II SA/Rz 295/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Magdalena Józefczyk Sędziowie WSA Zbigniew Czarnik NSA Małgorzata Wolska /spr./ Protokolant st. sekr. sąd. Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 13 czerwca 2012 r. sprawy ze skargi Ł. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania dotyczącego wznowienia postępowania -skargę oddala- Decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej SKO) utrzymało w mocy wydaną z upoważnienia Prezydenta Miasta [...] decyzję z dnia [...] września 2011 r., nr [...], którą umorzono jako bezprzedmiotowe postępowanie w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. w W., Regionalny Oddział Przesyłu w T. na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Gazociąg przesyłowy wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej 200 mm z istniejącej Kopalni Gazu Ziemnego [...] do stacji gazowej WSK w R.", przebiegający przez działki nr 10/5, 10/3, 9, 3, 2, 1, 14 obr. 99; 6, 7, 8, 3, 1 obr. 98; nr 1113, 15 obr. 150; nr 1/26, 1/11, 1/35 obr. 149 położone przy ul. [...] i [...] w R. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowi art. 138 § 1 pkt 1, w zw. z art. 105 § 1 i art. 147 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. nr 98, poz. 1071 ze zm. - zwana dalej w skrócie k.p.a.) Z uzasadnienia i akt administracyjnych sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 10 grudnia 2010 r. Ł. S. zwrócił się do Prezydenta Miasta [...] o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r., nr [...] o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz decyzją z dnia [...] kwietnia 2002 r., nr [...] zatwierdzającą projekt budowlany. W uzasadnieniu wniosku powołując się na przesłankę określoną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. wskazał, że jako właściciel działek bezpośrednio sąsiadujących z działkami, na których lokalizowana jest inwestycja bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu. O wydanych decyzjach dowiedział się w dniu 3 grudnia 2010 r. Decyzją z dnia [...] lutego 2011 r., nr [...] Prezydent Miasta [...] odmówił wznowienia postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] czerwca 2011 r., nr [...] uchyliło tą decyzję a sprawę przekazało do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W dalszej kolejności postanowieniem z dnia [...] września 2011 r. znak: [...] Prezydent Miasta [...] wznowił postępowanie, a decyzją z dnia [...] września 2011 r., nr [...] umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie administracyjne wszczęte na wniosek Ł. S. w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2011 r., nr [...] ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla Polskiego Górnictwa Naftowego i Gazownictwa S.A. w W., Regionalny Oddział Przesyłu w T. na zamierzenie inwestycyjne pod nazwą: "Gazociąg przesyłowy wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej 200 mm z istniejącej Kopalni Gazu Ziemnego [...] do stacji gazowej WSK w R.", przebiegający przez działki nr 10/5, 10/3, 9, 3, 2, 1, 14 obr. 99; 6, 7, 8, 3, 1 obr. 98; nr 1113, 15 obr. 150; nr 1/26, 1/11, 1/35 obr. 149 położone przy ul. [...] i [...] w R. W uzasadnieniu organ powołując się na art. 146 § 1 k.p.a. stwierdził, że uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat., zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a i art. 145b, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W okolicznościach sprawy taka sytuacja ma miejsce bowiem, od dnia doręczenia oraz obwieszczenia o wydaniu decyzji upłynęło ponad 10 lat. Zatem przepisy k.p.a. wykluczają możliwość wydania jednego z rozstrzygnięć określonych w art. 151 § 1 k.p.a. Organ podał ponadto, że gdyby zaszła konieczność podjęcia decyzji o uchyleniu decyzji dotychczasowej należałoby rozstrzygnąć sprawę merytorycznie, co w okolicznościach sprawy jest niemożliwe, z uwagi na zmianę stanu prawnego. Aktualnie nie obowiązują przepisy na podstawie których decyzję o warunkach zabudowy można by wydać – ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym utraciła moc z dniem 1 stycznia 2004 r. (art. 88 ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym – Dz.U. z 2003 r. Nr 80, poz. 717). Ponadto z dniem 1 stycznia 2004 r. utracił moc Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego, na podstawie którego wydana została decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. W aktualnym stanie prawnym wniosek dotyczący budowy gazociągu przesyłowego dotyczyłby ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, na podstawie przepisów ustawy z dnia 27.03.2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Wydana w trybie tych przepisów decyzja wywołałaby odmienne skutki prawne. Natomiast decyzja z dnia [...] lipca 2001 r. wywołała już określone skutki, inwestor zrealizował swój zamiar inwestycyjny, uzyskał pozwolenie na budowę, wybudował gazociąg i uzyskał decyzję o pozwoleniu na użytkowanie (decyzja PINB dla Miasta [...] z dnia [...].01.2004 r., znak: [...]). Organ stwierdził również, że Ł. S., jako właściciel działki sąsiadującej z działkami objętymi inwestycją, nie był stroną postępowania zakończonego ostateczną decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. Prowadząc rozważania na temat interesu prawnego organ wskazał, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że inwestycja nie będzie oddziaływać na sąsiednie nieruchomości. W tej kwestii wypowiadało się już SKO w decyzjach z dnia [...] sierpnia 2001r. ([...]), z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]), z dnia [...] kwietnia 2009 r. ([...]), z dnia [...] listopada 2008 r. ([...]) oraz WSA w Rzeszowie. W rozstrzygnięciach wskazano, że status strony przysługuje tylko właścicielom i użytkownikom wieczystym działek po których planuje się przebieg gazociągu. Inwestycja w żaden sposób nie oddziałuje na działki sąsiednie. Zatem wnioskodawcy nie przysługiwał status strony w prowadzonym postępowaniu administracyjnym w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Odwołanie od tej decyzji złożył Ł. S. i wniósł o jej uchylenie i orzeczenie co do istoty, ewentualnie uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Zarzucił naruszenie art. 64 ust. 2 w zw. z art. 21 ust. 2 Konstytucji RP, art. 140 Kodeksu cywilnego oraz art. 3 pkt 20, art. 5 ust. 1 pkt 9, art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7.07.1994 r. Prawo budowlane oraz naruszenie art. 7, art. 8, art. 28, art. 77, art. 105, art. 107, art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 i art. 151 k.p.a. Odwołujący zakwestionował zasadność umorzenia przez organ I instancji postępowania jako bezprzedmiotowego. W art. 151 k.p.a wyczerpująco wskazano na rozstrzygnięcia, jakie mogą zostać wydane w toku postępowania o wznowienie postępowania. Przepis ten nie daje możliwości umorzenia postępowania (co też uczynił organ w sprawie). Podał, że ani upływ terminu, ani zmiana stanu prawnego, jak też zrealizowanie inwestycji nie mogą stanowić przesłanki umorzenia postępowania. Ł. S. wskazał, że przysługuje mu status strony w postępowaniu. Pominięto go w toku postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Jest właścicielem działki sąsiadującej z działką na której przeprowadzono inwestycję. Gazociąg położony jest zaledwie 20m od granicy z jego nieruchomością. Twierdzenia organu o nieoddziaływaniu tej inwestycji na sąsiednie nieruchomości, kłócą się z ustaleniami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r., gdzie inwestycję uznano za przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko. Odwołujący zwrócił uwagę, że w toku postępowania o ustalenie warunków zabudowy oraz wydania pozwolenia na budowę, organ jako strony traktował właścicieli działek sąsiednich. Zarzucił nieprzeprowadzenie rzetelnej oceny prawnej w zakresie oddziaływania gazociągu na otoczenie i środowisko oraz nieustalenie komu aktualnie przysługuje przymiot strony w postępowaniu. Powołaną na wstępie decyzją z dnia [...] grudnia 2011 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu SKO wskazując na możliwe rozstrzygnięcia jakie mogą zapaść w postępowaniu prowadzonym w wyniku wznowienia postępowania, wskazane w art. 151 § 1 k.p.a. podał, że w niektórych sytuacjach działając w tym trybie organ może wydać decyzję o umorzeniu postępowania, gdy np. po wznowieniu postępowania nastąpiła zmiana stanu prawnego, w wyniku którego wyłączone jest orzekanie w danej sprawie w formie decyzji administracyjnej. Za prawidłowe SKO uznało twierdzenie organu I instancji, że aktualnie nie ma możliwości wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, gdyż nie istnieją przepisy prawa, na podstawie których taką decyzję można było wydać (z dniem 1 stycznia 2004 r. utraciła moc ustawa o zagospodarowaniu przestrzennym oraz utracił moc Plan Ogólny Zagospodarowania Przestrzennego, na podstawie którego wydana została decyzja Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r.). Aktualnie wniosek dotyczący budowy gazociągu przesyłowego dotyczyłby ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego na podstawie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 27 marca 2003 r.). W ocenie Kolegium zasadnie zatem organ I instancji, wobec zmiany stanu prawnego, umorzył postępowanie. SKO podało, że dopuszczalność umorzenia postępowania po jego wznowieniu, po ustaleniu, że wnioskodawca nie jest stroną postępowania, jest w orzecznictwie różnie oceniane. Zdaniem organu zastosowanie przepisu art. 105 § 1 k.p.a., po wznowieniu postępowania, nie stanowi naruszenia art. 151 § 1 k.p.a. W okolicznościach sprawy Ł. S. nie był stroną postępowania zakończonego wydaniem decyzji z [...] lipca 2001 r., a swój interes prawny wywodzi z faktu, że jest właścicielem działki sąsiedniej z inwestycją. Kolegium podniosło, że decyzją z dnia [...] grudnia 2002 r. ([...]) SKO umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji z dnia [...] lipca 2001 r., stwierdzając, że przymiotu strony nie posiadają właściciele działek sąsiednich z działką objętą inwestycją. Skarga na tą decyzję została oddalona wyrokiem WSA w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2006 r., sygn. akt SA/Rz 25/03. Natomiast pozostałe, a wskazane w zaskarżonej decyzji, przyczyny umorzenia postępowania nie zasługują na uwzględnienie. W sytuacji przewidzianej w art. 146 § 1 k.p.a. zastosowanie znajduje art. 151 § 2 k.p.a., nadto przyczyny umorzenia nie stanowi zrealizowanie planowanej inwestycji. Skargę na tą decyzję złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie Ł. S. wnosząc o jej uchylenie oraz zasądzenie kosztów postępowania. W obszernym uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i zarzucił naruszenie art. 7, art. 10, art. 28, art. 77, art. 107 § 3, art. 136, art. 138 § 2 k.p.a. oraz art. 2, art. 21, art. 64 ust. 1 i 2 , art. 31 ust. 2 i 3 Konstytucji RP oraz art. 140 kc. Skarżący wskazał na niekonsekwencję organu i sprzeczność podniesionych w uzasadnieniu argumentów. Z jednej strony SKO stwierdza, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie, a z drugiej uznając decyzję organu I instancji za prawidłową zgłasza zastrzeżenia co do zasadności przesłanek, które organ I instancji przyjął za podstawę umorzenia postępowania. Nadto zastrzeżenia te są tożsame z tymi, które podniósł w odwołaniu. Skarżący zwrócił uwagę, że wbrew ustaleniom organów winien zostać uznany za stronę postępowania. W dacie wydawania decyzji był i nadal pozostaje właścicielem działek o nr ewid. 779, 77/1, 749/2 i 749/1 obr. 211 w R., bezpośrednio graniczących z działkami nr 750 i 780, na których posadowiony jest gazociąg. Jako nadużycie uznał powoływanie się przez organy, jako argumentu odmowy przyznania statusu strony, na decyzję Kolegium z dnia [...] grudnia 2002 r. i wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2006 r. oddalający skargę "nieznanych mu podmiotów". Według jego wiedzy osoby uczestniczące w tym postępowaniu nie były właścicielami żadnych działek sąsiednich w stosunku do działek na których posadowiony jest gazociąg, a interes prawny upatrywały w potencjalnym zagrożeniu jakie niesie ze sobą gazociąg dla środowiska. Skarżący wskazał, że lokalizacja gazociągu w odległości 20m od granicy z jego działką wpływa na możliwość efektywnego jej zagospodarowania i obniża jej wartość rynkową, co uniemożliwia znalezienie potencjalnych nabywców. Powołując się na liczne orzecznictwo sądów administracyjnych wskazał, na przepisy jakimi winien kierować się organ przy ustalaniu kręgu stron postępowania (art. 28 k.p.a., art. 140 kc). Skarżący zarzucił także obrazę przepisów art. 105 § 1, art. 145 § 1 i art. 151 k.p.a. i podtrzymał argumentację zawartą w odwołaniu. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Rzeszowie podtrzymało stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Wspomniane kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego zaskarżonego aktu /tu decyzja/, jeżeli m.in. stwierdzi on naruszenie prawa materialnego o wpływie na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). W niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia wskazanego w powyższej ustawie naruszenia prawa, w konsekwencji więc, zgodnie z art. 151 tej ustawy, skarga podlegała oddaleniu. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem osądu pozostaje kwestia, czy organy orzekające w trybie nadzwyczajnym /w sprawie wznowienia postępowania/ prawidłowo odmówiły skarżącemu przymiotu strony w rozumieniu art. 28 k.p.a., co w konsekwencji prowadziło do umorzenia wznowionego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r. [...] o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla PGNiG S.A. w W. Regionalny Oddział Przesyłu w T. na zamierzenie inwestycyjne p.n. "Gazociąg przesyłowy wysokiego ciśnienia o średnicy nominalnej 200 mm z istniejącej Kopalni Gazu Ziemnego [...] do stacji gazowej WSK w R." przebiegający przez działki nr 10/5, 10/3, 9, 3, 2, 1, 14 obr. 99, nr 6, 7, 8, 3, 1 obr. 98, nr 1113, 15 obr. 150, nr 1/26, 1/11, 1/35 obr. 149, położone przy ul. [...] i [...] w R. Zaskarżona decyzja, jak wynika z akt sprawy, została wydana po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania /z dnia [...].09.2011 r./, wskutek wniosku skarżącego /z dnia 10.12.2010/ opartego o przesłankę wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wniosek powyższy zawiera stwierdzenie, że składający go podmiot uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu zakończonym powołaną wyżej decyzją z dnia [...] lipca 2001 r. – jest bowiem właścicielem działek o nr ewid. 779, 777/1, 749 i 749/2 bezpośrednio graniczących z działkami nr 750 i nr 780, na których miał być realizowany gazociąg - a został w tym postępowaniu pominięty. Z przepisu art. 28 k.p.a. wynika, że warunkiem uzyskania statusu procesowego strony postępowania administracyjnego jest posiadanie interesu prawnego lub obowiązku, którego dotyczy postępowanie lub na którym opiera się kierowane do organu żądanie dokonania czynności. Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest konsekwentnie pogląd, że pojęcie interesu prawnego, na którym oparta jest legitymacja procesowa strony w postępowaniu administracyjnym, należy ustalać według norm prawa materialnego. Warto też tu przypomnieć stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego: "mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo co ustalić przepis prawa powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamierzeniem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu, sprzecznych z potrzebami danej osoby. Od tak pojmowanego interesu prawnego trzeba odróżnić interes faktyczny, to jest stan, w którym obywatel jest wprawdzie zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego, mającego stanowić podstawę skutecznego żądania stosownych czynności organu administracji /zob. wyrok NSA z dnia 22.02.1984 r., I SA 1748/83/. W judykaturze interes prawny utożsamia się też z obiektywną czyli rzeczywiście istniejącą potrzebą ochrony prawnej. Interes prawny tak pojmowany cechuje się tym, że jest osobisty, własny, indywidualny i realny. Musi więc istnieć rzeczywiście w dacie stosowania danych norm prawa administracyjnego, a nie może być tylko przewidywany w przyszłości ani hipotetyczny (zob. wyrok NSA z dnia 26.04.2000 r., I SA/Gd 992/99, Lex 44317, z dnia 19.03.2003 r., IV SA 1132/00, Lex 81670). Nie może zatem budzić jakichkolwiek wątpliwości, że w celu wykazania legitymacji procesowej w konkretnym postępowaniu administracyjnym dany podmiot powinien wykazać, że załatwienie sprawy dotyczy bezpośrednio jego sfery prawnej. Przechodząc do okoliczności sprawy niniejszej wskazać należy, że organy orzekające w trybie nadzwyczajnym prawidłowo ustaliły, iż skarżący nie legitymuje się przymiotem strony w postępowaniu zakończonym decyzją ostateczną Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] lipca 2001 r., a w rezultacie wnioski wyciągnięte przez te organy nie dają żadnych podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja umarzająca wznowione postępowanie, nie naruszyła prawa w zakresie, o jakim mowa na wstępie niniejszych wywodów. Ustalenia organów w tym zakresie poprzedzone zostały, wbrew zarzutom skargi, wnikliwymi czynnościami wyjaśniającymi przeprowadzonymi zgodnie z regułą wyrażoną w art. 7 k.p.a., znajdując wsparcie w materiale dowodowym zebranym w sprawie. W świetle tego materiału, w tym oceny oddziaływania przedmiotowego gazociągu (przebiegającego pod ziemią), nie będzie on oddziaływał na działki sąsiednie. Właściciele takich działek nie posiadali przymiotu strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (zakończonym powoływaną decyzją z dnia [...].07.2001 r.); w tej kwestii zapadła m.in. decyzja SKO z dnia [...] sierpnia 2001 r. ([...]) oraz wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 16 lutego 2006 r., SA/Rz 25/03. Status strony posiadali właściciele działek, po których planowano przebieg gazociągu. Przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania organ I instancji, jak wynika z lektury tegoż postanowienia, nie badał czy wniosek pochodzi od strony postępowania, bowiem uznał, co zostało zaakceptowane przez SKO, że jeżeli wniosek o wznowienie postępowania oparty jest o przesłankę wznowieniową wymienioną w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. i zawiera w treści wywody, że składający ten wniosek uważa, iż przysługiwał mu przymiot strony w postępowaniu, a został w tym postępowaniu pominięty, to weryfikacja tych twierdzeń następuje w następnym etapie postępowania, prowadzonym po wydaniu postanowienia o wznowienie postępowania (czyli w postępowaniu właściwym). Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądowoadministracyjnym. Między innymi NSA w wyroku z dnia 1 lutego 1998 r., II OSK 1981/06 stwierdził, że "w wypadku gdy wznowienie ma nastąpić z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., organ rozpatrując dopuszczalność wznowienia nie bada, czy podmiot wnoszący podanie ma przymiot strony w postępowaniu zakończonym kwestionowaną decyzją, gdyż kwestia ta staje się przedmiotem oceny i ustaleń w postępowaniu prowadzonym dopiero po wydaniu postanowienia, o jakim mowa w art. 149 § 2 k.p.a." W konsekwencji przeprowadzonego postępowania organy ustaliły, że nie zachodzi wskazywana przez skarżącego przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., bowiem nie ma on przymiotu strony (w rozumieniu art. 28 k.p.a.). Ustalenie to dokonane dopiero w postępowaniu właściwym (po uprzednim wydaniu postanowienia o wznowienie postępowania) skutkować musiało wydaniem decyzji o umorzeniu wznowionego postępowania, co nie naruszyło prawa, zwłaszcza w stopniu nakazującym usunięcie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji z obrotu prawnego. Z tych przyczyn i na podstawie art. 151 cytowanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skarga została oddalona. Wniosek pełnomocnika uczestnika (Regionalny Oddział Przesyłu w T.) o zasądzenie kosztów od wnioskodawcy (skarżącego) nie został uwzględniony, bowiem pozbawiony jest, na gruncie przepisów ustawy w/w, jakiejkolwiek podstawy prawnej.