II SA/Rz 304/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w składzie następującym: Przewodniczący SWSA Elżbieta Mazur - Selwa Sędziowie WSA Paweł Zaborniak /spr./ AWSA Karina Gniewek - Berezowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 maja 2021 r. sprawy ze sprzeciwu [...] Spółka Europejska Oddział w Polsce od decyzji Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę I. uchyla zaskarżoną decyzję w zakresie pkt 1; II. zasądza od Wojewody na rzecz strony skarżącej [...] Spółki Europejskiej Oddział w Polsce kwotę 597 zł /słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych/ tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. A z siedzibą w [....] (dalej w skrócie: "Spółka", "wnosząca sprzeciw") przedmiotem sprzeciwu uczyniła decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. nr [...] wydaną w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Z akt sprawy wynika, że po rozpoznaniu ww. wniosku decyzją z dnia [...] grudnia 2019 r. nr [...], znak [...], Prezydent Miasta [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę stacji paliw z urządzeniami budowlanymi w tym: wiata z wysepkami paliwowymi, pawilon sklepowy, zbiorniki paliw i LPG, retencyjny, budynek myjni, myjnia ręczna, pylon reklamowy, fundamenty pod znaki informacyjne i urządzenia, rozbiórka budynku mieszkalnego na dz. nr 746/2 obr. [...] położonej w [...] przy ul. [...]. Decyzja ta w administracyjnym toku instancji została uchylona, a sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpoznania, mocą decyzji Wojewody z dnia [...] maja 2020 r. nr [...]. Po ponownie przeprowadzonym postępowaniu Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia [...] września 2020 r. nr [...] znak: [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił A pozwolenia na budowę inwestycji pn.: "Budowa stacji paliw z pawilonem sklepowym, wiatą z wysepkami paliwowymi, zbiornikami paliw i LPG, budowę budynku myjni, myjni ręcznej, fundamentów znaków informacyjnych i urządzeń, pylonu reklamowego, wraz ze śmietnikiem, dróg, przyłącza wody, przyłącza kanalizacji sanitarnej, doziemnej instalacji wodnej, doziemnej instalacji kanalizacji sanitarnej i deszczowej ze zbiornikiem retencyjnym, doziemnej instalacji elektrycznej, gazowej, instalacji oświetlenia terenu, hydrantu, rozbiórkę budynku mieszkalnego oraz przyłącze energetyczne eN, na działce nr 746/2 obr. [...] położonej w [...] przy ulicy R.". Odrębne odwołania od tej decyzji złożyli A.S., B. z siedzibą w [...] oraz Spółka C z siedzibą w [...]. A.S. podniósł, że teren budowy stacji paliw sąsiaduje bezpośrednio z będącą jego własnością działką nr 745/3 na której posadowiony jest dom. Budynek myjni usytuowany jest w zbyt bliskiej odległości od budynku mieszkalnego, co skutkować będzie zakłóceniem spokoju, szczególnie w jej nocnym użytkowaniu. Sąsiedztwo stacji paliw wpłynie na zmniejszenie wartości jego działki i ograniczenie w możliwości jej wykorzystania dla celów budowlanych, rekreacyjnych, w tym upraw warzyw i owoców. B z/s w [...] w złożonym odwołaniu zawnioskowała o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zarzuciła naruszenie: § 124 ust. 1 pkt 2, 3 i 4 oraz ust. 2 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21.11.2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej i produktów naftowych i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1853 ze zm. - dalej: "rozporządzenie z 21.11.2005 r.") w zw. z art. 5 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 07.07.1994 r. - Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 - dalej "P.b."), w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. poprzez wydanie decyzji pomimo, że zbiornik gazu znajduje się w odległości 10,49 m od granicy z działką nr ewid. 747, w odległości ok. 17 m od granicy z działką nr ewid. 748/1, podczas, gdy zgodnie z ww. rozporządzeniem zbiornik ten winien znajdować się w odległości min. 15 m od budynków mieszkalnych jednorodzinnych oraz 30 m od obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego, co skutkuje tym, iż zaprojektowany zbiornik potencjalnie ogranicza umiejscowienie obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego na przestrzeni 13m na działce nr 748/1; umiejscowienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na przestrzeni 4,51 m na 747 oraz umiejscowienie obiektów użyteczności publicznej oraz budynków mieszkalnych wielorodzinnych i zamieszkania zbiorowego na przestrzeni 19,51 m na działce nr 747 narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. art. 33 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. oraz art. 11 ust. 2 pkt 8 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego z dnia 25.04.2012 r. (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz., 1935 - dalej: "rozporządzenie z 25.04.2012 r."), poprzez wydanie zaskarżonej decyzji pomimo wydzielenia przez inwestora z projektu budowlanego budowy przyłącza gazowego; § 5 i § 12 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji w sprawie przeciwpożarowego zaopatrzenia w wodę oraz dróg pożarowych (Dz.U. z 2009 r. Nr 124 poz. 1030) oraz art. 4 ust. 1 pkt 4 i 5 ustawy z dnia 24.08.1991 r. o ochronie przeciwpożarowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 961) poprzez wydanie decyzji pomimo, że zaznaczona na planie zagospodarowania terenu droga pożarowa została poprowadzona po miejscach parkingowych; § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 25.04.2002 r. w sprawie szczegółowego zakresu i formy projektu budowlanego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1935-dalej: "rozporządzenie z 25.04.2002 r."), poprzez wydanie decyzji w sytuacji, gdy część rysunkowa projektu zagospodarowania terenu nie zawiera informacji w zakresie ilości kondygnacji projektowanych obiektów, wejść do budynków oraz projektowanego poziomu budynków; naruszenie § 4 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia poprzez wydanie decyzji pomimo, że w tabeli planu zagospodarowania podane zostały dane zespołu projektowego bez specjalności; § 179 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 - dalej "rozporządzenie z 12.04.2002 r.) poprzez wydanie decyzji pomimo, że zbiornik gazu płynnego zlokalizowano tuż przy osadnikach, separatorach i zbiorniku retencyjnym podczas, gdy zbiorniki gazu płynnego nie mogą być sytuowane w zagłębieniach terenu, w miejscach podmokłych oraz w odległości mniejszej niż 5 m od rowów, studzienek lub wpustów kanalizacyjnych oraz naruszenie § 12 ust. 3 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia, bowiem myjnia bezdotykowa znajduje się w odległości 2,67 m od granicy działki nr 744, w sytuacji, gdy zgodnie z ww. przepisem budynek na działce budowlanej należy sytuować od granicy tej działki w odległości min. 3 m w przypadku budynku zwróconego ścianą bez okien i drzwi w stronę tej granicy. Spółka zarzuciła nadto naruszenie przepisów postępowania oraz wskazanych przez nią przepisów Konstytucji RP. C z siedzibą w [...] w złożonym odwołaniu zawnioskowała o uchylenia decyzji oraz orzeczenie o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę, ewentualnie uchylenie decyzji i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj. art. 10 w zw. z art. 8 § 1,28 i 61 § 4 k.p.a. oraz art. 28 ust. 2 P.b. poprzez nieprawidłowe ustalenie kręgu stron postępowania i brak zapewnienia odwołującej, bez jej winy czynnego udziału w postępowaniu oraz możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podniosła, że mimo, że obszar oddziaływania planowanego zamierzenia inwestycyjnego obejmuje nieruchomości stanowiące jej własność, nie została uznana za stronę postępowania. Po rozpatrzeniu powyższych odwołań Wojewoda, działając na podstawie art. 138 § 2, art. 138 § 1 pkt 3 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a., decyzją z [...] grudnia 2020 r. nr [...]: w pkt 1) uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji na skutek odwołania A.S. i B; w pkt 2) umorzył postępowanie odwoławcze na skutek odwołania C. Odnosząc się do odwołania C Wojewoda wyjaśnił, że Spółka ta nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z wypisu z rejestru gruntów wg stanu na dzień [...].09.2020 r. jest ona właścicielem działek nr ewid. 759/14, 759/15, 759/16 i 759/17 obr. [...] w [....]. W ocenie organu projektowana na działce nr ewid. 746/2 inwestycja nie wpływa ani na sposób zagospodarowania, jak i możliwość korzystania ze stanowiących własność Spółki nieruchomości. Organ wskazując na odległości pomiędzy działką objętą inwestycją a działkami skarżącej podał, że brak jest jakiegokolwiek oddziaływania na nieruchomości odwołującej, nadto nie wprowadza dla tych nieruchomości żadnych, nawet potencjalnych ograniczeń w zabudowie lub możliwości jej zagospodarowania. Z tych powodów Wojewoda uznał, że Spółce tej nie przysługuje przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu i w tym zakresie koniecznym jest umorzenie postępowania odwoławczego. Odnosząc się natomiast do zarzutów podniesionych w pozostałych odwołaniach Wojewoda wskazał, że organ I instancji rozpoznając ponownie wniosek o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z wymogami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] maja 2019 r. znak [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla ww. inwestycji. Wyjaśnił, że mimo dokonanej dnia 19 września 2020 r. zmiany ustawy prawo budowlanego, na mocy art. 25 ustawy z 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 471) zastosowanie znajduje dotychczasowe brzmienie przepisów. Przechodząc do merytorycznej oceny decyzji Wojewoda zaznaczył, że w decyzji o warunkach zabudowy Prezydent Miasta [...] w pkt lla ust. 1a jednoznacznie wskazał, że linia zabudowy: 8m od zewnętrznej krawędzi jezdni drogi serwisowej zlokalizowanej w pasie drogowym drogi wojewódzkiej i dalej 8 m od południowej granicy terenu inwestycji, wg załącznika graficznego, należy traktować ją jako linię nieprzekraczalną. Dopuszcza się (w oparciu o art. 43 ust. 2, 3 ustawy o drogach publicznych) możliwość usytuowania przed wyznaczoną linią zabudowy: obiektów małej architektury (w tym np. śmietnik), obiektów podziemnych oraz obiektów informacji wizualnej jak znaki cenowe lub totem, znaki informacyjne, promocyjne czy reklamowe, a także zadaszenie wiaty, wyłącznie za zgodą zarządcy drogi". Z analizy projektu zagospodarowania terenu wynika, że przed wyznaczoną linią zabudowy zaprojektowano znak cenowy (nr 10 na pzt), przyłącz kanalizacji deszczowej, przyłącz kanalizacji sanitarnej oraz przyłącz energetyczny do projektowanej stacji paliw. Miejski Zarząd Dróg w [...] w piśmie z dnia [...].07.2019 r. ([...]) wyraził zgodę na zbliżenie do krawędzi drogi serwisowej (lokalnej), wzdłuż drogi wojewódzkiej ul. [...] projektowanego znaku cenowego (ozn. nr 10 na zał. graficznym) i nadwieszenia wiaty (ozn. nr 2 na zał. graficznym) oraz wiaty na śmieci (ozn. nr 4 na zał. graficznym), W aktach sprawy brak natomiast zgody MZD na możliwość usytuowania przed wyznaczoną linią zabudowy wskazanych wyżej elementów tj. przyłącza kanalizacji deszczowej, przyłącza kanalizacji sanitarnej oraz przyłącza energetycznego. Wojewoda wskazał, że decyzja o warunkach zabudowy wiąże organ wydający pozwolenie na budowę, zatem inwestor powinien uzyskać zgodę na zbliżenie do krawędzi przedmiotowej drogi serwisowej również ww. obiektów podziemnych zaprojektowanych przed wyznaczoną linią. Na projekcie zagospodarowania terenu nie naniesiono odległości projektowanego znaku cenowego (nr 10) od krawędzi ww. drogi serwisowej. Nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności lokalizacji ww. elementu z warunkami uzgodnienia zawartymi w piśmie MZD z [...].07.2019 r. (w piśmie wskazano, że minimalna odległość znaku cenowego od krawędzi jezdni powinna wynosić 5,90 m). Wojewoda podkreślił, że decyzja organu I instancji w dalszym ciągu narusza obowiązujące przepisy w zakresie lokalizacji projektowanego podziemnego zbiornika gazu LPG, tj. § 124 ust. 1 rozporządzenia z 21.11.2005 r" § 12 ust. 1 rozporządzenia z 12.04.2002 r. Zaproponowana lokalizacja zbiornika gazu płynnego na działce nr 746/2 spowoduje ograniczenie w sposobie zagospodarowania działek nr 747, nr 748/1. Tymczasem inwestor chcąc realizować przysługujące mu prawo zabudowy musi mieć na względzie analogiczne prawa innych (art. 4 P.b. w zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu o zagospodarowaniu przestrzennym /Dz.U. z 2020 r., poz. 293 - "u.p.z.p.7, art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b.). W ocenie Wojewody przedłożony przez inwestora projekt budowlany nie spełnia warunku określonego w art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., a proponowane przez inwestora usytuowanie podziemnego zbiornika gazu LPG narusza art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b. Dokonana analiza projektu zagospodarowania wykazała nadto, że na działce nr 746/2 zaprojektowano miejsce do składowania butli z gazem (nr 8 na rysunku pzt). Na projekcie brak podanej odległości ww. miejsca od granicy sąsiedniej działki nr ewid. 747. Brak jest także informacji jaka będzie masa składowanego gazu płynnego w butlach. Brak jest możliwości dokonania oceny zgodności projektowanego miejsca do składowania butli z wymogami zawartymi w § 124 ust. 1 ust. 2 rozporządzenia z 21.11.2005 r. Zaprojektowanie ww. miejsca do składowania butli spowoduje ograniczenie możliwości zabudowania dz. nr 747. Organ odwoławczy podał, że analiza projektu budowlanego wykazała ponadto rozbieżności w zakresie projektowanego przyłącza gazu do ww. stacji paliw. Z sentencji decyzji Prezydenta wynika, że pozwolenie na budowę obejmuje m.in. doziemną instalację gazową. Z zatwierdzonego projektu budowlanego (str. 116 pkt. 3 Projektowane zagospodarowanie działki) wynika, że w zakresie zaopatrzenia w gaz służący do zasilania myjni bezdotykowej Inwestor sam zapewni sobie zasilanie z butli gazowych zgodnie z potrzebami, natomiast w innym miejscu projektu budowlanego (str. 342 Opis techniczny do typowego projektu dwustanowiskowej bezdotykowej myjni [...] - branża gazowa) projektant stwierdza m.in., że źródłem zasilania w gaz projektowanej dwustanowiskowej myjni bezdotykowej będzie istniejący lub projektowany gazociąg wskazany w warunkach technicznych. Nadto na projekcie zagospodarowania terenu została naniesiona doziemna instalacja gazowa, jednak nie wskazano źródła z jakiego będzie ona zasilana w gaz. Wojewoda wskazał także na rozbieżności w zakresie projektowanej myjni bezdotykowej. Na projekcie zagospodarowania terenu wskazano, że projektowana myjnia bezdotykowa (nr 11 na pzt) posiada cztery stanowiska, natomiast w części sanitarnej projektu (branża wodno-kanalizacyjna str. 333-336, branża ciepłownicza str. 337-340, branża gazowa str. 342-346) część opisowa i część rysunkowa obejmuje projektowaną myjnię bezdotykową dwustanowiskową. Zwrócił nadto uwagę na brak w zatwierdzonym projekcie budowlanym projektu przyłącza energetycznego (ww. przyłącz został jedynie naniesiony na projekt zagospodarowania terenu), projektu instalacji technologicznych tj. instalacji paliwowej oraz instalacji gazu płynnego propan-butan, projektu wewnętrznych instalacji sanitarnych (wodociągowo-kanalizacyjnej i grzewczej) projektowanej myjni bezdotykowej. Organ stwierdził również, że projekt budowlany narusza wymogi zawarte w § 8 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia z 25.04.2012 r. Na projekcie zagospodarowania terenu (rys. nr 01 str. 147) brak wskazanych ilości kondygnacji projektowanych budynków stacji paliw i myjni automatycznej, brak oznaczenia wjazdu i wyjazdu z myjni automatycznej oraz projektowanego poziomu posadowienia ww. obiektu. Nie naniesiono projektowanego podziemnego zbiornika oleju napędowego do podgrzewania płyty postojowej myjni ręcznej. Wojewoda wskazał także na nieprawidłowości w zakresie uzupełnienia przez inwestora projektu budowlanego zamierzonej inwestycji oraz nieprawidłowości w zakresie doręczania stronom postępowania przez organ I instancji wydanych w toku postępowania rozstrzygnięć. Powyższe nieprawidłowości, zdaniem Wojewody, nie mogły zostać naprawione w postępowaniu odwoławczym, wymagają przeprowadzenia postępowania w znacznej części, to zaś powodowało konieczność uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Spółka wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie (dalej WSA) sprzeciw na decyzję Wojewody z dnia [...] grudnia 2020 r. w części dotyczącej jej pkt 1). Kwestionowanej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa materialnego: art. 35 ust 1 pkt 2 P.b. w zw. z art. 43 ust. 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (tj. Dz. U. z 2020 r. poz. 470 ze zm, dalej: "u.d.p."), poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że Inwestor nie uzyskał zgody Miejskiego Zarządu Dróg na zlokalizowanie w pasie drogowym poza linią zabudowy określoną w decyzji Prezydenta Miasta o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu znak: [...] z dnia [...].05.2019. przyłączy kanalizacji sanitarnej, deszczowej i przyłącza energetycznego, a także że nie naniesiono odległości projektowanego znaku cenowego (nr 10) od krawędzi ww. drogi serwisowej, podczas gdy zgoda taka nie była wymagana, z uwagi na to, że przyłącza nie stanowią obiektów budowlanych w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b., a także mając na względzie to, że przedmiotowy znak cenowy został zlokalizowany odpowiednim miejscu (min. 5.90 m), tj. zgodnie z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi: art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 34 ust. 3 P.b., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że projektowana Inwestycja narusza obowiązujące przepisy w zakresie lokalizacji projektowanego podziemnego zbiornika gazu LPG; art. 35 ust. 1 pkt 2 w zw. z art 4 P.b. w z zw. z art. 6 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. w zw. z § 124 ust. 1 rozporządzenia z 21.11.2005 r" poprzez przyjęcie, iż projektowana inwestycja narusza prawo własności właścicieli nieruchomości sąsiednich, ze względu na obowiązek odsunięcia zabudowy od projektowanego zbiornika gazu LPG zgodnie z przepisami rozporządzenia z 21.11.2005 r.; art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b. w zw. z art. § 124 ust 1 rozporządzenia z dnia 21.11.2005 r., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że projekt budowlany zawiera rozbieżności w zakresie projektowanego przyłącza gazu do stacji paliw, art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym istnieją rozbieżności w zakresie projektowanej myjni bezdotykowej oraz nieprawidłowe przyjęcie, że w projekcie budowlanym nie uwzględniono projektu przyłącza energetycznego; art. 35 ust. 1 pkt 3 w zw. z art. 33 ust. 1 w zw. z art. 29a P.b, poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w zatwierdzonym projekcie budowlanym Skarżąca winna była uwzględnić projekt przyłącza energetycznego; art. 35 ust. 1 pkt 3 P.b., poprzez nieuprawnione przyjęcie, że projekt budowlany winien zawierać projekt instalacji technologicznych (projekt technologiczny); art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., poprzez nieprawidłowe przyjęcie, że w projekcie zagospodarowania terenu nie wskazano źródła z jakiego instalacja gazowa będzie zasilana w gaz. Wnosząca sprzeciw kwestionowanej decyzji zarzuciła ponadto naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 33 § 1 w zw. z art. 10 § 1 w zw. z art. 138 § 2 k.p.a. poprzez nieuprawnione przyjęcie, że doręczenie zawiadomienia z 10 sierpnia 2020 r. o wszczęciu postępowania bezpośrednio stronom postępowania (z pominięciem pełnomocnika) stanowiło naruszenie przepisów postępowania, które uzasadniało wydanie decyzji kasatoryjnej, podczas gdy naruszenie to nie miało wpływu na przebieg postępowania (w szczególności nie doprowadziło do naruszenia zasady czynnego udziału strony w postępowaniu), a tym samym nie miało istotnego wpływu na treść rozstrzygnięcia; 2. art. 138 § 2 k.p.a., poprzez wydanie decyzji kasatoryjnej kończącej postępowanie przed organem I instancji i błędne przyjęcie, że wymienione w zaskarżonej decyzji okoliczności wymagają wyjaśnienia przez organ I instancji, podczas gdy wszelkie okoliczności sprawy są i były znane organowi II instancji w dacie wydania zaskarżonej decyzji i nie wymagały przeprowadzenia dodatkowego postępowania dowodowego w sprawie. Wobec powyższych naruszeń wnosząca sprzeciw Spółka zawnioskowała o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie pkt 1) rozstrzygnięcia przez organ odwoławczy, w trybie autokontroli i wydanie decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu I instancji, względnie uchylenie decyzji w części w zakresie jej pkt 1) oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa adwokackiego wg norm przepisanych. W uzasadnieniu sprzeciwu strona rozwinęła podniesione a opisane wyżej zarzuty. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji i uznając podniesione w sprzeciwie zarzuty za niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Sprzeciw jako częściowo zasadny, został przez Sąd uwzględniony. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, co wynika z art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365). Zaskarżona do WSA decyzja Wojewody w zakresie pkt 1 osnowy, została wydana na podstawie 138 § 2 K.p.a. Dlatego wskazać przyjdzie, iż zgodnie z art. 64a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami U. z 2019 r. poz. 2325; zwana dalej w skrócie P.p.s.a.), od w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona decyzji może wnieść od niej sprzeciw. Zakres sądowej kontroli decyzji kasacyjnej ustawodawca określił w art. 64e p.p.s.a. Na jego podstawie sąd rozpoznając sprzeciw od decyzji, ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 K.p.a. Uwzględniając sprzeciw od decyzji, sąd uchyla decyzję w całości, jeżeli stwierdzi naruszenie art. 138 § 2 k.p.a. (art. 151 a § 1 zd. 1 P.p.s.a.). Natomiast w przypadku nieuwzględnienia sprzeciwu od decyzji sąd oddala sprzeciw (art. 151 a § 2 P.p.s.a). Jednocześnie, od wyroku uwzględniającego sprzeciw nie przysługuje środek odwoławczy o czym stanowi art. 151 a § 3 P.p.s.a. Mając na względzie charakter prawny instytucji sprzeciwu, wyraźnie zawężający zakres sądowej kontroli rozstrzygnięć organów administracji, wskazać należy że w myśl art. 138 § 2 K.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Oznacza to, że organ odwoławczy może wydać decyzję kasatoryjną i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia, gdy postępowanie w pierwszej instancji zostało przeprowadzone z naruszeniem norm prawa procesowego, a więc gdy organ I instancji w istocie nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego w takim zakresie, że miało to istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. Stwierdzenie naruszenia przepisów postępowania nie jest przesłanką wystarczającą, gdyż niezbędne jest przekonujące wykazanie w uzasadnieniu decyzji kasacyjnej, iż konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy w sposób istotny wpływa na jej rozstrzygnięcie. Sąd zwraca też uwagę na fakt użycia w art. 138 § 2 K.p.a. zwrotu : z naruszeniem norm prawa procesowego. W literaturze prawa podnosi się, iż wykładnia zorientowana na cel w/w przepisu (wydanie decyzji, o jakiej mowa w art. 138 § 2 K.p.a. jest dopuszczalne wyjątkowo i stanowi wyraźny wyłom od zasady merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy, zob. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2016 r" sygn. II OSK 2653/14, CBOSA), nakazuje przyjąć, że naruszenie norm prawa procesowego dotyczy wyłączenie przepisów regulujących postępowanie wyjaśniające a nie jakichkolwiek przepisów postępowania, chyba że organ odwoławczy wykaże, że naruszenie tych innych przepisów miało wpływ na postępowanie wyjaśniające. W rezultacie jako niedozwolone należy oceniać takieuzasadnianie decyzji kasacyjnej, które jest dyktowane naruszeniem przez organ pierwszoinstancyjny norm materialnoprawnych, zarówno w aspekcie niewłaściwej ich wykładni lub zastosowania. Wynika to z faktu, iż decyzja wydawana na podstawie art. 138 § 2 K.p.a. nie może kształtować stosunku materialnoprawnego. Formułowanie przez organ odwoławczy wytycznych w zakresie przepisów prawa materialnego, które zostały błędnie zinterpretowane uznać należy za przedwczesne wobec nieustalonego w sposób pełny stanu faktycznego sprawy, która na mocy decyzji kasacyjnej ma wrócić do organu pierwszej instancji (patrz, szerz. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt- Gotowicz, A. Wróbel, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. VIII, Warszawa 2020 r., art. 138.). W konsekwencji, sprzeciw nie jest środkiem służącym kontroli materialnoprawnej podstawy decyzji, ani prawidłowości zastosowania przez organ II instancji przepisów prawa procesowego niezwiązanych z regulacją art. 138 § 2 k.p.a. (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2021 r" o sygn. I OSK 2606/20, LEX). . Reasumując, obowiązkiem Sądu rozpoznającego sprzeciw od decyzji kasacyjnej jest zajęcie stanowiska w kwestii, czy dostrzeżone przez organ odwoławczy uchybienia przepisów K.p.a. o postępowaniu dowodowym, dawały podstawę do uznania, iż nie doszło do wyjaśnienia sprawy w koniecznym zakresie i brak ten rzeczywiście wpływał na jej rozstrzygnięcie. Konieczny do wyjaśnienia zakres okoliczności faktycznych powinien być na tyle szeroki i istotny dla rozstrzygnięcia, że przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego przez organ odwoławczy na podstawie art. 136 §1 K.p.a. mogłoby skutkować naruszeniem zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego - art. 15 K.p.a. Po dokładnym przeanalizowaniu zarzutów sprzeciwu oraz treści wydanej w sprawie decyzji kasacyjnej, Sąd doszedł do przekonania, że zasługuje on na uwzględnienie w ustalonych granicach zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy przypomnieć, iż przedmiotem swego sprzeciwu Spółka uczyniła decyzję Wojewody, na mocy której organ ten w pkt 1 uchylił zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, na skutek odwołania wniesionego przez A.S. i B. Natomiast w pkt 2 osnowy decyzji Organ umorzył postępowanie odwoławcze na skutek odwołania C. Sąd związany charakterem środka zaskarżenia mógł więc skontrolować wyłącznie prawidłowość rozstrzygnięcia kasacyjnego Wojewody. Decyzja Wojewody oparta na art. 138 § 2 k.p.a. została umotywowana szeregiem przyczyn, które rozpatrywane łącznie miały zaważyć o konieczności przeprowadzenia w sprawie ponownego postępowania wyjaśniającego przez Prezydenta Miasta. Zaskarżona decyzja kasacyjna jest drugim już rozstrzygnięciem o tym charakterze wydanym w sprawie przez Wojewodę. Pierwsza z decyzji kasacyjnych została wydana dnia [...] maja 2020 r., znak [...]. Zdaniem Wojewody, Prezydent rozpoznając ponownie wniosek Inwestora o udzielenie pozwolenia na budowę dopuścił się naruszenia przepisów postępowania, poprzez niedokładne wyjaśnienie istotnych w sprawie zagadnień merytorycznych i procesowych, które miały istotny wpływ na wynik postępowania. W konsekwencji zobligowano Organ I instancji, aby w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy, dokonał analizy kompletności projektu budowlanego, wezwał Inwestora do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z przepisami, a następnie w zależności od poczynionych ustaleń wydał rozstrzygnięcie stosownie do wymagań art. 107 §1 i§ 3 K.p.a. Nie wszystkie z podanych w uzasadnieniu kasacyjnego rozstrzygnięcia Wojewody przyczyn pozwalały na zastosowanie regulacji art. 138 § 2 K.p.a. Innymi słowy, niektóre z tych przyczyn nie mogły doprowadzić do ustalonego w postępowaniu odwoławczym wyniku sprawy w postaci uchylenia decyzji organu I instancji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia, ze względu na istotne braki w postępowaniu dowodowym. Z tego powodu nie zostało przesądzone przez Organ kontroli instancyjnej, że niewyjaśniony przez Prezydenta zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, czego wymaga treść art. 138 § 2 K.p.a. w zw. z art. 136 § 1 tego Kodeksu. Wojewoda przyjął, iż Prezydent nie dokonał należytej i wyczerpującej oceny w zakresie zgodności projektowanej inwestycji z wymogami zawartymi w decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2019 r., znak [...], ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji Spółki. Organ odwoławczy nie mógł z powołanej przyczyny zastosować art. 138 § 2 K.p.a., bowiem jak słusznie przedstawia Spółka w sprzeciwie do WSA przyłącz kanalizacji deszczowej, przyłącz kanalizacji sanitarnej, przyłącz energetyczny, nie jest obiektem budowlanym w rozumieniu art. 43 ustawy o drogach publicznych, jak również w rozumieniu art. 3 pkt 1 P.b. W art. 43 ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wyznaczono minimalne odległości od zewnętrznej krawędzi jezdni w jakich powinny być usytuowane obiekty budowlane przy drogach oraz niebędące obiektami budowlanymi reklamy umieszczone przy drogach poza obszarami zabudowanymi. Wskazać należy, iż powyższy przepis posługuje się pojęciem obiektu budowlanego oraz pojęciem reklamy nie będącej obiektem budowlanym. Nie obejmuje więc urządzeń budowlanych, do których w myśl literalnej treści art. 3 pkt 9 P.b. należą wymienione przyłącza. Do ich budowy stosuje się m.in. art. 29a P.b. Decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] maja 2019 r., o ustaleniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu wskazując linię zabudowy dopuszcza w oparciu art. 43 ust. 2 i 3 ustawy o drogach publicznych możliwość usytuowania przed wyznaczoną linią zabudowy obiektów podziemnych wyłącznie za zgodą zarządcy drogi. Konieczność uzyskania zgody zarządcy drogi na odstępstwo od wyznaczonej linii zabudowy nie obejmowało przyłączy, czyli urządzeń budowlanych, nie będących takimi obiektami budowlanymi. Tylko do obiektów budowlanych można stosować zasady sytuowania określone w przepisie art. 43 ustawy o drogach publicznych. Dlatego inwestor wbrew twierdzeniom organu odwoławczego nie miał obowiązku uzyskać zgody na zbliżenie do krawędzi drogi przyłączy zaprojektowanych przed wyznaczoną linią zabudowy. Brak tej zgody nie stanowił zatem naruszenia przez Organ I instancji przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, co tym samym uniemożliwiało Wojewodzie zastosowanie w tym względzie art. 138 § 2 K.p.a. Wojewoda wytknął także nienaniesienie na projekcie zagospodarowania terenu odległości projektowanego znaku cenowego (nr 10) od krawędzi drogi serwisowej. Tym samym według Organu nie jest możliwe dokonanie oceny zgodności lokalizacji tego elementu z warunkami uzgodnienia. W piśmie Miejskiego Zarządu Dróg w [...] wskazano, że minimalna odległość znaku cenowego od krawędzi jezdni powinna wynosić 5,90 m (strona 111 projektu budowlanego). Przedłożony przez Spółkę projekt budowlany zawiera projekt zagospodarowania terenu sporządzony w skali 1 do 500 na mapie do celów projektowych. Na tym dokumencie zaznaczono usytuowanie znaku cenowego cyfrą 10. Projekt o jakim mowa obejmuje swym zakresem przestrzennym drogę serwisową oraz drogę wojewódzką, a to umożliwiało Organowi odwoławczemu ustalenie za pomocą pomiaru liniowego i przyjętej skali, czy znak cenowy został zaprojektowany w odległości nie mniejszej niż ustalona w piśmie MZD w [...]. Organ odwoławczy miał więc możliwość, aby we własnym zakresie zbadać kwestie odległości projektowanego elementu inwestycji, tym bardziej że technika pomiaru liniowego była stosowana względem pozostałych kwestii lokalizacji elementów przedsięwzięcia Spółki. Jako kolejne zagadnienie stanowiące podstawę uchylenia decyzji Organu I instancji wskazano w decyzji Wojewody naruszenie art. 5 ust. 1 pkt 9 P.b., co polegało na naruszeniu uzasadnionych interesów osób trzecich poprzez określone w projekcie usytuowanie podziemnego zbiornika gazu płynnego. Artykuł 5 ust. 1 pkt 9 P.b. obligując inwestora do poszanowania, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym zapewnienie dostępu do drogi publicznej jest przepisem prawa materialnego, gdyż nie normuje żadnego z aspektów postępowania jurysdykcyjnego. Tak samo zakwalifikować należy powołany przez Wojewodę art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b., czyli przepis o obowiązku organu architektonicznego sprawdzenia zgodności projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. W kwestii ochrony uzasadnionych interesów właścicieli nieruchomości występujących w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji Wojewoda stwierdza w swej decyzji kategorycznie, iż zbiornik gazu LPG usytuowany na działce nr 746/2, w odległości 10,49 m od granicy z działką nr 747 oraz w odległości około 17 m od granicy z działką nr 748/1, spowoduje ograniczenie w sposobie zagospodarowania tych niezabudowanych działek biorąc pod uwagę chociażby odległości dotyczące lokalizowania budynków przewidziane w § 12 ust. 1 rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki ich usytuowanie (Dz.U. z 2019 r., poz. 1065 ze zm.). Właściciele działek ewidencyjnych o nr 747 i nr 748/1 sąsiadujących z terenem inwestycji byliby zobligowani do zachowania odległości określonych w § 124 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 21 listopada 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać bazy i stacje paliw płynnych, rurociągi przesyłowe dalekosiężne służące do transportu ropy naftowej produktów naftowych i ich usytuowanie (Dz.U. z 2014 r., poz. 1853). Podobnie oceniono w decyzji kasacyjnej zlokalizowanie na działce o nr. 746/2 miejsca do składowania butli z gazem oznaczonej na projekcie zagospodarowania numerem 8. Stwierdzono na podstawie dokonanego pomiaru liniowego, że miejsce do składowania butli zaprojektowano w odległości około 4 m od granicy działki nr 747. Wyrażono zdanie, iż zaprojektowanie miejsca do składowania butli z gazem w odległości np. 5 m od granicy sąsiedniej działki nr 747, która w chwili obecnej nie jest zabudowana, ograniczy tak jak w przypadku podziemnego zbiornika gazu LPG, możliwość zabudowy tej nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami. Organ kontroli instancyjnej podkreślając uchybienia dotyczące interpretacji i zastosowania przez Prezydenta art. 5 ust. 1 pkt 9 oraz art. 35 ust. 1 pkt 2 P.b. jak również przepisów technicznych dotyczących odległości projektowanej stacji i jej elementów od granic działek sąsiednich, nie wskazał na istnienie takich okoliczności faktycznych, które nie zostały w postępowaniu pierwszoinstancyjnym w sposób dostateczny wyjaśnione, uniemożliwiając rozstrzygnięcie sprawy w oparciu o przepisy prawa materialnego. Wskazane przez Organ odwoławczy przyczyny uchylenia decyzji nie zostały powiązane z przepisami procesowymi (przepisami postępowania wyjaśniającego), lecz z normami prawa materialnego, których zastosowanie w decyzji spowodowało w ocenie Wojewody naruszenie interesów osób trzecich. Zatem podane podstawy kasacji nie mieszczą się w przyczynach uzasadniających uchylenie decyzji na podstawie art. 138 § 2 K.p.a.. Takiej przyczyny nie stanowi zauważony brak informacji o masie składowanego gazu płynnego w butlach w sytuacji, gdy organ odwoławczy jednocześnie uznaje, że zaprojektowanie przez Spółkę miejsce składowania butli z gazem w odległości np. 5 m od granicy sąsiedniej działki nr 747, ograniczy możliwość zabudowy tej nieruchomości zgodnie z obowiązującymi przepisami o warunkach technicznych. Zatem brak tej informacji nie był w istocie przyczyną uchylenia decyzji Prezydenta. W odniesieniu do tego fragmentu uzasadnienia decyzji zauważyć też należało za sprzeciwem, iż Wojewoda prezentując określony sposób wykładni przepisów o warunkach technicznych określających standardy ochrony interesów osób trzecich, pominął w swych rozważaniach przedłożony przez inwestora dokument w postaci odpowiedzi na postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] lipca 2020 r., gdzie zobrazowano aspekty prawne lokalizacji zbiornika LPG w kontekście praw osób trzecich na działkach sąsiednich, jak również wskazano na korzystne dla zamiarów Spółki orzecznictwo sądowe. Wojewoda zarzucając Organowi I instancji błędną wykładnię i zastosowanie przepisów prawa materialnego wyrażonych w P.b., dopuścił się naruszenia przepisów o postępowaniu wyjaśniającym, pomijając istotny dla rozważanych aspektów realizacji inwestycji dowód przedłożony przez Stronę. Oceniając zarzuty Wojewody postawione decyzji Prezydenta o rozbieżności zaprojektowanego przyłącza gazowego do stacji paliw, zauważyć należało, iż na stronie nr 116 projektu budowlanego Spółka wyjaśniła w zakresie zaopatrzenia w gaz służący do zasilania myjni bezdotykowej, iż inwestor sam zapewni sobie zasilanie z butli gazowych zgodnie z potrzebami. Jednocześnie na stronie 342 projektu budowlanego w części opisowej projektu dwustanowiskowej myjni bezdotykowej stwierdzono, iż źródłem zasilania w gaz będzie istniejący lub projektowany (podkr. Sądu) gazociąg wskazany w warunkach technicznych. Zaznaczona kwestia stanowiła przedmiot wyjaśnień udzielonych przez Spółkę w cytowanym wyżej piśmie stanowiącym odpowiedź na postanowienie Prezydenta, gdzie w pkt 4 wyjaśniono zgodnie z treścią zapisów projektu ze strony 116, że odnośnie zaopatrzenia w gaz służący do zasilania myjni bezdotykowej, inwestor sam zapewni sobie zasilanie gazem zgodnie z potrzebami. W decyzji Prezydenta Miasta w opisie inwestycji zawarto zdanie, iż obejmuje ona m.in. doziemną instalację gazową. Oznacza to, że Wojewoda dysponował wyjaśnieniami Spółki umożliwiającymi weryfikację prawidłowości rozstrzygnięcia Prezydenta Miasta w odniesieniu do rozbieżności w zakresie projektowanego przyłącza gazu do stacji paliw. Z oświadczeń Spółki wynika bowiem, że na chwilę składania projektu budowlanego oprócz wykonania instalacji gazowej doziemnej przewidzianej w projekcie, nie planuje ona wykonywania przyłączy do sieci gazowej. Zaopatrzenie w gaz będzie pochodziło z zasobów własnych Inwestora, co potwierdzają zapisy projektu budowlanego (strona 116) oraz wyjaśnienia złożone w toku postępowania przed Organem I instancji w odpowiedzi na postanowienie Prezydenta. Zaskarżona do Sądu decyzja zarzuca brak w zatwierdzonym projekcie budowlanym projektu przyłącza energetycznego - przyłącz został jedynie naniesiony na projekt zagospodarowania terenu. Decyzja Prezydenta jako część inwestycji wymienia przyłącze energetyczne eN. Wskazać należało, że Spółka w piśmie z dnia [...] lipca 2020 r. odnośnie przyłącza elektroenergetycznego wyjaśniła również, że jego fragment zlokalizowany w pasie drogowym został objęty zgłoszeniem do Wojewody w stosunku, do którego nie wniesiono sprzeciwu. Natomiast fragment zlokalizowany na działce będącej przedmiotem niniejszego postępowania został przedstawiony w projekcie, wobec czego jednoznacznie wniesiono do Organu o włączenie go do przedmiotu inwestycji. Pełnomocnik Spółki poprosił organ, aby nazwa inwestycji obejmowała budowę przyłącza elektroenergetycznego. Zatem sprzeciwiająca się Spółka wyraziła jednoznaczny zamiar wykonania fragmentu przyłącza w ramach projektowanej inwestycji objętej wymogiem uzyskania pozwolenia na budowę i przedstawiła jego przebieg na mapie do celów projektowych, na której to sporządzono projekt zagospodarowania terenu. Zamiar ten został przez Organ I instancji uwzględniony pozytywnie. W odniesieniu do tego problemu należy przypomnieć, iż art. 29a ust. 1 P.b. wymaga od inwestora przyłączy wyłącznie sporządzenia planu sytuacyjnego na kopii aktualnej mapy zasadniczej lub mapy jednostkowej przyjętej do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego. Te same wymagania projektowe można stawiać wnioskodawcy wówczas gdy przyłącze ma być realizowane wraz z inwestycją główną. Taki sposób realizacji przyłączy jaki przyjął Inwestor, jest jak słusznie zauważa sprzeciw dopuszczalny, co oznacza że przyłącza mogą być realizowane w trzech formach - na podstawie pozwolenia na budowę wówczas, gdy przyłącze jest tylko częścią większej inwestycji budowlanej (np. osiedla mieszkaniowego, domu wielomieszkaniowego, zakładu), względnie na podstawie zgłoszenia, lub też bez pozwolenia na budowę i zgłoszenia - do czego upoważnia pod określonymi warunkami art. 29a. P.b. (zob. A. Kosicki [w:] Prawo budowlane. Komentarz, wyd. IV, red. A. Plucińska-Filipowicz, M. Wierzbowski, Warszawa 2021, art. 29(a).). Zatem projekt budowlany Spółki wskazując dokładny przebieg w/w instalacji na projekcie zagospodarowania terenu w tym zakresie spełnia wymagania ustawowe i nie było potrzeby przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Wojewoda słusznie natomiast dostrzegł rozbieżności w zatwierdzonym projekcie budowlanym w zakresie projektowanych ilości stanowisk bezdotykowej myjni, bowiem na wskazanych w decyzji stronach projektu budowlanego opisano dwa stanowiska myjni, gdy inwestycja ma obejmować cztery stanowiska w ramach myjni. Na etapie postępowania administracyjnego Spółka nie wyjaśniała, że projektowana myjnia ma składać się z dwóch jednakowych rozwiązań pod względem technologicznym myjni dwustanowiskowej. Zatem Organ mógł mieć uzasadnione wątpliwości, co do rzeczywistej ilości stanowisk projektowanej myjni bezdotykowej. Kwestia ta mogła więc stanowić przedmiot postępowania wyjaśniającego. Sąd potwierdza także nieprawidłowości w zakresie doręczania stronom postępowania przez Organ I instancji wydanych w toku postępowania rozstrzygnięć i zawiadomień, co słusznie stwierdził Wojewoda w uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Zarówno doręczenie zawiadomienia o wszczęciu postępowania jak również decyzji o pozwoleniu na budowę z pominięciem pełnomocnika A.P., A.P., Z.B., tj. z pominięciem L.R, stanowiło naruszenie art. 33 § 1 oraz art. 10 K.p.a., dlatego Wojewoda w tym zakresie miał tytuł, aby stwierdzić naruszenie przepisów postępowania administracyjnego. Jednocześnie nie można pominąć, że dokumenty o jakich mowa były doręczane bezpośrednio stronom – A.P. i A. P., którzy na tym tle nie zgłaszali Organom zastrzeżeń względem naruszenia zasady czynnego udziału w sprawie. Sądowa kontrola decyzji kasacyjnej Wojewody wykazała, iż nie wszystkie z istotnych przyczyn uchylenia decyzji Prezydenta o wydaniu pozwolenia na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego, mogły stanowić oparcie dla rozstrzygnięcia wydawanego po zastosowaniu art. 138 § 2 K.p.a. Dlatego też nie wykazano, aby konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy miał kluczowy wpływ na jej rozstrzygnięcie. Biorąc pod uwagę istotę i rodzaj okoliczności faktycznych niewyjaśnionych przed Organem pierwszej instancji, a dotyczących w istocie zawartości projektu budowlanego (tj. brak projektu instalacji technologicznych, wewnętrznych instalacji sanitarnych myjni, ilości kondygnacji budynków stacji i myjni, oznaczenia wjazdu i wyjazdu z myjni, poziomu posadowienia myjni, lokalizacji podziemnego zbiornika oleju napędowego do podgrzewania płyty postojowej, podania na projekcie budowlanym adnotacji o jego uzupełnieniu przez inwestora), nie można wykluczyć iż rozstrzygnięcie sprawy przez Wojewodę mogło nastąpić po wykorzystaniu możliwości uzupełnienia postępowania dowodowego wynikających z art. 136 K.p.a. To samo odnosi się do możliwości konwalidowania działań Organu I instancji poprzez zlecenie doręczenia decyzji Prezydenta pełnomocnikowi w/w stron postępowania – L.R. Wojewoda ponownie rozpoznając odwołania Stron uwzględni dokonaną przez Sąd ocenę przyjętych podstaw uchylenia decyzji Organ I instancji. Biorąc pod uwagę fakt uprzednio już wydanej decyzji kasacyjnej, Organ powinien dążyć do wydania rozstrzygnięcia merytorycznego po zastosowaniu istniejących w świetle K.p.a. możliwości wyjaśniania sprawy w toku postępowania odwoławczego. Stosowanie kompetencji kasacyjnych stanowi bowiem wyjątek o zasady merytorycznego rozstrzygania sprawy w postępowaniu odwoławczym. Z tych przyczyn orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 64b § 1, art. 64d § 2 i art. 151a § 1 P.p.s.a. O kosztach postępowania przed WSA orzeczono zaś na podstawie art. 64b § 1 w zw. z art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. obejmując nimi koszty w postaci wynagrodzenia pełnomocnika oraz wysokość uiszczonego wpisu sądowego.