II SA/Rz 295/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marian Ekiert /spr./ Sędziowie NSA Anna Lechowska AWSA Jolanta Ewa Wojtyna Protokolant: sekr.sąd. Teresa Tochowicz po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi W. K. na decyzję Kierownika Urzędu d/s Kombatantów i Osób Represjonowanych z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] w przedmiocie uprawnień kombatanckich - skargę oddala - Decyzją z dnia [...].11.1993 r. nr [...] działając na podstawie art. 1 ust. 2 pkt 3 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego [ Dz.Ust. Nr 17 poz. 75 z późn.zm. ] Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych stwierdził, że W. W. K. s. N. spełnia warunki określone w art. 21 cyt. ustawy i w związku z tym przyznał mu uprawnienia kombatanckie z następujących tytułów, a to za okres od marca 1942 r. do lipca 1944 r. - Armia Krajowa i od listopada 1944 r. do lutego 1946 r. - obóz internowania. W dniu [...].10.2004 r { data wpływu wniosku do Urzędu } M. K. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych domagając się zmiany zapisu zawartego w opisanej wyżej decyzji poprzez zastąpienie słów " obóz internowania słowem " łagry " . Uzasadniając swój wniosek wnioskodawca wywiódł, iż zapis ten prowadzi do nieporozumień i powoduje komplikacje w przyznawaniu świadczeń. Ze skierowanego do niego pisma Urzędu wynika, że oparto się w tym względzie na publikacji Ireneusza Cabana " Polacy internowani w ZSRR " . W jego ocenie jest to oczywiście nie zasadne, albowiem on dysponuje dokumentami z których wynika, że były to łagry, a w szczególności dokumentem z Moskwy sporządzonym w języku rosyjskim, który potwierdza fakt jego pobytu w łagrach wojenno - plennych, wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w R., w którym w sposób jednoznaczny stwierdzono, że doznał on uszczerbku na zdrowiu w łagrach i wreszcie " wyrokiem " Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia [...].03.1995 r. nr [...], w którym zamieszczono wykładnię pojęcia " internowany " w pismach z ZSRR lub w publikacjach, które usiłują wybielić " Golgotę Wschodu " . Po rozpatrzeniu tegoż wniosku organ działając na podstawie art. 149 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 i 147 kpa postanowieniem z dnia [...].11.2004 r. nr [...] wznowił postępowanie, a następnie z powołaniem się na art. 151 § 1 pkt 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 kpa oraz art. 22 ust. 1 i art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego [ t.jedn. Dz.Ust. Nr 42 poz. 371 z 2002 r. z późn.zm. ] decyzją z dnia [...].12.2004 r. nr [...] odmówił uchylenia własnej decyzji z dnia [...].11.1993 r. W uzasadnieniu tej decyzji organ podniósł, iż strona powołała się na nowy dowód w oparciu o art. 3 pkt 1 cyt. ustawy, który stanowi " Do okresów działalności kombatanckiej lub równorzędnej z działalnością kombatancką zalicza się również czas przebywania w niewoli lub obozach internowanych oraz w obozach podległych Głównemu Zarządowi do Spraw Jeńców Wojennych i Internowanych { GUPWI } NKWD, a od marca 1946 r. MWD ZSRR i obozach podległych Wydziałowi Obozów Kontrolno - Filtracyjnych NKWD, a od marca 1946 r. MWD ZSRR, spowodowanego działalnością kombatancką, o której mowa w art. 1 ust. 2 " . Jednak po analizie przedłożonych przez stronę dokumentów Kierownik Urzędu stwierdza, że nie są one dostateczne dla stwierdzenie przebywania przez zainteresowanego w łagrze - poprawczym obozie pracy tj. nie potwierdzają one skazania go przez sąd wojskowy lub NKWD z przyczyn politycznych na karę pozbawienia wolności. Przedłożone zaświadczenie archiwalne z dnia [...].03.1996 r. potwierdza natomiast trafność zapisu " obóz internowania " . W związku z tą decyzją W. K. wystąpił do Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych z wnioskiem, określonym przez niego jako " protest " o ponowne rozpatrzenie sprawy, kwestionując kwalifikację miejsca jego pobytu w ZSRR jako obozu internowania, podczas gdy w rzeczywistości był to łagier. Uzasadniając swoje twierdzenie wnioskodawca zarzucił organowi, iż dokonując ustaleń pominął wynikające z Konwencji Genewskiej z dnia 27.07.1929 r. założenia o których wspomina Ministerstwo Spraw Zagranicznych w piśmie z dnia [...].03.1995 r. i z których jednoznacznie wynika, że w ZSRR nie było " obozów internowania " . Wadliwie również w jego ocenie zinterpretowano zapis zawarty w zaświadczeniu archiwalnym z dnia [...].03.1996 r. Po przetłumaczeniu bowiem jego tekstu na język polski zapis ten stanowi, że " aresztowany za przynależność do Armii Krajowej " i dalej, że " Przebywał w łagrach wojennoplennych NKWD ZSRR " . Znamiennym także jest, że Główna Komisja Badania Zbrodnii przeciw Narodowi Polskiemu, kategorycznie odrzuca istnienie " obozów internowania w ZSRR " , a sybiraków przebywających w obozach NKWD Nr 270 traktuje się nie jednakowo, skoro niektórzy z jego współtowarzysze niedoli w książeczce uprawnień kombatanckich mają wpisany pobyt w " łagrach " . Nie może on także zgodzić się z odwołaniem się przez Urząd do publikacji I. Cabana, z której wynika, iż w obozach Nr 270 jeńcy niemieccy byli łagodniej traktowani niż internowani Polacy. Przecież jeńcy niemieccy i internowani Polacy często zamieszkiwali w tych samych barakach. Nie można zatem z tego wyciągać wniosków zgodnie z którymi Niemcy byli więzieni w łagrach wojennoplennych, a Polacy w obozach internowania, skoro jedni i drudzy nie przebywali tam w oparciu o wyroki sądowe. To zaś że nie był on skazany wyrokiem sądowym nie oznacza, że nie przebywał w łagrach. Z powołanego wyżej zaświadczenia wydanego przez Komitet do Spraw Archiwów przy rządzie Rosyjskiej Federacji w Moskwie wynika przecież, że został on aresztowany i osadzony w łagrach wojennoplennych Nr 49 w P. i zesłany do łagrów Nr 270 w rejonie B. Ponadto do wniosku dołączył on oświadczenie Komisji Polskiej Stowarzyszenia " [...] " w M. z dnia [...].04.1996 r. L.dz. [...] w treści którego wyeksponowano określenie nazwy obozów w których był on więziony przez NKWD jako obozów jenieckich NKWD w ZSRR. Także Sąd Najwyższy wyraził pogląd, iż nie należy literalnie interpretować nazwy obozów internowania w których przebywali Polacy w ZSRR. Po rozpatrzeniu tegoż wniosku Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych działając na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 3 pkt 1, art. 21 i art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego decyzją z dnia [...].02.2005 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W motywach swojej decyzji organ podnosi, iż żądanie wnioskodawcy ukierunkowane jest nie na podważenie zapadłego rozstrzygnięcia, ale przeciwko określeniu tytułów uzasadniających przyznanie uprawnień. Wnioskodawca bowiem domaga się, aby jego pobyt w obozie Nr 49 w P. i obozach Nr 270 i 3810 w miejscowości B. zakwalifikować jako okoliczność wypełniającą dyspozycję art. 3 pkt 2 ustawy, a nie art. 3 pkt 1. Organ nie kwestionuje faktu pobytu zainteresowanego w wymienionych obozach, ale uważa, że to nie wypełnia przesłanek określonych w art. 3 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym " do okresów działalności kombatanckiej lub równorzędnej z działalnością kombatancką zalicza się również czas przebywania... w więzieniach i poprawczych obozach pracy oraz poprawczych koloniach pracy podległych Głównemu Zarządowi Obozów i Kolonii Poprawczych { GUŁag }, a od marca 1946 r. MWD ZSRR, a także w więzieniach łub innych miejscach odosobnienia na terytorium Polski - spowodowany działalnością o której mowa w art. 1 ust. 2 i art. 2 " . Stosownie do art. 8 ust. 1 pkt 2 cyt. ustawy Prezes Rady Ministrów, na wniosek Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych, określi w drodze rozporządzenia po zasięgnięciu opinii Prezesa Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - miejsca odosobnienia, w których warunki pobytu nie różniły się od warunków w obozach koncentracyjnych, a osoby tam osadzone pozostawały w dyspozycji hitlerowskich władz bezpieczeństwa, a także więzienia i obozy NKWD lub będące pod nadzorem NKWD w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości oraz obozy , o których mowa w art. 3 pkt 2 i w art. 4 ust. 1 pkt 1 lit. b i c oraz w pkt 3 ustawy. W wykonaniu tegoż przepisu Prezes Rady Ministrów w dniu 20.09.2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości [ Dz. Ust. 106 poz. 1154 ]. Akt ten nie wymienia żadnego z wyżej wskazanych obozów jako obozu o cechach określonych przez art. 3 pkt 2 ustawy. Niezależnie od tego organ podnosi, iż obozy w których przebywał W. K. posiadały cechy obozów określonych w art. 3 pkt 1 ustawy. Z zaświadczenia archiwalnego z dnia [...].03.1996 r. wynika bowiem, że wnioskodawca przebywał na terytorium ZSRR w charakterze internowanego od dnia 14.11.1944 r. do dnia 2.03.1946 r. Został on aresztowany z uwagi na podejrzenie przynależności do Armii Krajowej i umieszczony w obozach dla jeńców wojennych, a to w obozie przejściowym w P., a następnie w obozie w miejscowości B., a w tym w szpitalu specjalnym Nr 3810. Odnosząc się zaś do koronnego zawartego we wniosku zarzutu, należy wyjaśnić, iż w języku rosyjskim słowo " łagier " oznacza każdy obóz { karny, pracy przymusowej ale również i harcerski } i jest to znaczenie odmienne od przypisywanego mu w języku polskim, gdzie przyjęto, iż mianem tym określa się obozy pracy przymusowej zlokalizowane na terytorium ZSRR. W świetle powyższych wywodów, mając przy tym na uwadze okoliczności związane z aresztowaniem wnioskodawcy należy przyjąć, że przebywał on w obozie dla internowanych podległym NKWD z uwagi na prowadzoną działalność kombatancką { pełnienie służby w organizacji podziemnej - art. 1 ust. 2 pkt 3 ustawy }, a nie w obozie o którym traktuje art. 3 pkt 2 tej ustawy. Poza tym organ nadmienia, że nie jest uprawniony do czynienia samodzielnych ustaleń w zakresie odnoszącym się do tego czy konkretny obóz posiada cechy określone w art. 3 pkt 2 ustawy. Zawarte bowiem w ustawie uregulowanie delegacyjne wyklucza możliwość ustalania objętych nim okoliczności w drodze stosowania środków dowodowych przewidzianych w kpa. W tym zakresie bowiem organ związany jest brzmieniem przepisów zamieszczonych w rozporządzeniu co do charakteru obozów. Tę ostatnia decyzję zaskarżył skargą skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego W. K. bez wskazania precyzyjnie kierunku jej weryfikacji. Uzasadniając skargę skarżący powołuje się na dokument pochodzący z Centrum Przechowywania Zbiorów Historyczno-Dokumentalnych w Moskwie z dnia [...].03.1996 r. nr [...], pismo Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia [...].03.1995 r. nr [...] skierowane do E. J., pismo Sądu Najwyższego - Biura Orzecznictwa z dnia [...].06.1994 r. Nr [...] skierowane do Związku Sybiraków, wyrok Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...].09.1995 r. sygn.akt [...] wydany w sprawie B. M., w uzasadnieniu którego zawarto jednoznaczną i przekonywującą interpretację, co do nie występowania na terytorium ZSRR obozów internowania, wyrok Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia [...].02.1994 r. sygn.akt [...] wydany w sprawie J. S. oraz pismo Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu IPN z dnia [...].02.1995 r. Nr [...] gdzie w sposób kategoryczny stwierdzono, że pobyt w obozie internowania tożsamy jest z pobytem w łagrach i wreszcie pogląd Rzecznika Praw Obywatelskich wyrażony w piśmie z dnia [...].05.1994 r. nr [...]. Poza tym podnosi on, że kilku z jego współtowarzyszy niedoli umieszczonych w obozach NKWD Nr 270 ma wpisane w posiadanych zaświadczeniach, iż przebywali w łagrach, co ułatwiło im uzyskanie stosownych świadczeń i w tym zakresie powołuje się na kolegę z M. o nazwisku E. W. W dalszej części uzasadnienia skargi skarżący prezentuje argumentację którą posłużył się we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, podkreślając iż w obozach w których przetrzymywani byli Niemcy, Węgrzy i Polacy, ci ostatnio wymienieni byli najgorzej traktowani i wykorzystywani do najcięższych prac. Kwestionuje on ponadto interpretację wskazanych przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przepisów prawa, podnosząc iż pozostaje ona w sprzeczności z treścią dołączonych przez niego dokumentów i końcowo wyraża pogląd, że właśnie Sąd uwzględni jego żądanie. W odpowiedzi na skargę Kierownik Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych wniósł o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, wywodząc przy tym, iż w przypadku zastosowania w sprawie art. 3 pkt 1 lub 4 ust. 1 pkt 3 lit. b ustawodawca nie uzależnił możliwości przyznania uprawnień od pobytu osoby zainteresowanej w jakimś konkretnym miejscu na obszarze byłego ZSRR. Odmiennie rzecz się ma w przypadku zastosowania art. 3 pkt 2 lub art. 4 ust. 1 pkt lit.a ustawy. W oparciu o te przepisy przyznanie uprawnień kombatanckich możliwe jest jedynie wówczas gdy zainteresowany przebywał w ściśle określonych więzieniach, poprawczych obozach pracy oraz poprawczych koloniach. Jest to bezpośrednią konsekwencją obowiązywania powołanego wyżej art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy i w konsekwencji wydanego w oparciu o ten przepis cyt. rozporządzenia. Wprawdzie do miejsc odosobnienia o których mowa w art. 3 pkt 2 i art. 4 pkt 82 rozporządzenia zaliczono więzienie w P. { § 4 pkt 82 rozporządzenia }, jednakże z akt sprawy wynika, że W. K. w P. przebywał nie w więzieniu, ale jako internowany w obozie frontowym w dzielnicy B., w którym grupowano osoby zatrzymane przed przetransportowaniem ich do innych obozów. Ustosunkowując się zaś do przedłożonych przez skarżącego dokumentów Kierownik Urzędu zauważa, że odnoszą się one do częściowo odmiennego stanu prawnego. Zarówno bowiem pismo Ministerstwa Spraw Zagranicznych, jak i Sądu Najwyższego oraz wyrok Sądu Apelacyjnego w W. tyczą się stanu prawnego z przed nowelizacji ustawy kombatanckiej. W brzmieniu obowiązującym do dnia 28.10.1999 r. art. 8 ust. 1 pkt 2 ustawy do kompetencji Kierownika Urzędu, po zasięgnięciu opinii Głównej Komisji Badania Zbrodni Hitlerowskich w Polsce { później Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu } przekazywał określenie obozów i innych miejsc odosobnienia, w których pobyt uważa się za represje w rozumieniu ustawy. Od dnia 29.10.1999 r. uległ on zmianie i przyjął brzmienie wskazane wyżej, uzależniając zakwalifikowanie obozów do poszczególnych kategorii od decyzji prawodawcy wyrażonej w przepisach rozporządzenia. W poprzednim stanie prawnym możliwe było bardziej elastyczne kwalifikowanie poszczególnych obozów. Dalej organ odpowiadający na skargę podnosi, iż skarżący żąda zmiany podstawy prawnej przyznania uprawnień mając na celu chęć ubiegania się o przyznanie tz. inwalidzkiej renty obozowej. Jak wynika z wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25.09.1997 r. sygn.akt II UKN 275/97 { OSNP 1998/14/432 } zakwalifikowanie przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych faktu pozbawienia wolności przez NKWD w Polsce i w ZSRR w okresie od listopada 1944 r. do lipca 1945 r. jako " internowania " w rozumieniu art. 3 pkt 1 ustawy...nie wyklucza oceny, iż było to w istocie przebywanie " w więzieniu pod nadzorem NKWD na terenie Polski " oraz w więzieniu i obozie zesłania { łagrze } w ZSRR " w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy, ze skutkiem w zakresie nabycia prawa do renty inwalidzkiej wojennej na podstawie przepisu art. 12 ust. 2 pkt 1. Rozstrzygnięcie jednakże tej kwestii nie leży w kompetencji Kierownika Urzędu, lecz organu emerytalno - rentowego i ewentualnie sądu ubezpieczeń społecznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Z woli ustawodawcy wyrażonej w art. 1 ustawy z dnia 25.07.2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1269 ] sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta wykonywana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Żaden akt normatywny tej rangi dotyczący problematyki uprawnień kombatanckich nie poszerza kognicji sądów administracyjnych poza opisany wyżej zakres. Oznacza to, że poza sferą wspomnianej kontroli pozostają wszelkie inne względy wynikający choćby z klauzul generalnych takich jak zasady współżycia społecznego, zasady słuszności czy zasady celowości. Inaczej mówiąc owo kryterium legalności uprawnia i zarazem zobowiązuje Sąd do oceny zaskarżonego aktu wyłącznie pod tym kątem. Zasada ta zatem w całej pełni znajduje zastosowanie przy ocenie zakwestionowanej przez skarżącego decyzji w rozstrzyganej sprawie. Jeżeli zatem zasadniczo spornym problemem pozostaje w niej podstawa prawna w oparciu o którą przyznano skarżącemu uprawnienia kombatanckie, to trudno podzielić wyrażony w skardze pogląd jakoby stanowić o niej miał zapis zawarty w art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 24.01.1991 r. o kombatantach oraz niektórych osobach będących ofiarami represji wojennych i okresu powojennego. Wynika to bezpośrednio z obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. O zakwalifikowaniu bowiem określonego obozu jako poprawczego obozu pracy czy więzienia w rozumieniu powołanego przepisu prawa decyduje zapis zawarty w powołanym przez organ rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 20.09.2001 r. w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzone osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości. W zawartym w nim wykazie owych miejsc odnoszących się bezpośrednio do art. 3 ust. 2 ustawy kombatanckiej nie wymieniono obozu w B., w którym przebywał skarżący { vide : § 4 cyt. rozporządzenia - Wymienionymi obozami w art. 3 pkt 2... }. Wprawdzie w pkt 82 powołanego wyżej § 4 rozporządzenia wymieniono P., w której to miejscowości przebywał przez krótkotrwały okres skarżący, jednakże w tym przypadku nie było to miejsce odosobnienia określone w ostatnio powołanym przepisie prawa, a jedynie frontowy obóz przesyłowy Nr 49 w P., na co słusznie zwrócił uwagę organ i co wynika z pisma Komisji Polskiej Stowarzyszenia " [...] " z dnia [...].04.1996 r. { k. 33 akt postępowania administracyjnego }, a także z pisma Instytutu Pamięci Narodowej -Głównej Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu z dnia [...].05.2005 r. nr [...] { k. 50 akt Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie sygn.akt II SA/Rz 295/05 }. Oznacza to ,że należne skarżącemu uprawnienia kombatanckie nie mogą być oparte o art. 3 ust. 2 ustawy kombatanckiej. Co się zaś tyczy podniesionych w skardze zarzutów dotyczących kwalifikacji obozu w B. jako łagru, co w ocenie skarżącego wynika ze stanowiska wyrażonego z dokumentu wystawionego przez Centrum Przechowywania Zbiorów Historyczno -Dokumentalnych w M. z dnia [...].03.1996 r. , z pisma Ministerstwa Spraw Zagranicznych z dnia [...].03.1995 r. skierowanego do E. J., z pisma Biura Orzecznictwa Sądu Najwyższego z dnia [...].06.1994 r. skierowanego do Związku Sybiraków, z wyroku Sądu Apelacyjnego w W. z dnia [...].09.1995 r. sygn.akt [...], z wyroku Sądu Wojewódzkiego w W. z dnia [...].02.1994 r. sygn.akt [...], z pisma Głównej Komisji Badania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu - IPN z dnia [...].02.1995 r. czy też z pisma Rzecznika Praw Obywatelskich z dnia [...].05.1994 r., to jak słusznie zauważa organ wszystkie one nie odnoszą się bezpośrednio do problemu kwalifikacji prawnej tytułu uzasadniającego przyznanie uprawnień kombatanckich i co istotne poglądy te wyrażone zostały na gruncie stanu prawnego obowiązującego w chwili ich wyartykułowania, kiedy kwestia ta przy uwzględnieniu określonych uwarunkowań pozostawiona została do decyzji Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Zupełnie inaczej stan prawny ukształtowany został z dniem 14.10.2001 r. tj. z dniem wejścia w życie rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie określenia miejsc odosobnienia, w których były osadzano osoby narodowości polskiej lub obywatele polscy innych narodowości. O zaszeregowania tych miejsc w kontekście regulacji zawartej w ustawie kombatanckiej decyduje bowiem stosowny zapis w tym rozporządzeniu, co siłą rzeczy wyłącza możliwość decydowania o powyższym w ramach swoistego uznania przez Kierownika Urzędu do Spraw Kombatantów i Osób Represjonowanych. Nie kwestionując zaś stopnia i skali doznanych przez skarżącego udręczeń i poniżenia w związku z jego pobytem w obozie w Nr 270 i 3810 w B., podkreślić wypadnie, czemu zresztą wyżej dano wyraz, iż o zmianie kwalifikacji przyznanych skarżącemu uprawnień kombatanckich nie mogą decydować szeroko rozumiane względy słuszności. Ubocznie jedynie należy zauważyć, iż inną natomiast kwestią związaną z pobytem skarżącego w tym obozie jest możliwość przyznania mu inwalidzkiej renty wojennej. Problem ten leży bowiem poza granicami kompetencji Kierownika Urzędu do Sprawa Kombatantów i Osób Represjonowanych, a co zatem idzie również poza granicami kognicji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie. Ubiegając się bowiem przed właściwymi organami o tę rentę może on powołać się na prezentowane przez niego argumenty wsparte zarówno stanowiskiem organów wyrażonym w przytoczonych w skardze dokumentach, a także zaprezentowanym w uchwale Składu Siedmiu Sędziów Sądu Najwyższego z dnia 23.01.1997 r. sygn.akt III ZP 9/96, czy też w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 25.09.2997 r. sygn.akt II UKN 275/97 o ile rzecz jasna zachowały one walor aktualności. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30.08.2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [ Dz.Ust. Nr 153 poz. 1270 z pózn.zm. ] należało orzec jak w sentencji.