II SA/Rz 303/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Piotr Godlewski Sędziowie WSA Magdalena Józefczyk WSA Joanna Zdrzałka /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 czerwca 2018 r. sprawy ze skargi B. D. na decyzję Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie likwidacji nielegalnego schroniska dla zwierząt -skargę oddala- II SA/Rz 303/18 UZASADNIENIE Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] prowadził postępowanie administracyjne w sprawie prowadzenia przez AN nielegalnego schroniska dla zwierząt znajdującego się w [...], wszczęte na skutek pisma BD z 8.02.2017 r. Decyzją z dnia [...] kwietnia 2017 r. nr [...] organ ten umorzył postępowanie w całości uznając, że AN nie prowadzi działalności podlegającej nadzorowi weterynaryjnemu zgodnie z art. 1 pkt 1 lit. j) ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1855 z późn. zm.) – dalej: "u.o.z.z.". Uwzględniając odwołanie BD, decyzją z dnia [...] czerwca 2017 r. nr [...] [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii uchylił opisaną wyżej decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] i przekazał temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. Zdaniem organu odwoławczego, organ I instancji nie ocenił całości zgromadzonego materiału dowodowego i w konsekwencji przedwcześnie umorzył prowadzone postępowanie. Pominął bowiem wnioskowane przez odwołującego się dowody w zakresie posiadania przez AN stosownych zezwoleń wydanych przez wójtów gmin [...] na prowadzenie działalności w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami oraz umów łączących ją z jednostkami samorządu terytorialnego w zakresie miejsca przetrzymywania wyłapanych zwierząt przed przewiezieniem do schroniska. Ponadto organ I instancji nie wyjaśnił miejsca dokonywania adopcji psów poprzez ustalenie czy czynności te odbywały się w miejscu przetrzymywania wyłapanych zwierząt, czy w schroniskach dla zwierząt. Niezależnie od powyższego organ odwoławczy zobowiązał Powiatowego Lekarza Weterynarii do ustalenia czy miejsce czasowego przetrzymywania zwierząt odpowiada wymaganiom rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju wsi z dnia 23 czerwca 2004 r. w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schronisk dla zwierząt (Dz.U. z 2004 r. Nr 158, poz. 1657). Po ponownym rozpatrzeniu sprawy, decyzją z dnia [...] października 2017 r. nr [...], Powiatowy Lekarz Weterynarii w [...] umorzył w całości postępowanie administracyjne prowadzone w przedmiocie likwidacji nielegalnego schroniska dla zwierząt w [...], prowadzonego przez AN. Uzasadniając wydane rozstrzygniecie organ I instancji podniósł, że w [...] działają dwa podmioty: 1. AN prowadząca działalność gospodarczą pod firmą [...] w zakresie przewozu zwierząt wykonywanego w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej; 2. Stowarzyszenie Ochrony Zwierząt [...]. Ustalono, że w ramach prowadzonej działalności w zakresie przewozu zwierząt, wykonywanego w związku z prowadzeniem innej działalności gospodarczej, AN pozostaje pod nadzorem Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...]. Strona posiada zezwolenia na prowadzenie działalności ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, wydane w trybie art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1289), w gminach [...] oraz zawarła umowy na odławianie bezdomnych zwierząt z gminami [...]. Organ wskazał, że AN zwróciła się do Prezydenta Miasta [...] o zezwolenie w zakresie prowadzenia działalności ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, ale decyzji takiej nie otrzymała. Nie posiada również umowy zawartej z Gminą Miejską [...] na odławianie bezdomnych zwierząt z jej terenu. AN zawarła natomiast umowy z dwoma schroniskami dla zwierząt, do których transportowano odłowione psy z miejsca ich czasowego pobytu. Na podstawie oględzin ustalono, że na spornej posesji stanowiącej własność BG, pozostaje we władaniu AN 5 ogrodzonych metalową siatką boksów, w których usytuowano 7 bud. W dniu oględzin (12 września 2017 r.) w boksach przebywały 4 odłowione psy, a jeden pies został przewieziony do lecznicy na zabieg chirurgiczny. W pozostałej części posesji znajduje się ogrodzony teren, na którym usytuowano 6 bud, w których przebywają 3 psy stanowiące własność AN oraz częściowo oszklony domek dla 6 kotów ze Stowarzyszenia Ochrony Zwierząt "[...]". Organ I instancji wskazał, ze obowiązujące przepisy nie przewidują konieczności legitymowania się dokumentem uprawniającym do prowadzenia miejsca przetrzymywania zwierząt. Zdaniem organu, zwierzęta przebywają na spornej posesji czasowo, z tym, że zwierzęta wymagające opieki weterynaryjnej przebywają tam nieco dłużej, do czasu zakończenia leczenia. Ustalono, że średni czas przetrzymywania zwierząt zdrowych wynosi 2 – 3 tygodnie, najkrótszy okres to 1 dzień a najdłuższy 65 dni. Na 28 odłowionych psów w terminie 15.02.2017 r. – 16.09.2017 r., 20 zostało przetransportowanych do schronisk, 1 pies został zwrócony właścicielowi, 6 psów zostało oddanych do adopcji, 2 poddane zostały eutanazji w powodów medycznych, a 5 pozostaje nadal na posesji. Wobec powyższego, skoro strona prowadzi działalność nie podlegającą rejestracji i nie ma dla niej określonych szczególnych warunków na jej prowadzenie, prowadzone postępowanie, wobec poczynionych w sprawie ustaleń, stało się bezprzedmiotowe. Organ podkreślił, że działalność AN nie wypełnia definicji schroniska dla zwierząt, określonej w art. 4 pkt 25 u.o.z., jak również nie pełni funkcji schroniska określonych w art. 11a ust. 2 pkt 3 – 6 w zw. z art. 11a ust.4 u.o.z. Realizując wskazania organu odwoławczego zawarte w opisanej wyżej decyzji kasacyjnej oraz odnosząc się do wniosków BD organ I instancji zauważył, że – jak wynika w jego ocenie ze zgromadzonego materiału dowodowego – miejscem wydawania zwierząt do adopcji były schroniska. Wprawdzie AN prowadziła stronę internetową, na której zamieszczała zdjęcia psów przeznaczonych do adopcji oraz informacje o poszukiwaniu nowych właścicieli dla zwierząt, jednakże okoliczność ta nie oznacza sama w sobie, że prowadziła działalność polegającą na adopcji zwierząt. W toku postępowania strona złożyła oświadczenie, że strona internetowa została zlikwidowana, ponadto nie była ona aktualizowana, dlatego widniały na niej zdjęcia opublikowane w 2015 i 2016 r., psy ze zdjęć zostały umieszczone w schroniskach i żaden z nich nie przebywa na posesji przy ul. [...], a ponadto na stronie publikowane były również zdjęcia psów na prośbę osób prywatnych. BD wniósł odwołanie od tej decyzji zarzucając wydanie jej w oparciu o błędnie ustalony stan faktyczny sprawy. Organ nie ustalił bowiem dokładnej liczny gmin, z którymi AN ma podpisane umowy na wyłapywanie bezdomnych zwierząt oraz czy posiada w tej kwestii stosowne pozwolenia. Nie ustalono zatem, czy wyłapywanie i czasowe przetrzymywanie psów prowadzone było w sposób zgodny z prawem czy w ramach nielegalnego schroniska, a także nie ustalono dokładnej liczby odłowionych psów, co w konwencji doprowadziło do uznania, że strona nie prowadziła nielegalnego schroniska dla psów. Ponadto organ nie ustalił, czy AN po rzekomej likwidacji strony internetowej nie prowadzi tożsamej działalności za pomocą innych portali internetowych, jak również nie przesłuchał świadków będących bezpośrednimi sąsiadami posesji przy ul. [...] na okoliczność ustalenia głośnego szczekania psów i ich ilości, ograniczając się w tym zakresie jedynie do stwierdzenia braku głośnego szczekania podczas oględzin. Decyzją z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], [...] Wojewódzki Lekarz Weterynarii utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Lekarza Weterynarii w [...] z dnia [...] października 2017 r., podzielając stanowisko organu I instancji. Zdaniem organu odwoławczego, postępowanie administracyjne w opisywanej sprawie przeprowadzone zostało przez organ I instancji w sposób wnikliwy i zgodnie z przepisami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm.) – dalej: "k.p.a.". Zarzut odwołującego o rzekomym zaprzestaniu prowadzenia strony internetowej organ odwoławczy uznał za nieistotny w sprawie, zaś zarzut braku przesłuchania sąsiadów jako świadków za nietrafny argumentując, że organem właściwym do rozstrzygnięcia problemu uciążliwości immisji jest sąd powszechny. Odnosząc się do zarzutów wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy poprzez nieuwzględnienie zapisów wskazanych przez odwołującego uchwał, organ podał, że żadna gmina nie wskazała, iż AN prowadzi na spornej posesji schronisko dla zwierząt, a jedynie miejsce czasowego ich przetrzymywania. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, BD wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zobowiązanie organu do nakazanie likwidacji nielegalnie funkcjonującego schroniska dla zwierząt, a ponadto o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, w tym: – nieustalenie dokładnej liczby gmin, z którymi AN prowadząca działalność gospodarczą Usługi Techniczno – Weterynaryjne [...] miała i obecnie ma podpisane umowy na wyłapywanie bezdomnych zwierząt, – niezbadanie czy AN prowadząca działalność gospodarczą Usługi Techniczno - Weterynaryjne [...] posiada stosowne zezwolenia na wyłapywanie psów w poszczególnych gminach, z którymi ma podpisane umowy, a w konsekwencji nie ustalenie czy wyłapywanie i przetrzymywanie psów prowadzone było w sposób zgodny z prawem czy w ramach nielegalnego schroniska, – niezbadanie obszaru działalności objętej zezwoleniem, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 2 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach, co skutkowało brakiem analizy w kierunku rozstrzygnięcia, czy AN prowadząca działalność gospodarczą Usługi Techniczno - Weterynaryjne [...] ma prawo przetrzymywać w [...] odłowione zwierzęta a co za tym idzie czy ich przetrzymywanie nie odbywa się w ramach nielegalnie prowadzonego schroniska, – nieustalenie czy w uchwałach poszczególnych Rad Gmin lub w podpisanych umowach na odławianie bezdomnych zwierząt wskazano maksymalny okres jaki zwierzę może przebywać w miejscu czasowego przetrzymywania zwierząt przed odwiezieniem do schroniska, – pominięcie przy ocenie materiału dowodowego, że AN prowadząca działalność gospodarczą Usługi Techniczno - Weterynaryjne [...] nie posiada podpisanej umowy na odławianie bezdomnych zwierząt z Gminą [...], a co za tym idzie pominięcie, że wyłapywanie psów prowadzone jest w sposób niezgodny z prawem a ich przetrzymywanie w [...] prowadzone jest w ramach nielegalnego schroniska dla zwierząt; 2. art. 7, art. 76 § 1, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu materiału dowodowego oraz na jego dowolnej ocenie, wyrażające się zwłaszcza w pominięciu, że w załączniku do uchwały nr [...] z dnia [...] marca 2017r., wprost wskazano, że przez Schronisko należy rozumieć Schronisko dla Zwierząt Bezdomnych [...], pomimo że dokument ten ma moc dokumentu urzędowego, z czym wiąże się domniemanie istnienia faktów w nim stwierdzonych, co w konsekwencji doprowadziło do uznania że AN nie prowadzi schroniska przy ul. [...], 3. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Powiatowego Lekarza Weterynarii z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji i nakazanie likwidacji nielegalnie funkcjonującego schroniska dla zwierząt 4. art. 1 ust. 1 lit. j i art. 5 ust. 1 pkt 2 u.o.z.z. zwierząt poprzez błędne przyjęcie, że działalność prowadzona przez AN w [...] nie jest nielegalnym schroniskiem dla zwierząt; 5. art. 7 ust. 1 pkt. 4 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach poprzez jego niezastosowanie podczas gdy dla działalności polegającej na prowadzeniu schroniska dla bezdomnych zwierząt wymagane jest uzyskanie zezwolenia. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczas zajęte stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie zważył, co następuje: Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.). Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm.) – zwanej dalej w skrócie: P.p.s.a. Stosownie do tego przepisu Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi skutkujące wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji lub postanowienia z obrotu prawnego w ramach sądowej kontroli może nastąpić wyłącznie przy spełnieniu warunków określonych w art. 145 § 1 P.p.s.a. Przepis ten obliguje Sąd do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub gdy zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności wymienione w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w kontekście wyżej wymienionych przepisów Sąd nie stwierdził wad i uchybień wskazanych w art. 145 § 1 P.p.s.a., co przesądziło o oddaleniu skargi. Przedmiotem tej kontroli była decyzja o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie likwidacji nielegalnego schroniska dla zwierząt. Wydanie tej decyzji poprzedziło ustalenie organów obu instancji, że AN przy ul. [...] nie prowadzi schroniska dla zwierząt, lecz miejsce czasowego przetrzymywania zwierząt, które nie podlega nadzorowi organów inspekcji weterynaryjnej. Na wstępie wskazać należy, że inspekcja weterynaryjna, której organami są wojewódzki lekarz weterynarii i powiatowy lekarz weterynarii, realizuje zadania m. in. z zakresu sprawowania nadzoru nad przestrzeganiem przepisów o ochronie zwierząt (art. 3 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 5 ust. 1 i art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej (Dz. U. z 2018 r., poz. 36, ze zm.). Organy te jako organy administracji publicznej, zgodnie z zasadą praworządności wyrażoną w art. 6 k.p.a., działają na podstawie przepisów prawa, przestrzegając z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej (art. 19 k.p.a.). Zgodnie z tymi przepisami nadzorowi weterynaryjnemu podlega m. in. prowadzenie schronisk dla zwierząt, stanowiące tzw. działalność nadzorowaną (art. 1 pkt 1 lit. j ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o ochronie zdrowia zwierząt oraz zwalczaniu chorób zakaźnych zwierząt (u.o.z.z.). Podjęcie działalności nadzorowanej, o której mowa w art. 1 pkt 1 lit. j) jest dozwolone po uprzednim zgłoszeniu, w formie pisemnej, zamiaru jej prowadzenia powiatowemu lekarzowi weterynarii właściwemu ze względu na przewidywane miejsce jej prowadzenia (art. 5 ust. 1 pkt 2 u.o.z.z.). Powiatowy lekarz weterynarii po otrzymaniu zgłoszenia zamiaru prowadzenia przez podmiot działalności nadzorowanej polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt wydaje decyzję o nadaniu temu podmiotowi weterynaryjnego numeru identyfikacyjnego (art. 5 ust. 9 u.o.z.z.). Należy jednak podkreślić, na co słusznie zwrócił uwagę WSA w Łodzi w wyroku z dnia 20 listopada 2012 r., II SA/Łd 841/12, podobnie WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 10 sierpnia 2016 r., II SA/Wr 124/16 (www.orzeczenia.nsa.gov.pl), że fakt niezgłoszenia właściwemu organowi zamiaru prowadzenia działalności nadzorowanej nie pozbawia tej działalności statusu, o którym mowa w art. 1 pkt 1 ustawy. Ma to taki skutek, że nawet w przypadku niedopełnienia wymogów ustawowych, jeżeli ustalone zostanie, że określony podmiot prowadzi działalność, która de facto stanowi działalność nadzorowaną, jednakże prowadzi ją z naruszeniem wymagań weterynaryjnych, właściwy powiatowy lekarz weterynarii może przedsięwziąć działania przewidziane w art. 8 ust. 1 u.o.z.z. Przepis ten stanowi, że powiatowy lekarz weterynarii w przypadku stwierdzenia, że przy prowadzeniu działalności nadzorowanej (w tym polegającej na prowadzeniu schroniska dla zwierząt) są naruszone wymagania weterynaryjne określone dla tej działalności, w zależności od zagrożenia stwarzanego dla zdrowia publicznego lub zdrowia zwierząt, wydaje decyzję: 1) nakazującą usunięcie uchybień w określonym terminie lub 2) nakazującą wstrzymanie działalności do czasu usunięcia uchybień, lub 3) umieszczania na rynku lub handlu określonymi zwierzętami będącymi przedmiotem działalności albo zakazującą produkcji, umieszczania na rynku lub handlu określonymi produktami wytwarzanymi przy prowadzeniu tej działalności. Stosownie natomiast do art. 8 ust. 3 u.o.z.z., jeżeli jest wymagane stwierdzenie spełniania wymagań weterynaryjnych przez poszczególne obiekty budowlane lub miejsca, w których jest prowadzona działalność nadzorowana, lub osoby wykonujące określone czynności w ramach tej działalności, decyzje, o których mowa w ust. 1, dotyczą tylko tych obiektów, miejsc lub osób, w stosunku do których stwierdzono naruszenie wymagań weterynaryjnych. Przy czym zakaz, o którym mowa w art. 8 ust. 3 u.o.z.z. powinien dotyczyć działalności w określonym miejscu nie zaś działalności danego podmiotu w ogóle. Prowadzone w niniejszej sprawie postępowanie miało na celu ustalenie czy AN, bądź inny podmiot prowadzą schronisko dla zwierząt przy ul. [...] i zachowują przy tym wymogi weterynaryjne. Definicję schroniska dla zwierząt ustawodawca zawarł w art. 4 pkt 25 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt wskazując, że pod tym pojęciem należy rozumieć miejsce przeznaczone do opieki nad zwierzętami domowymi spełniające warunki określone w u.o.z.z. W ocenie Sądu definicja ta ze względu na bardzo ogólny charakter może utrudniać odróżnienie schroniska od np. miejsca czasowego przetrzymywania zwierząt. Stąd tez Sąd podziela przyjęty przez organy pogląd, że schronisko jest miejscem długotrwałego, ostatecznego przebywania bezdomnych zwierząt. Przeciwdziałanie bezdomności zwierząt należy do zadań gminy, która zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 14 ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach jest zobowiązana do zapobiegania bezdomności zwierząt na zasadach określonych w przepisach o ochronie zwierząt. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ww. ustawy, na prowadzenie przez przedsiębiorców działalności m.in. w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami, wymagane jest uzyskanie zezwolenia. Zezwolenia, o którym mowa w ust. 1, udziela, w drodze decyzji, wójt, burmistrz lub prezydent miasta właściwy ze względu na miejsce świadczenia usług (art. 7 ust. 3). Przy rozpoznaniu niniejszej sprawy istotne znaczenie ma ponadto akt regulujący szczegółowo wyłapywanie bezdomnych zwierząt, jakim jest rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 26 sierpnia 1998 r. w sprawie zasad i warunków wyłapywania bezdomnych zwierząt (Dz.U. Nr 116, poz. 753 z późn. zm.) – dalej: "rozporządzenie". W myśl § 4 rozporządzenia, działania w zakresie wyłapywania zwierząt bezdomnych, w szczególności psów i kotów, obejmują: 1) przeprowadzenie wyłapywania przez podmiot, z którym została zawarta umowa, o której mowa w § 5, 2) przewiezienie i umieszczenie zwierząt w schronisku. Organ gminy może zawrzeć umowę na przeprowadzenie wyłapywania zwierząt bezdomnych z podmiotem prowadzącym schronisko lub przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w rozumieniu ustawy z dnia 23 grudnia 1988 r. o działalności gospodarczej (§ 5 ust. 1 rozporządzenia). Zawarta umowa powinna zawierać w szczególności wskazanie miejsca przetrzymywania wyłapanych zwierząt przed przewiezieniem do schroniska (§ 5 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia). Bezdomne zwierzęta po wyłapaniu powinny zostać niezwłocznie przewiezione do schroniska lub miejsca przetrzymywania wyłapanych zwierząt przed przewiezieniem do schroniska, o którym mowa w § 5 ust. 2 pkt 4 rozporządzenia (§ 6 rozporządzenia). Przeprowadzone przez organy inspekcji weterynaryjnej postępowanie dowodowe wykazało, że na posesji przy ul. [...] nie jest prowadzone schronisko dla zwierząt, zarówno w sposób legalny, po uprzednim zgłoszeniu tego faktu powiatowemu lekarzowi weterynarii, jak i bez takiego zgłoszenia. Kluczowym dowodem w sprawie były 3 – krotnie przeprowadzane na w.w posesji oględziny 31.03.2017 r., 21.04.2017 r., 12.09.2017 r.), które ujawniły przebywanie tam psów w budach i boksach metalowych. Jak wynika z protokołów oględzin zwierzęta nie są traktowane niehumanitarnie i maja dobre warunki do życia. Na podstawie oświadczeń AN i przedstawionych przez nią dokumentów ustalono, że prowadzi ona działalność w zakresie ochrony przed bezdomnymi zwierzętami na podstawie stosownych zezwoleń wójtów gmin oraz na podstawie umów dotyczących przetrzymania wyłapywanych bezdomnych zwierząt przed umieszczeniem ich w schroniskach. Ustalono także, że średni czas przebywania psów na terenie posesji przy ul. [...] wynosi 3 – 3 tygodni (najbardziej 1 dzień – najdłużej 65 dni – 1 przypadek) w odniesieniu do zdrowych zwierząt. Chore psy poddawane są leczeniu i przebywają tam do czasu zakończenia leczenia. W ocenie Sądu postępowanie dowodowe wbrew zarzutom skargi przeprowadzone zostało prawidłowo. Organ I instancji wykonał ponadto zalecenia organu odwoławczego zawarte w decyzji kasacyjnej [...] Wojewódzkiego Lekarza Weterynarii z dnia [...] czerwca 2017 r. dotyczące zarówno zgromadzenia dowodów co do prowadzenia działalności w zakresie przetrzymywania wyłapywanych zwierząt, okoliczności dokonywania adopcji psów, jak i ustalenia, czy miejsce czasowego przetrzymywania zwierząt odpowiada wymaganiom cyt. rozporządzenia w sprawie szczegółowych wymagań weterynaryjnych dla prowadzenia schroniska dla zwierząt. Zgromadzony materiał dowodowy, omówiony i oceniony szczegółowo w uzasadnieniu decyzji organów obu instancji dał wobec tego podstawę do ustalenia, że AN nie prowadzi schroniska dla zwierząt, natomiast działalność polegająca na czasowym przetrzymywaniu bezdomnych zwierząt prowadzona jest przez nią zgodnie z wymaganiami weterynaryjnymi, a zatem brak jest możliwości interwencji przez organy inspekcji weterynaryjnej. Ta zaś konkluzja skutkowała umorzeniem postępowania, bowiem dalsze jego prowadzenie przez organy stało się bezprzedmiotowe. Podnoszone natomiast w skardze okoliczności dotyczące konkretnych uchwał rad gmin czy umów podpisanych przez AN leżą poza kompetencjami organów inspekcji weterynaryjnej i z tego też względu nie mogły podlegać badaniu w prowadzonym przez te organy postępowaniu. Z wszystkich tych przyczyn, uznając, że zaskarżona decyzja prawa nie narusza, Sąd oddalił skargę w oparciu o art. 151 P.p.s.a.