II SA/Rz 304/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SNSA Jerzy Solarski Sędziowie WSA Paweł Zaborniak WSA Piotr Godlewski /spr./ Protokolant specjalista Anna Mazurek - Ferenc po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 lipca 2018 r. sprawy ze skargi B. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] stycznia 2018 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego I. oddala skargę; II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na rzecz radcy prawnego M. S. wynagrodzenie w kwocie 303 zł /słownie: trzysta trzy złote/ tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu oraz wydatków gotówkowych, w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł /słownie: dwieście czterdzieści złotych/ 23 % podatku VAT, tj. kwotę 55 zł 20/100 /słownie: pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy/. II SA/Rz 304/18 U z a s a d n i e n i e Przedmiotem skargi B. S. jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego (dalej: SKO lub Kolegium) z dnia [...] stycznia 2018 r. Nr [...], dotycząca odmowy umorzenia należności z tytułu wypłaconych na rzecz F. S. świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Z przedstawionych Sądowi akt administracyjnych wynika, że postępowanie zostało zainicjowane wnioskiem B. S. z [...] sierpnia 2017 r. (uzupełnionym pismem z dnia [...] sierpnia 2017 r.) o umorzenie zadłużenia z funduszu alimentacyjnego. Wskazał w nim, że od [...] kwietnia 2013 r. przebywa w zakładzie karnym, a z uwagi na stan zdrowia i brak płatnej pracy nie ma możliwości - choćby częściowo - spłaty zadłużenia. Decyzją z dnia [...] listopada 2017 r. Nr [...] Wójt Gminy [...] na podstawie art. 30 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 7 września 2007 r. o pomocy osobom uprawnionym do alimentów (Dz. U. z 2017 r., poz. 489 ze zm., dalej: u.p.o.u.a.) oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej: K.p.a.) orzekł o odmowie umorzenia B. S. należności z tytułu wypłaconych na rzecz córki F. S. świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami. W uzasadnieniu wskazał, że w oparciu o wyrok Sądu Rejonowego w [...] III Wydział Rodzinny i Nieletnich z [...] maja 2013 r. sygn. [...], decyzjami Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2014 r. ([...]) i [...] października 2015 r. ([...]) przyznane zostało na rzecz F. S. świadczenie alimentacyjne na okres odpowiednio od [...] października 2014 r. do [...] września 2015 r. oraz od [...] października 2015 r. do [...] czerwca 2016 r. Na mocy tych decyzji wypłacono kwoty 6 000 zł i 5 500 zł. W wyniku przeprowadzonego [...] grudnia 2015 r. wywiadu środowiskowego ustalono natomiast, że obecnie wnioskodawca jest zobowiązany do płatności alimentów na rzecz syna W. S. po 500 zł miesięcznie. Ponadto na podstawie wyroku SO zobowiązany jest do zapłacenia każdemu z czwórki dzieci (T. S., F. S., G. S. i W. S.) kwoty po 10 000 zł tytułem zadośćuczynienia za doznane krzywdy. Wnioskodawca aktualnie przebywa w Zakładzie Karnym, nie pracuje i nie posiada żadnych dochodów. Ze względu na uszkodzenie stawu biodrowego nie może podjąć pracy (nie ma ustalonego stopnia niepełnosprawności ani niezdolności do pracy). Nie pobiera żadnych świadczeń, leczy się psychiatrycznie. Ze złożonego oświadczenia majątkowego wynika, że jest współwłaścicielem nieruchomości o pow. 25 - 48m2, domu w stanie surowym (położonym S.), a także samochodu osobowego (do złomowania) i urządzeń (spawarka, wiertarka, szlifierka) o wartości 250 zł. Z zawodu jest ślusarzem - spawaczem. Dokonując oceny ustalonych w sprawie okoliczności organ uznał, że wnioskodawca jest osobą w wieku produkcyjnym, zdolną do podjęcia pracy. Z uwagi na to, że z zawodu jest ślusarzem - spawaczem a w ZK w [...] w którym przebywa istnieje możliwość odpłatnego zatrudnienia, organ stwierdził, że wnioskodawca ma możliwości zarobkowe. Wprawdzie aktualnie nie jest zatrudniony, lecz jego sytuacja może ulec zmianie. Organ stwierdził zatem brak podstaw do umorzenia należności. Wywiódł także, że odbywanie kary pozbawienia wolności i chęć podjęcia po opuszczeniu zakładu karnego nowego życia bez obciążenia długami powstałymi przed i podczas pobytu w zakładzie karnym nie może stanowić okoliczności uzasadniającej umorzenie należności, a wręcz stanowiłoby premiowanie działań przestępczych. W odwołaniu od decyzji organu I instancji B. S. wywiódł, że pozbawiono go możliwości złożenia odwołania od decyzji przyznających jego dzieciom świadczenia z funduszu alimentacyjnego. Podkreślił, że z uwagi na stan zdrowia (zwyrodnienie stawu biodrowego i poruszanie się o kuli) nie otrzyma w swoim zawodzie płatnej pracy fizycznej. Praca siedząca (w CKO, bibliotekarz) jest pracą nieodpłatną. Podkreślił, że wnioskuje o umorzenie należności, nie zaś o odroczenie spłaty zadłużenia czy rozłożenie na raty, gdyż nie ma perspektyw na pracę zarobkową. SKO wskazaną na wstępie decyzją z dnia [...] stycznia 2018 r. – działając na podstawie art. 104 § 1 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. w zw. z art. 30 ust. 2 i 3 u.p.o.u.a. - utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wskazało, że świadczenia z funduszu alimentacyjnego zostały wypłacone F. S. na podstawie decyzji Wójta Gminy [...] z [...] listopada 2014 r. i [...] października 2015 r. O tych decyzjach odwołujący był pisemnie informowany na podstawie art. 27 ust. 7 pkt 1 u.p.o.u.a. Odnosząc się do zarzutu o uniemożliwieniu mu wniesienia odwołania od tych decyzji Kolegium podało, że dłużnik alimentacyjny nie jest stroną w postępowaniu o przyznanie świadczeń z funduszu alimentacyjnego. W dalszej części Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 27 ust. 1 u.p.o.u.a. dłużnik alimentacyjny obowiązany jest do zwrotu należności w wysokości świadczeń wypłaconych osobie uprawnionej łącznie z odsetkami. Powołując się na art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. podkreśliło, że uprawnienie organu do umorzenia należności alimentacyjnych wypłaconych osobie uprawnionej realizowane jest w ramach uznania administracyjnego. Kolegium podzieliło stwierdzenie organu I instancji, że odwołujący jest osobą w wieku produkcyjnym, zdolną do podjęcia pracy zarobkowej, z zawodu ślusarzem - spawaczem i nie można wykluczyć możliwości odpłatnego zatrudnienia w ZK. Zasadnie stwierdzono, że sytuacja w której odwołujący się nie jest zatrudniony przy pracach odpłatnych może ulec zmianie w przyszłości. Kolegium zgodziło się także ze stanowiskiem, że rozwiązania przyjęte w art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. powinny być stosowane w określony sposób (od środka wywołującego najmniejszy skutek po największy). Dłużnik ma w pierwszej kolejności możliwość wnioskowania o odroczenie terminu spłaty, następnie rozłożenia na raty, a dopiero w ostateczności o umorzenie. Okoliczność przebywania w zakładzie karnym nie stanowi uzasadnienia dla umorzenia należności. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie na decyzję Kolegium B. S. wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Podtrzymując argumentację odwołania wskazał, że ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia pracy zarobkowej w zawodzie ślusarz - spawacz, a w konsekwencji nie ma możliwości spłaty zadłużenia alimentacyjnego. Wyjaśnił, że nie korzystał z możliwości odroczenia terminu spłaty czy rozłożenia na raty, gdyż i tak stan zdrowia nie powala mu wywiązać się ze spłaty zadłużenia. Na potwierdzenie swoich argumentów przedłożył orzeczenie o stopniu niepełnosprawności z [...] stycznia 2018 r. oraz wydaną w analogicznej sprawie decyzję SKO z [...] grudnia 2017 r. Nr [...] uchylającą w całości decyzję Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2017 r. nr [...] i przekazującą temu organowi sprawę do ponownego rozpatrzenia. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie z przyczyn wywiedzionych w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jej zakres wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej P.p.s.a.), wg którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do art. 145 P.p.s.a., Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia (jeżeli dotknięte są naruszeniem prawa materialnego które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź innym naruszeniem przepisów postępowania jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy), do stwierdzenia ich nieważności lub ich wydania z naruszeniem prawa (jeżeli zachodzą przyczyny określone w K.p.a. lub innych przepisach). Przedmiotem kontroli Sądu pozostaje decyzja SKO z dnia [...] stycznia 2018 r., utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] listopada 2017 r. o odmowie umorzenia skarżącemu należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Oceniając zaskarżoną decyzję we wskazanym wyżej zakresie Sąd nie stwierdził naruszeń prawa uzasadniających wyeliminowanie tej decyzji wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji z obrotu prawnego. Materialnoprawną ich podstawę stanowił przepis art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a., zgodnie z którym organ właściwy wierzyciela może na wniosek dłużnika alimentacyjnego umorzyć jego należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, uwzględniając sytuację dochodową i rodzinną. Uprawnienie organu do orzekania w zakresie wskazanym w tym przepisie realizowane jest w ramach tzw. uznania administracyjnego, o czym świadczy określenie "może". To bowiem do uznania organu administracji ustawodawca pozostawił odmowę lub uwzględnienie wniosku dłużnika alimentacyjnego. Oznacza to, że organ administracji, mając na względzie ogólne zasady udzielania wsparcia z pomocy społecznej, ma co do zasady swobodę w podjęciu decyzji co do przyznania takiej pomocy, jak i jej wysokości. Zatem nawet wówczas, gdy zostaną spełnione przesłanki warunkujące udzielenie tej pomocy, umorzenie należności nie jest obligatoryjne. Uznanie to nie oznacza dowolności, bowiem warunkowane jest dokonaniem w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych oraz wymogiem należytego i przekonującego uzasadnienia rozstrzygnięcia. Uznanie nie może mieć charakteru dyskryminującego oraz powinno zostać oparte na jasnych i czytelnych, a więc poddających się kontroli kryteriach, które tak jak w rozpoznawanej sprawie muszą uwzględniać kryteria wymienione w art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a., tj. sytuację dochodową i rodzinną wnioskodawcy. O ile bowiem samo uznanie administracyjne nie podlega kontroli Sądu, skoro z woli ustawodawcy organy administracji publicznej zostały wyposażone w pewien zakres swobody decyzyjnej, to kontroli podlega sposób skorzystania z tego uprawnienia, który wyznaczają normy kompetencyjne organu administracji oraz zgodność rozstrzygnięcia z przepisami prawa materialnego i postępowania administracyjnego. W ocenie Sądu, analiza i wnioski wyciągnięte przez organy administracji z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie dają podstaw do stwierdzenia przekroczenia przez te organy granic uznania administracyjnego. Umorzenie należności dłużnika alimentacyjnego na podstawie art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. należy traktować jako sytuację szczególną, wręcz całkowicie wyjątkową, możliwą do zastosowania tylko wtedy, gdy sytuacja dochodowa i rodzinna zobowiązanego nie pozwala na wywiązanie się z ciążącego na nim obowiązku alimentacyjnego, a stan taki jest skutkiem czynników obiektywnych, tj. takich, na które zobowiązany nie miał wpływu, gdyż tylko takie przesłanki mogą uzasadniać umorzenie należności z tytułu wypłaconych świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Odnośnie sytuacji dochodowej dłużnika należy zauważyć, że składają się na nią nie tylko aktualnie uzyskiwane dochody, ale także i inne okoliczności, w tym stan zdrowia i możliwości uzyskania dochodu w przyszłości. Te kwestie są o tyle ważne, ponieważ działający w ramach uznania administracyjnego organ powinien rozważyć, czy sytuacja dłużnika zmusza go rzeczywiście do wystąpienia o umorzenie długu i uzasadnia to umorzenie. W szczególności także wydawane decyzje odmowne powinny być przekonująco uzasadnione (zgodnie z wymogami art. 107 § 3 K.p.a.), aby nie było wątpliwości, że wszystkie istotne dla sprawy okoliczności zostały przez organ wzięte pod uwagę i wszechstronnie rozważone, a wydane rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z akt sprawy wynika, że na skarżącym ciążył obowiązek alimentacyjny wobec córki F., który powstał w czasie jego osadzenia w zakładzie karnym (w którym przebywa od [...] kwietnia 2013 r.), przy oznaczonym końcu odbywania kary na [...] kwietnia 2038 r. Kluczowa w sprawie pozostaje kwestia, czy w związku z odbywaniem długoletniej kary pozbawienia wolności, orzekające w sprawie organy administracji zasadnie odmówiły skarżącemu uwzględnienia jego wniosku o umorzenie należności z tytułu wypłaconych na rzecz córki świadczeń z funduszu alimentacyjnego. Nie budzi wątpliwości, że skarżący przebywając w zakładzie karnym nie uzyskuje obecnie żadnych dochodów; dotyczy to zarówno źródeł zewnętrznych, jak i ewentualnego odpłatnego zatrudnienia w trakcie wykonywania kary. Zgodnie z jego twierdzeniem, gdyby nawet było to możliwe, na wykonywanie pracy w posiadanym zawodzie ślusarz - spawacz lub innej pracy fizycznej i tak nie pozwala mu stan zdrowia (zwyrodnienie stawu biodrowego, trudności z poruszaniem się). Nie posiada także żadnych zasobów pieniężnych. Składniki majątku ruchomego (przeznaczony do zezłomowania samochód osobowy z 1996 r. oraz urządzenia w postaci spawarki, wiertarki i szlifierki posiadają znikomą wartość - oszacowaną łącznie na kilkaset złotych), zaś jedyna nieruchomość w postaci domu w stanie surowym z działką jest przedmiotem współwłasności z dziećmi. Organy prawidłowo dały wyraz z uzasadnieniach wydanych decyzji odmownych, że wyczerpująco rozważyły i oceniły wszystkie okoliczności mające wpływ na wybór podjętego rozstrzygnięcia. Jak wykazały, aktualna sytuacja osobista i materialna skarżącego - jakkolwiek trudna - nie może stanowić jedynego wyznacznika przemawiającego za uwzględnieniem wniosku. Skoro zasadą wynikającą z art. 133 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2017., poz. 682 ze zm.) jest obowiązek alimentacyjny rodziców wobec dziecka które nie jest jeszcze w stanie utrzymać się samodzielnie, wszelkiego rodzaju ulgi w tym zakresie (mające w rozpoznawanej sprawie charakter wnioskowanego zwolnienia od zastępczej formy realizacji tego obowiązku, tj. od świadczeń wypłaconych z tego tytułu z funduszu alimentacyjnego) powinny mieć charakter zupełnie wyjątkowy. Wyjątkowości tej nie uzasadnia fakt przebywania w zakładzie karnym i to nawet w połączeniu z brakiem uzyskiwania dochodów, gdyż nie jest to okoliczność całkowicie niezależna od skarżącego i na powstanie której nie miał on wpływu, a wręcz stanowiąca konsekwencję jego działań i zachowań w przeszłości. Tym samym zdjęcie z dłużnika odpowiedzialności za brak zapewnienia środków finansowych na utrzymanie własnych dzieci stawiałoby go w uprzywilejowanej sytuacji względem innych dłużników alimentacyjnych, co łącznie z kosztami utrzymania osadzonych w zakładach karnych, zwiększałoby w konsekwencji obciążenia ciążące na całym społeczeństwie. Umorzenie w tej sytuacji należności alimentacyjnych stanowiłoby więc formę premiowania niezgodnych z prawem i nieakceptowanych społecznie działań podmiotu zobowiązanego, którego to stanowiska nie akceptuje również Sąd rozpoznający skargę. Sąd nie podziela również mocno akcentowanego zarówno w odwołaniu jak i skardze nacisku na okoliczności odnoszące się wyłącznie do aktualnej sytuacji dochodowo - zdrowotnej skarżącego, co w jego ocenie usprawiedliwia go także co do braku podstaw do wnioskowania o odroczenie lub rozłożenie zadłużenia na raty. Mając na uwadze dosyć odległą perspektywę zakończenia odbywania kary, absolutnie nie można wykluczyć zarówno poprawy stanu zdrowia skarżącego, jak i możliwości wykonywania przez niego w warunkach pozbawienia wolności odpłatnej pracy zarobkowej w przyszłości, z której dochody będzie mógł przeznaczyć na spłatę zadłużenia (dot. to także zadłużenia z tytułu analogicznych świadczeń wypłaconych na rzecz syna T., których umorzenia organy również odmówiły; wydane w tym przedmiocie w tych samych datach co w rozpoznawanej sprawie decyzje objęte są kontrolą Sądu w toczącej się równolegle sprawie II SA/Rz 677/18). W związku z powyższym nie zasługuje na uwzględnienie wyrażony w piśmie z dnia [...] lipca 2018 r. zarzut ustanowionego po wniesieniu skargi w ramach prawa pomocy pełnomocnika skarżącego naruszenia przez organy art. 7 K.p.a. (brak dokładnego wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy) poprzez brak zwrócenia się do ZK o informację nt. aktualnych możliwości zatrudnienia skarżącego za wynagrodzeniem (wykazu stanowisk na których mógłby pracować) i przyjęcie za pewnik - bez dowodów w sprawie - że takie możliwości istnieją. Podkreślić należy, że w żadnej z wydanych w sprawie decyzji nie została użyta argumentacja wskazująca na aktualną możliwość odpłatnego zatrudnienia skarżącego; możliwości te poprzez wskazanie że jego sytuacja może ulec zmianie, zostały wyraźnie odniesione do przyszłości. W tym zakresie należy zgodzić się z wyrażonym w w/w piśmie stanowiskiem pełnomocnika skarżącego, że skoro z art. 30 ust. 2 u.p.o.u.a. nie wynika jaki okres ma obejmować ocena sytuacji dochodowej i rodzinnej dłużnika, należy przyjąć, że jest to stan istniejący bezpośrednio przed wydaniem decyzji. Wbrew jednak jego twierdzeniu, elementami stanu faktycznego w oparciu o które dokonywana jest ocena co do zasadności umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego są także rzutujące na to zdarzenia z jego przeszłości oraz potencjalne możliwości wywiązania się ze spłaty należności w okresie późniejszym, o ile w dacie wydawania decyzji są znane organowi i pozostają w merytorycznym związku z rozstrzygnięciem (w tym zakresie trafnie więc wskazano w powołanym piśmie, że "stan zdrowia skarżącego w 2020 r. może ulec zmianie, tak jak i możliwość jego zatrudnienia na stanowisku ślusarz - spawacz"). Abstrahując od deklarowanej przez skarżącego znikomej wartości stanowiących jego własność rzeczy ruchomych, nie jest także wykluczone, że wpływ na jego sytuację materialną i możliwość wywiązania się z zobowiązań alimentacyjnych może mieć regulacja kwestii własnościowych wykazanej nieruchomości położonej w miejscowości S., pozostającej we współwłasności jego i dzieci. Z uwagi na odmowny charakter wydanych w sprawie decyzji, zarzut pełnomocnika braku dokładnego ustalenia przez organy jej powierzchni (odniesiony do zawartego w wypełnionym przez skarżącego Oświadczeniu o stanie majątkowym - k. 70 akt sprawy organu I instancji - oznaczenia "2548 29a") pozostawał bez znaczenia dla rozstrzygnięcia, chociaż wskazuje na nią zapis "29a", a poprzedzające go cyfry 2548 najprawdopodobniej stanowią nr działki. Wbrew twierdzeniu skarżącego, możliwości wykonywania przez niego pracy w przyszłości (w tym odpłatnej pracy fizycznej) nie przekreśla uzyskanie już po wydaniu zaskarżonej decyzji, tj. [...] stycznia 2018 r. orzeczenia o zaliczeniu do lekkiego stopnia niepełnosprawności. Wręcz przeciwnie, oznaczona w nim data jego ważności ([...] stycznia 2020 r.) pośrednio potwierdza, że po upływie wyznaczonego nią okresu czasu, w związku z możliwymi zmianami sytuacji zdrowotnej skarżącego, może ona wymagać pod tym względem ponownej oceny. W tym zakresie należy zauważyć, że jedyne zawarte w nim zalecenie dotyczy "konieczności zaopatrzenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze oraz pomoce techniczne, ułatwiające funkcjonowanie danej osoby - wg wskazań lekarza specjalisty", a jak powszechnie wiadomo, schorzenia narządów ruchu w postaci zmian zwyrodnieniowych stawów (zwłaszcza stawu biodrowego) poddają się leczeniu (m.in. operacyjnemu), co nie zostało w żaden sposób w przypadku skarżącego wyłączone. Reasumując należy stwierdzić, że złożony przez skarżącego wniosek o umorzenie należności - motywowany chęcią nieposiadania zadłużenia po opuszczeniu zakładu karnego - należy uznać co najmniej za przedwczesny i nie zasługujący w okolicznościach sprawy na uwzględnienie. Orzekające w sprawie organy obu instancji w oparciu o materiał dowodowy spełniający kryteria zawarte w art. 7, 77 § 1 i 80 K.p.a. prawidłowo oceniły stan faktyczny sprawy (uwzględniając wszystkie okoliczności dotyczące sytuacji osobistej, zdrowotnej oraz materialno - finansowej skarżącego), czemu w sposób wyczerpujący dały wyraz w uzasadnieniach wydanych decyzji, zgodnie uzasadniając zajęte stanowisko adekwatnie do wymogów przewidzianych w art. 107 § 3 K.p.a. Tym samym nie przekroczyły granic uznania administracyjnego (co przemawiałoby za uznaniem zasadności skargi), zaś fakt, iż nie uwzględniły złożonego wniosku nie może świadczyć o wadliwości wydanych decyzji (nie wynika to także z tego, że Kolegium decyzją z [...] grudnia 2017 r. Nr [...] - z uwagi na brak należytego przeprowadzenia postępowania dowodowego m.in. w zakresie sytuacji rodzinnej i majątkowej skarżącego - uchyliło decyzję Wójta Gminy [...] z [...] kwietnia 2017 r. Nr [...] o odmowie umorzenia należności dłużnika alimentacyjnego z tytułu wypłaconych na rzecz T. S. świadczeń w wysokości 6 tys. zł z ustawowymi odsetkami). Zdaniem Sądu, w sprawie brak jest także podstaw, by wydanie decyzji odmownych poczytywać za naruszenie wynikającej z art. 8 K.p.a. zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów Państwa i ich kultury prawnej (zarzut wyrażony w piśmie pełnomocnika z [...] lipca 2018 r.) oraz traktować ewentualne umorzenie należności jako element procesu resocjalizacji skarżącego. Stosownie do powyższego, skoro zaskarżona decyzja nie narusza prawa, skarga na podstawie art. 151 P.p.s.a. podlegała oddaleniu (pkt I sentencji wyroku). O wynagrodzeniu pełnomocnika ustanowionego w ramach prawa pomocy (pkt I wyroku) orzeczono na podstawie art. 250 § 1 P.p.s.a. w zw. z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c), § 4 ust. 3 i § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. poz. 1715 ze zm.).