II SA/Rz 298/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Zaborniak po rozpoznaniu w dniu 10 kwietnia 2017 r. w Rzeszowie na posiedzeniu niejawnym w sprawie ze skargi I.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji - postanawia - odrzucić skargę Zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją z dnia [...] listopada 2016 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, dalej "Kolegium", odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia [...] stycznia 2016 r. nr [...] o stwierdzeniu nieważności decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w części dotyczącej scalenia działek o nr 3029 i 3030 położonych we wsi P., gmina [....]. W wyniku rozpoznania wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy złożonego przez I.M. Kolegium decyzją z dnia [...] stycznia 2017 r. nr [...] utrzymało w mocy własną decyzję z dnia [...] listopada 2016 r. W dniu 14 marca 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie wpłynęła skarga I.M. podpisana przez radcę prawnego A.K., której przedmiotem uczyniono decyzję Kolegium z dnia [...] listopada 2016 r. Do skargi nie zostało dołączone pełnomocnictwo do reprezentowania skarżącej przez sądami administracyjnymi. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie jako niedopuszczalnej z uwagi na objęcie przedmiotem zaskarżenia decyzji nieostatecznej. W razie uznania, że skarga jest dopuszczalna z ostrożności procesowej Kolegium wniosło o jej oddalenie z uwagi na niezasadność. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 14 marca 2017 r. wezwano radcę prawnego A.K. do złożenia pełnomocnictwa lub jego uwierzytelnionego odpisu do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi zgodnie z art. 35 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a."). Doręczone adresatowi w dniu 16 marca 2017 r. wezwanie zawierało pouczenie, iż procesową konsekwencją niezastosowania się do jego treści w terminie 7 dni, licząc od dnia doręczenia będzie odrzucenie skargi. Do dnia 23 marca 2017 r. nie uzupełniono braków formalnych skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Warunkiem wszczęcia postępowania sądowoadministracyjnego jest skuteczne wniesienie skargi spełniającej określone w ustawie warunki formalne, bez których nadanie jej właściwego biegu nie jest możliwe. Stosownie do treści art. 34 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., zwanej dalej "P.p.s.a.") strony i ich organy lub przedstawiciele ustawowi mogą działać przed sądem osobiście lub przez pełnomocników. Na mocy art. 37 § 1 zd. pierwsze P.p.s.a. pełnomocnik jest obowiązany przy pierwszej czynności procesowej dołączyć do akt sprawy pełnomocnictwo z podpisem mocodawcy lub wierzytelny odpis pełnomocnictwa, a po myśli art. 46 § 3 P.p.s.a. do pisma należy dołączyć pełnomocnictwo lub jego wierzytelny odpis, jeżeli pismo wnosi pełnomocnik, który w danej sprawie nie złożył jeszcze tych dokumentów przed sądem. Zgodnie z dyspozycją art. 49 § 1 P.p.s.a., niedołączenie pełnomocnictwa do pisma złożonego przez pełnomocnika stanowi brak formalny pisma i skutkuje koniecznością wezwania pełnomocnika do jego uzupełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, w przypadku zaś skargi - pod rygorem jej odrzucenia, stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 3 P.p.s.a. W świetle przywołanych wyżej unormowań nie budzi wątpliwości, że warunkiem nadania skardze dalszego biegu było złożenie pełnomocnictwa do reprezentowania strony skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub sądami administracyjnymi. Pomimo prawidłowo doręczonego wezwania profesjonalny pełnomocnik nie uzupełnił braków formalnych skargi. Skoro ten brak formalny skargi nie został uzupełniony Sąd nie mógł nadać skardze dalszego biegu i zobligowany był ją odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 P.p.s.a.