadze że nie jest to pierwsza broń przez niego nabywana - treść otrzymanego przez niego zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni nie powinna nastręczać trudności interpretacyjnych. Powyższe przesądza o tym, że w ocenie Sądu nie zostały naruszone zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7, art. 8 i art. 9 kpa. Mając na uwadze powyższe Sąd działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm./ orzekł, jak w sentencji.